Met een misplaatst schuldgevoel en knallende koppijn (Het weer? Het sneeuwt weer) stap ik een kwartier voor de wekker uit bed. Linde huilt. Mijn drang om mijn boekje van Puck erbij te pakken is groot, maar Linde verdient haar eigen eerste drie maanden.
Na drie maanden wordt het makkelijker, als ze dan doorslaapt, tenminste. Ze ligt nu weer rustig te slapen, maar heeft een uur lang ons wakker gehouden. Het korte uurtje voor mijn wekker van vijf tot zes ongeveer.
Moet je haar laten huilen en zelf je rust, op wat voor manier dan ook pakken? Ik weet het niet meer. Boven hoor ik Puck met een bons uit haar bed stappen. De trein rijdt weer verder.
