Ruim een jaar Puck
Onderstaand vind je het dagboek dat ik heb bijgehouden op de website Stormbreaker.nl van het eerste jaar van Puck. Het is in meerdere opzichten een mooi document voor later. En het zette me aan ook voor Linde een periodiek bij te houden, in wat voor vorm dan ook. Deze website zou niet compleet zijn zonder. Verdwaal niet in de teksten. En eigenlijk zou je ze van onder naar boven moeten lezen.
Alles is OK. Toch?
Je wordt toch wel een beetje zenuwachtig gemaakt, met al die 'je hoeft het niet te doen' onderzoeken. We mogen ons nu gaan beramen op de twintig weken echo. Zijn net bijgekomen van de Combinatie Test. Nekplooimeting. Bloedonderzoek.Toen 'we' van Puck in verwachting waren, zat Nederland net in de aanloop van de 'we maken je wat zenuwachtiger' onderzoeken. Nu, 2009, is het verplicht om ze aan ons aan te bieden. Krijgen we een stapel oud papier die we door mogen spitten om er nog even iets meer over te lezen. Gelukkig is er ook internet. Dan kun je er nog meer over lezen..
Combinatietest / Nekplooimeting
Onderzoek naar de kans op Downsyndroom wordt gedaan met de combinatietest. Deze test bestaat uit een combinatie van twee onderzoeken:
1. een bloedonderzoek bij de moeder tussen 9 en 14 weken zwangerschap,
2. een nekplooimeting via een echo tussen 11 en 14 weken zwangerschap.
De uitslagen van het bloedonderzoek en de nekplooimeting worden gecombineerd met de leeftijd van de moeder en de precieze duur van de zwangerschap. Samen bepalen zij hoe hoog de kans is op een kindje met Downsyndroom. [Bron: RIVM]
Denk daar niet te licht en niet te zwaar over. Es en ik zijn allebei 34, waardoor de kans op een kindje met het syndroom van Down ongeveer 2 tot 5 van de 1.000 is. 1 op 400, ongeveer, zo je wilt. Da's eigenlijk veel hoger dan ik dacht. We hebben de nekplooimeting gedaan. Dat is een meting van de dikte van de laag vocht in de nek van het ongeboren kind, door middel van een echo van ongeveer een half uur. De waarde van de meting ligt gemiddeld voor een gezond kind tussen de 1 en de 2,5, werd ons verteld. Voor een verhoogde kans op een kind met het syndroom van Down kan de waarde boven de 3,5 liggen. Bij ons gaf de meting 1,3 aan. Op zich heel mooi, maar het blijft allemaal giswerk. Een kans op. Wellicht. Een gemiddelde. Laten we eerlijk zijn: ik ben best slim maar heb ook een dikke nek - het een hoeft het ander niet uit te sluiten.
Vanmorgen wees de rest van het onderzoek (bloed plus leeftijd) uit dat 'de kans' bij ons 1 op 4600 is. Maar de kans is er natuurlijk altijd. Toch is het een geruststelling.
De 20 weken echo (structureel echoscopisch onderzoek) geeft andere uitsluitingen:
Met een 20 wekenecho kunt u uw ongeboren kind laten onderzoeken op ernstige lichamelijke afwijkingen. Voorbeelden daarvan zijn een open ruggetje of een open schedel. [Bron: RIVM] Dus daar mogen we nu over nadenken. Over een aantal van de zaken die uit de 20 weken echo kunnen komen hebben we echter al uitsluitsel gehad bij de nekplooimeting: geen open ruggetje, vier hartkamers en 2 longen. Dat klopt dus gewoon.
Toch is het weer een reden om je druk te maken. Moeten we die test doen? Willen we het weten en nog belangrijker: willen we het kind geboren laten worden als we er in dit stadium achter komen dat het kindje een aangeboren afwijking heeft? Willen we dat onszelf en Puck 'aandoen'. Het is zo raar om er zo over na te denken, maar het is wel de realiteit waar we ongevraagd mee geconfronteerd worden. Enerzijds prettig en voorbereidend, anderzijds vreemd en zwart/wit.
Eigenlijk hebben we in al die onderzoeken op dit moment maar één echte zekerheid: Alles is OK. Voor zover we weten.
PS. Ondanks de wellicht serieuze toon van dit stukje gaat het allemaal heel erg lekker, hoor. Puck vindt het allemaal reuze interessant en ook met Es gaat het meer dan goed. Mooi is dat, als je vrouw de hele dag loopt te stralen.. Maar je hebt gewoon af en toe van die dingen waar je over na moet denken!
Geschreven op 6 Juli 2009 om 14:18 uur
Het.. is.. te.. warm..!
Een verkeerde beweging zet een plaatselijk watervalletje in werking. De te zware tas leidt na het wegzetten tot een soort 'all over body' klamheid, natheid. De mensen om me heen die zeggen 'dat we niet mogen klagen' kunnen allemaal verrekken. Het.. is.. te.. warm..!Ik trek dit weer niet. Het gaat goed zolang je rustig achter je bureau zit te werken, alhoewel je merkt dat je rug vochtig blijft zo tegen je rugleuning. Het gaat sowieso fout in de trein, waarom stap ik 's ochtends nog in dat ding. Airco. Ventilator.
Als je nu een maand of zeven, acht zwanger bent: respect als je niet thuis zit. Het is niet te doen. Vannacht deed ik voor het slapen gaan Puck haar pyjama uit. Puck wil bij het slapen gaan namelijk meestal haar volledige pyjama aan. Ook met deze hitte, ja. Tot een uur of elf, en dan trekt ook onze kleine meid het niet meer. Ik slaap in boxershort zonder dekens, wordt alsnog klam (lees: nat) wakker. De douche, die normaal 38 tot 40 garden is, staat bij mij op 30. 's Ochtends en 's avonds. Even doorbijten, maar zoveel fijner. Gisteren op de sportschool woog mijn t-shirt een kilo na mijn gebruikelijke rondje. Ik heb hem uitgewrongen. Letterlijk.
Es, die het nooit warm heeft en vaak koud, heeft het ook moeilijker met deze temperaturen, met de drukkende warmte. Ze lijdt in stilte, laat het in ieder geval niet merken. Knap hoor!
Geschreven op 1 Juli 2009 om 14:47 uur
Hoe heet de burgemeester van Wezel?
"En die kan wel zoooo groot worden," vertelde Puck tegen de leidster op het kinderdagverblijf. "Want dat is mijn broertje of zusje en die zit in mamma's buik."Gisteren was de grens van twaalf weken en vandaag was de termijnecho. Samen met Puck zijn we naar de verloskundige gegaan. "Kom je mee in mamma's buik kijken?" vroeg de verloskundige. "Ho," zei ik, "pas als het goed is vertellen we het Puck." Twee tellen later zagen we het wazige beeld op het schermpje helder worden en bewoog een klein mensje zich voor onze ogen in een zee van zwart en wit. "Jullie mogen het vertellen, hoor, het ziet er helemaal goed uit!"
Tranen, deels van spanning en deels van geluk, slopen uit mijn ooghoeken en vonden hun weg naar de kleine vingertjes van Puck die ik op mijn arm droeg. "Dat is je broertje of zusje, Puck. Zie je die televisie? Dat is in mamma's buik. Kunnen we zo in mamma's buik kijken! Dat baby'tje komt bij ons wonen."
Pucks glimlach van oor tot oor was sprekender dan elk woord dat ze had kunnen zeggen.
We zijn weer zwanger!
Geschreven op 16 Juni 2009 om 12:34 uur
Wijsneus
"Ik ben het zat," zei Puck en keek me boos aan. We zaten wat te dollen tijdens het eten en opeens kwam daar uit het niets die veel te wijze zin uit het driejarige mensje. "Ik ben het zat." Of ik even op wilde houden met pesten.
Ze heeft meer van die dingen. Zo loopt ze al dagen met een zakdoek rond. "Pappa moet even je neus afdoen, Puck," zeg ik. Het antwoord laat zich raden: "Ik heb zelf een zakdoek," en diep uit de broekzak verschijnt een met Winnie de Pooh opgeleukt exemplaar. Prrrrt. Puck hoef je niets te vertellen.
Puck vertelt het zelf wel. Aan de telefoon, tijdens Dora of inderdaad tijdens het eten. En dan het liefst als pappa en mamma aan het praten zijn. Puck praat overal doorheen. Puck praat zelfs door als ze eigenlijk allang naar bed moet. Ik: "Wel.." Zij: "..Trusten!". En daarna: "Pappa, ik moet nog één ding zeggen.." Mijn standaardantwoord, dat het dan wel echt iets moet zijn, wordt weggewuifd door haar: "Ik wil nog een knuffel en een kus.."
Wijsneus!
Geschreven op 10 Juni 2009 om 14:31 uur
Koop mijn adres
Vanmorgen werd ik voor de zoveelste keer in het korte bestaan van Studio Foppe gebeld door een of ander bureau dat mijn adresgegevens van de KvK had gekocht:"We willen even uw gegevens controleren en met u uw plaatsing bespreken."
"Maar ik wil niet meer bezoekers en hoef mijn website niet te promoten."
"Dan weet ik genoeg, Michiel, bedankt voor uw tijd. Tot ziens."
"Een fijne dag verder."
Ik was er een beetje beduusd van. Ze wilde toch mijn gegevens controleren? Die ze net zelf had gekocht van de KvK? Waarom kan dat eigenlijk? Even een berichtje naar de KvK:
Beste heer/mevrouw,
Ik vroeg mij af wat ik kan doen tegen de verkoop door de KvK van mijn bedrijfsgegevens aan mensen die mij alleen maar willen bellen om iets te verkopen. Mijns inziens is dit telefonische spam en werkt de Kamer van Koophandel door de verkoop van deze adresgegevens die spam in de hand.
Ik heb mijn inschrijving moeten betalen, dus waarom zou de Kamer van Koophandel op deze wijze indirect nog meer geld aan mijn inschrijving verdienen? Graag een sluitend antwoord over de handelswijze met betrekking tot de verkoop van adressen door de Kamer van Koophandel in deze.
Alvast bedankt, met vriendelijke groeten,
Michiel Heijmans
Door mijn hoofd spookte nog snel, voordat ik op verzenden klikte, 'wat kan de KvK doen om mij te fucken?'. Ik kon zo snel niets bedenken. Ben benieuwd of ik er iets van te horen krijg.
En wanneer de volgende verkoopdame me opbelt om mijn gegevens te controleren..
Update 12.08 uur
De KvK is geen gemeentelijke instelling, toch? De reactie is in ieder geval al binnen.
Geschreven op 4 Juni 2009 om 08:34 uur
Dag Sam
Gisteren hebben we besloten dat Sam, onze kat, niet langer hoefde te lijden. Chronisch nierfalen was de druppel waar hij niet meer tegenop kon vechten. Sam was al bij Es voor ik bij Es was.Heel raar, om te beslissen dat een ander levend wezen maar beter niet meer kan leven. Heel raar ook, omdat je dat bij vliegen eigenlijk vrijwel dagelijks zou kunnen doen zonder daar iets bij te voelen. Maar ja, vliegen miauwen niet als je net denkt rustig wakker te kunnen worden. Een kat - of een hond natuurlijk - heeft impact op je dagelijkse gang van zaken, je ritme, en bijvoorbeeld je vakanties. Sam had die impact al een jaar of 8. Twee weken geleden is hij 14 geworden, heel respectabel voor een kat.
Eergisteren stond hij nog wel op zijn poten, maar zijn kopje lag al half op de grond. Ik ging naar bed met het gevoel dat ie de ochtend niet zou halen. 's Ochtends kwam hij alsnog aangesjokt, zichzelf voortslepend met zichtbare moeite. Het lukte gewoon allemaal niet meer.
We hebben Puck naar oma gebracht en zijn naar de dierenkliniek gereden. De woorden van de arts: "Eigenlijk komen jullie hier maar voor één ding," waren confronterend maar waar. Dit was het. Na alle ergernissen, leuke momenten, aaien over zijn bol en evenzovele vervloekingen als ie weer eens op de bank zat, waren we aan het eind van zijn levenspad. Geen onnodig lijden maar een rustig wegzakken in een diepe slaap. Toch een traan.
Thuis wachtte Puck op onze terugkomst en onze rode ogen deden haar serieus kijken. Wat is er? "Sam woont nu bij de dierendokter," zei ik. "Omdat ie zo ziek is," antwoordde de wijsneus. "Inderdaad. Sam komt niet meer naar huis, meisje." Over het kleine gezichtje rolde dikke tranen:
"Maar Sam was mijn vriend."
Geschreven op 22 Mei 2009 om 09:03 uur
Het nieuwe kamperen
Deze zomer gaan we met ons gezinnetje naar de camping. Ieks, dacht ik eerst, maar volgens de Kampioen (ANWB) is het een luxe camping. Dat is de nieuwe trend: luxe campings zoals je hier vindt. Jezelf verkneukelen op een heel kleine ruimte, liefst in een land met lekker weer. Maar dan wel een eigen douche, keuken en toilet (in willekeurige volgorde) in de stacaravan of luxe tent die reeds klaar staat bij aankomst.
Zelf gaan we naar Azur, bij Bordeaux. Heerlijk meer aan de camping en de zee op relatief korte afstand. Biarritz in de buurt voor de surf actie, alhoewel ik denk dat we daar dan weer net niet aan toe komen. Met Puck de hort op is een mogelijkheid, maar laten we eerlijk zijn: met een boekje voor de stacaravan en dan tegen de voorbijgangers ‘bonjour’ zeggen, dat lokt ook wel. Glaasje erbij..
Het nieuwe all-inclusive? Het zou zomaar kunnen. Jezelf naar keuze voorzien van een home-cooked meal of gewoon naar het plaatselijke restaurant met kinderspeelplek om jezelf culinair te laten verwennen.
Daarover gesproken, vanavond hebben we een klein dinertje met de bedrijvenclub in het fijne hotel De Weverij. Bij de Weverij hoort Cordial, en die heeft een ster gekregen van de heren van Michelin. Veel culinair genot voor weinig vanavond – daar houden we van.
Zaterdag gaan we met de mannen naar Hotel Molenaar, het culinaire geheim van Utrecht. Nog zo’n feestje. En ik maar proberen nog een kilootje af te vallen. Och, zo komt dat ‘onbeperkt sporten’ abonnement van me nog eens van pas.
En als ik dan helemaal weer in dat sportritme zit, dan ga ik misschien ook nog wel gebruik maken van de sportfaciliteiten die de camping deze zomer heeft. Misschien, hè..
Oh ja, een nieuwe aanbieder van dit soort luxe-camping-reizen is Yelloh! Village. Luxe campings, uitgebreide sportmogelijkheden. Yelloh! Verhuurt campingplekken in Frankrijk en Spanje. Check de site op www.yellohvillage.nl.
Geschreven op 14 Mei 2009 om 11:16 uur
DRIE
Drie jaar geleden ben ik begonnen met het constructief vullen van dees' website. Omdat mijn dochter geboren was. Puck is inmiddels een grote meid van drie en beseft zich volgens mij terdege dat ze vandaag jarig is. Het taartje, cadeau en feit dat we zo vertrekken naar de dierentuin spelen ongetwijfeld mee.Ik ga geen retrospectief opstellen voor die drie korte jaren, maar wat zijn ze ongelofelijk snel gegaan. Drie. Puck is een meester in treuzelen, in het superlang uitstellen van bijvoorbeeld aankleden of zoals ik nu op de eerste verdieping hoor, in bad gaan. Regelmatig tellen Esther en ik dan tot drie.
We gaan dadelijk met z'n drieën op pad. Een hechte drie-eenheid, Es en Puck en ik. Drie. Alsof ze nooit een of twee is geweest.
Puck, veel liefs van pappa en mamma. Drie enorme dikke kussen en van harte!
Geschreven op 31 Maart 2009 om 09:38 uur
Win een Fatboy met jouw Chocosnor
Iedereen heeft na een flinke slok melk wel eens een melksnor gehad. Maar heb je jezelf wel eens een echte chocosnor aangemeten? De nieuwe Optimel Chocolademelk, de allereerste chocolademelk die 0% vet bevat en waaraan geen suiker is toegevoegd, is op zoek naar de allermooiste chocosnorren. Dus neem een flinke slok Optimel Chocolademelk, maak een foto en stuur hem op naar Optimel. Je kunt trouwens ook op een bestaande foto een chocosnor plakken. Als jouw foto de meeste stemmen ontvangt, win jij een van de 50 chocoladebruine Fatboys!
Ga naar de actiesite
- advertorial -
Geschreven op 5 Maart 2009 om 08:49 uur
Slaap
Afgelopen nacht was er weer zo eentje. Puck droomt en huilt (daardoor?) veel in haar slaap. Daar wordt zij niet wakker van. Esther ook niet. Ik wel.Dat hou je natuurlijk niet heel lang vol en afgelopen nacht besloot ik, zoals ik eens in de zoveel tijd doe, mijn pas vernieuwde oordopjes weer eens te gebruiken. Op de een of andere manier ben ik altijd bang dat die dingen in mijn oren verdwijnen en pas bij het derde onderzoek naar de oorzaak van mijn slechthorendheid worden teruggevonden ergens ver achter de Buis van Eustachius. 'Where no man has gone before.' Dat idee.
Ergens diep in de door de sneeuw verlichtte nacht hoorde ik door mijn oordoppen heen een zacht gejammer. Ik moet in alle eerlijkheid bekennen dat ik de oordoppen vooral in doe, omdat ik hoop dat Esther dan eerder wakker wordt dan ikzelf. Ik keek naast me en het tevreden, diep ronkende gezicht van Esther lachte me toe. Met geen kanon wakker te krijgen. Ik sprong op en liep naar de kamer van Puck. Ze was tutje, een bepaalde 'knuffel', kwijt. Meestal is het tutje die 's nachts besluit diep onder de dekens te gaan liggen. Net buiten het bereik van Puck.
Onze kleine meid gaat daarna vrijwel direct door met slapen. Toch merken we de afgelopen dagen dat ook Puck moe is. Enorm zeuren en treuzelen komen daar vast uit voort. Veel huilen om niks, dat ook. Te weinig slaap? De overgang naar één slaapperiode per dag? Geen idee.
Ik zal de 'Oei, ik groei' weer eens onder het stof vandaan halen. Kijken of die iets weet.
Geschreven op 7 Januari 2009 om 10:39 uur
Online in de trein
Het is me gelukt, met een minimale snelheid van 460 kbps via mijn hervonden Nokia N95 in de trein van Wijchen naar Amsterdam. Internet, bedoel ik natuurlijk. Terwijl ik dit schrijf zit een lelijke vrouw van mid-veertig met rouwranden onder haar te lange nagels met een vervelend volume op haar mp3-speler verveeld uit het raam te kijken. Achter me hoor ik stemmen van een koppel dat op vakantie gaat: "Zo raar, zit je vijf minuten van huis in de trein en heb je al het gevoel dat je op vakantie bent." Boertjes uit de provincie? Nee, Nijmegenaren die eindelijk toekomen aan een welverdiende rust. Beeld ik me in.Ik vertrok vanmorgen om 9.24 uur uit Wijchen en zit inmiddels in de Intercity. Ik neem een andere route. Vorige week ging ik via Den Bosch, namelijk. Vanuit Wijchen ligt de wereld aan je voeten en je mag zelf weten welke kant je oploopt. Overigens was ik vergeten dat je in een dubbeldekker altijd beneden moet gaan zitten omdat je boven van links naar rechts wordt gesleept.
Puck zat op de bank en keek Angelina Ballerina, of zoals ze zelf zegt Angelinarina. UPC on Demand heeft onze perceptie op televisiekijken voorgoed veranderd. Ik ben zelf inmiddels bezig met het derde seizoen Fraiser en heb zelfs de tune als beltoon. Fuck de televisiegids, wij bepalen zelf wat we kijken. Ben jij overigens al BNN-lid? Wel doen hoor. Meer Ranking the Stars en Ruben vs Sophie. Anyway.
Ik had Puck al verteld dat ik 'met mijn vrienden wegging, daar bleef slapen en er morgen weer was.' Ja, ik blijf er ook eten en je moet inderdaad een beetje lief zijn voor mamma. Ik gaf haar een kus en een naar mijn mening veel te korte knuffel. 'Zo, klaar,' zei het kleine zelfstandige wezentje. Ze moest weer verder met Angelinarina. Pappa zal jou ook missen. Tot morgen, kleintje!
- tip -
Roulette en gokkasten zijn een van de vele spelletjes die je spelen kunt bij een online casino. GokkenDoeJeZo.com geeft je graag de voeding die je nodig hebt om te groeien tot een gezonde speler.
Geschreven op 13 December 2008 om 09:55 uur
Je wordt ouder, pappa
Naast me stonden twee twintigers in camouflage. Haar had ik al eens eerder zien staan. Ze deed me denken aan Nicolette Kluivert van BNN. Hem zag ik voor het eerst.Hij had zo'n uitgesproken jongetjesgezicht, door de kou versiert met vuurrode wangen. Ik kon me niet voorstellen dat een kwaadwillende zou schrikken van zijn boze gezicht.
Ze moeten tien jaar jonger dan ik zijn geweest. Twee duidelijke schoolgangers begroetten de jongen. Lachend en met wat leek op een urban handshake. Een soort boksbeweging tegen elkaars gebalde vuist.
Twintigers in dienst. Zoals veel van mijn leeftijdsgenoten hoorde ik bij de laatste lichting dienstplicht. Ook ik moest op keuring en heb netjes aangegeven bij geen legeronderdeel aan de slag te willen. Wel naar het buitenland, dat wilde ik wel. Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid wist ik dat ik afgekeurd zou worden op mijn luie oog. 'Niet optimale visie'.
De jongen en het meisje, dat onrustig van de kou aan haar sigaret trok, hadden vrijwillig gekozen voor een baan in het apparaat dat defensie heet. Bewust gekozen hun padvinderstijd te verlengen en indien nodig hun land of de rechten van anderen te verdedigen.
Toen ik naar het zestien- of zeventienjarige meisje met de nep-Vuitton tas en de imitatie Cartiershawl naast de twee keek, voelde ik me oud. Tieners en twintigers. Over een paar weken word ik vierendertig!
Foto: Ventileit
Geschreven op 28 November 2008 om 08:49 uur
Wegzakken in een behaaglijke onbezorgdheid
In de deprimerende kou van de stationrestauratie in Wijchen keek ik naar buiten. Schuilend voor de stromende regen ontdekte ik in de massa een bekend gezicht. Een man uit het verleden.Ik ken de man en hij is mij naar alle waarschijnlijkheid vergeten. De man met de twee brillen. De man die voor de varifocale brilglazen zich bediende van een bril voor dichtbij en een aparte voor veraf. Mijn oude leraar Geschiedenis stond buiten te wachten op de trein die op dat tijdstip standaard twee minuten te laat aankomt.
Flashback: Ik zit in de klas, met mijn bruine etui. Aan de binnenkant zit een post-it geplakt met jaartallen. Geen idee van welke eeuw. Ik kijk met een schuin oog naar de linkerhoek van het lokaal waar de meester zit en zet kruisjes voor de letters van de multiple choice toets. Een soort gezonde spanning die de schooljaren meer dan draaglijk maakt.
Flashback: Ik zit in de klas, geschiedenisproefwerk. Dat was het enige waar ik me druk over hoefde te maken. Ja, en of dat ene meisje me wel of niet leuk vond. Mijn proefwerk lukt prima, door het spiekbriefje in mijn etui. De leraar heeft slechte ogen en ziet niet dat de helft van de klas zichzelf voor de gek houdt.
Het gebeurt me regelmatig. Terugdenkend aan vroeger overheerst steeds de onbezorgdheid. Dat gevoel brengt ook nu nog rust.
Waar ik in de wegrijdende trein denk aan ons lekkende dak, de storende cv-ketel, de belabberde service van de vloerenboer en de nog steeds aanhoudende storm, zak ik langzaam weg in mijn jas en verlies mezelf in diezelfde behaaglijke onbezorgdheid.
Foto: Klein-ID
Geschreven op 21 November 2008 om 09:07 uur
Dat kun je niet menen
Ik moest vandaag even bij het ziekenhuis iets afgeven en parkeerde mijn auto natuurlijk voor de deur. Binnen een minuut of 6,7 was ik weer buiten. Ik stapte in mijn auto. Reed naar de uitgang en deed mijn kaartje in de kaartlezer. De slagboom bleef omlaag en ik moest eerst betalen.Me volledig bewust van het feit dat ik geen los geld bij me had, parkeerde ik de auto voor de betaalautomaat. Toen ik mijn kaart in de lezer deed, gaf het scherm aan dat ik maar liefst het hele bedrag van 10 eurocent moest betalen. Puur om de betaalautomaatmeneren te jennen pakte ik mijn creditcard en betaalde de 10 cent. Natuurlijk wil ik een bonnetje. Ik ga er namelijk van uit dat de kosten voor het printen van het bonnetje, opgeteld bij de kosten die ze ongetwijfeld moeten maken omdat ik die 10 cent met mijn creditcard afreken, hoger zijn dan die 10 cent. Ha!
Mochten deze kosten toch lager zijn, weet je dat toevallig, vertel me dan niets. Helemaal niets. Laat mij in de waan dat ik ze terug heb gepakt. Die boeven die dat stukje gemeentegrond voor die 7 minuten aan me hebben verhuurd voor 10 cent.
Het zou niet moeten mogen. De eerste 10 minuten gratis!
Geschreven op 23 Oktober 2008 om 09:08 uur
Donderdag 9 oktober: filevrije dag!
AdvertorialDonderdag 9 oktober 2008 zou de geschiedenis in kunnen gaan als een dag zonder files!
De ANWB roept iedereen op om op deze dag op een slimme manier naar het werk te reizen. Want door vroeg, of door laat, of door op een andere manier naar het werk te reizen, zijn de gebruikelijke doordeweekse files terug te dringen en wellicht zelfs te voorkomen! Hoe gaat de ANWB dat doen? De ANWB zelf doet 'niets' - zij initieert en heeft de regie. Het gaat er om wat JIJ op 9 oktober doet om de files te voorkomen. Ze zijn op 1 september van start gegaan met de campagne oplopend naar 9 oktober.
Geschreven op 8 September 2008 om 08:55 uur
Ik snap Bert en Ernie
Ernie: "Als ik geen 10 dingen kan opnoemen die ik met mijn handen kan, dan krijg jij mijn banaan."Bert: "Ik ben dol op bananen!"
Uiteraard komt Ernie tot 9 en neemt Bert zijn banaan mee. Ernie zwaait naar Bert en beseft dat dat nummer 10 was. Teleurgesteld zien we hem in het volgende shot een bananenschil neerleggen.
Terwijl Esther de krant naar Buurman Henk brengt en ikzelf nog een keer controleer of de waterleidingen nog gelekt hebben, zit Puck druk pratend op de bank. "Nee, Bert, dat is niet lief, die banaan is van Ernie. Geef terug." Ons meisje heeft besef van wat wel en niet rechtvaardig is. Ze begint sowieso hard te huilen als haar zelf (in haar ogen) onrecht wordt aangedaan, maar heeft het nu blijkbaar ook door als het om gele en oranje poppen gaat. Puck denk te veel na.
Kan dat eigenlijk, te veel nadenken? Ik denk het niet, eigenlijk. Als je het maar niet de hele dag doet ;)
Geschreven op 24 Juli 2008 om 08:54 uur
Nieuwe bevindingen
Ik heb nog pijn aan mijn vinger - niet lachen! Toen ik wilde gaan tanken en uitstapte, deed ik mijn auto op slot en wilde mijn benzinedop openen. Even wat uitleg: dat ding heeft geen slot, maar kun je gewoon opendoen, iets wat me altijd al verbaasd heeft. Tot vanmorgen. Ik kreeg met geen mogelijkheid de klep los. De mevrouw die schaapachtig stond te lachen achter me, vermoedelijk een carpoolster die veel te vroeg was, keek dwars door het mobieltje waarop ze een sms aan het schrijven was. Gelukkig, ik stond niet helemaal voor paal. Met mijn sleutel probeerde ik het klepje los te maken, mijn vinger zo diep mogelijk onder de klep proppend. Geen succes. In een helder moment besloot ik de auto van het slot te halen en het nog eens te proberen. Dat was les één.
Les twee was vele malen minder bijzonder, maar wel even opvallend. Mijn ruitenwisser, indien in de normale constant-heen-en-weer stand, gaat over op de intervalstand als ik voor een stoplicht sta. Handig? Geen idee. Maar op de een of andere manier leek het wel logisch.
Met Puck gaat het goed, overigens. Die leert elke dag in een veel groter tempo dan wij. We gaan zaterdag maar eens een groter bed voor haar kopen. Een grote-meiden-bed. Ze is er aan toe. Wij nog lang niet!
Geschreven op 10 Juli 2008 om 09:13 uur
De lawaaipetitie van Teun & Lily
Wij zijn Teun & Lily en wij vinden het gewoon be-lach-e-lijk dat het verkeer niet veilig is op sommige plekken. Je kent het wel: soms rijden auto’s echt veel te hard. Of er zijn geen stoplichten. Of geen zebrapad, of geen verkeersdrempels. Moet je je voorstellen wat een ongelukken daar kunnen gebeuren.
De ANWB vindt dat ook veel te gevaarlijk en heeft ons gevraagd om die plekken op te sporen en veiliger te maken. Maar daarbij hebben we echt jullie hulp nodig! Weet jij een onveilige plek bij jou in de buurt? Maak er een foto van en stuur hem snel naar ons kantoor. Op 16 april gaan wij de minister van Verkeer (Eurlings heet hij) alle foto’s geven. Upload je foto op anwb.nl/teunenlily en dan gaan wij er mee aan de slag!
Meer informatie over de lawaaipetitie vind je hier!
Geschreven op 10 Maart 2008 om 08:33 uur
Hee (aanstaande) mama of papa!
Wij willen graag jouw mening over iets waar we mee bezig zijn. Bij Carlos Gallupa zijn we momenteel bezig met het ontwikkelen van een website waar je een dagboek over de al dan niet al geboren kleine kan bijhouden. Daar zijn wel meer sites voor, maar die vinden wij niet goed genoeg. Je wilt toch het beste voor je kind!Nu heeft Sander, onze stagiaire, een enquête gemaakt en we zouden het heel leuk vinden als jij die voor ons in zou willen vullen. Met de resultaten gaan we de website zo goed mogelijk afstemmen op jouw behoeften als online moeder of vader.
Klik hier voor de enquête!
Alvast bedankt, grote groet,
Tjarko en Michiel
Geschreven op 27 Februari 2008 om 16:00 uur
Bet-en-unnie
Puck heeft een nieuwe vriend. Hij is oranje en heeft een rits, een knoop, een zak met een badeend. Puck heeft aankleed-Ernie. Aankleed-Ernie gaat mee naar bed, kijkt televisie met Puck en we kunnen hem met moeite onder de douche vandaan houden.Ernie heeft een batterij in zijn rug en zegt: "Ik heb het koud, kun jij mijn rits dichtmaken?" Ernie is een beetje een mietje. Gelukkig zit er een aan/uit-knop op Ernie, zodat Es en ik wel gewoon kunnen slapen 's nachts.
Puck heeft het niet over Ernie. Puck heeft het over "Bet-en-unnie". De gele met het smalle hoofd heet Bet-en-unnie en de oranje heet ook Bet-en-unnie, totdat je specifiek er eentje aanwijst en vraagt wie dat is. Dan weet onze kleine meid opeens precies wie wie is. Het bekt denk ik gewoon lekker 'Bet-en-unnie'. Frappant is dat trouwens, dat die kleine kinderen de R willens en wetens niet uitspreken. Neef Bo bijvoorbeeld niet, maar Puck ook zeker niet. Je hoort het vaker.
Vanavond om 17.20 uur ongeveer, begint Sesamstraat. Met Bet-en-unnie. En met Tommie en Mimimimi. Tegenwoordig (al enige tijd, ik weet het, maar ik heb al heel lang niet gekeken,) speelt er een babietje mee in Sesamstraat. Een klein varkentje met een welluidende naam (huiswerk: hoe heet het varkentje).
Puck spreekt de R van de naam van het varkentje niet uit. Dat hebben wij weer!
Geschreven op 18 December 2007 om 09:30 uur
Ziekjes
In de nasleep van inpakpapier en buikpijn van de pepernoten, ging Puck gisteren naar bed met 39-nogwat graden. Koorts. En vanmorgen was het niets beter. Puck blijft thuis vandaag en pappa ook.In de afgelopen weken hebben we Puck klaargestoomd voor Sinterklaas en het verbaasde me niets dat waar de andere kinderen zich verstoppen voor Zwarte Piet, Puck vooraan staat. Zwarte Piet betekent pepernoten en eten is een grote hobby van ons niets te dikke meisje. Doen zolang het kan, en gewoon blijven rennen. Trap op, trap af, de hele dag dansen, Puck krijgt toch beweging genoeg.
Nu Sinterklaas is geweest, zijn de laatste drie weken voor kerst aangebroken. In mijn optiek een mooier feest, een mooier verhaal. Niet omdat ik godsdienstig ben, maar omdat ik een kerststal nu eenmaal erbij vind horen, heeft Puck voor Sinterklaas de kerststal van Little People gevraagd en gekregen. Hij staat voor de niet-werkende openhaard en brengt met het lichtje in de kerstster, in combinatie met de zoete muziek die eruit komt als je de engel in zijn gezicht slaat (dan gaat ook de lamp aan, ja), een vergelijkbare warmte in ons huis. Want warm was het gisteravond, met ons gezinnetje en de kadootjes. Pucks koorts en het feit dat de thermostaat, inmiddels vervangen, 26 graden aangaf, kunnen een rol hebben gespeeld. Bedankt Sint en Piet uit het hoge noorden (voor intimi)!
Puck ligt op bed. Met een rood hoofd, zweet op haar ruggetje en vermoeider dan een beer vlak voor zijn winterslaap. Ik kan me zo voorstellen dat ze droomt van een Zwarte Piet met pepernoten. Van de os en ezel uit de kerststal en misschien ook wel van ons. Puck wordt natuurlijk snel weer beter, zo gaat dat met die minimensen. Kunnen we de kerstboom gaan versieren en doorrennen naar 2008. In maart wordt ze alweer twee!
Geschreven op 6 December 2007 om 10:10 uur
Van clowns en paarden en nog meer paarden
Via tante Claudia mochten wij met korting naar het circus. Omdat het niet Circus Rens was maar we toch in die sfeer wilden belanden, gingen wij met vriendje Rens en zijn ouders naar Circus Belly uit Wenen, gistermiddag, in Oss. Puck vroeg naar bed die middag en op tijd er weer uit, zodat we om 14.00 uur precies bij de grote blauw-gele tent aankwamen. Net op tijd.De eerste twee acts waren onwennig, met grote ogen keken de twee dreumesen (Nederlandse dictee) rond naar de alom flikkerende lichtjes en fluisterende mensenmassa. Act drie was met een paard en toen kwam Puck een beetje los. Paadje! Paadje! Het maakt niet uit hoe groot het weiland, als er een paard in loopt zal Puck het ontdekken. Ook als we er met de toegestane tachtig kilometer per uur voorbij rijden.
De acts werden op routine uitgevoerd door een gezelschap aan slecht Nederlands sprekende Oostenrijkers. Knap, want ik dacht dat alleen Nederlanders zich aanpasten in buitenlanden. Viel me honderd procent mee. Alleen toen ik in het toilethokje een moment van (kleine) ontspanning had, hoorde ik twee jochies als ondermaatse kampwachten tegen elkaar schelden. Ik legde mijn 50 shilling op het bordje en liep terug naar de tent.
Na twee en een half uur verlieten we met een zichbaar vermoeide Puck de tent. Zoveel indrukken, zoveel paarden. Zo donker en zoveel lichtjes.
Puck liet vanmorgen om ongeveer kwart over zes van zicht horen. Da's heel vroeg voor haar, wij hoopten op een continuering van ha zaterdagritme: half tien! Es en ik hebben ons twee uur lang gedaan liggen vervelen *). Toen ik vanmorgen zelf mijn bed uit ging, checkte ik als altijd mijn telefoon. Eén voicemailbericht. Van de pappa van Rens. Of Puck nog had gedroomd. Verdraaid, zou ze daarom zo vroeg wakker zijn geworden?
Toen ik het ontbijt boven bracht zat ze al rechtop bij mamma in bed. De circusclown Bumba. Terwijl mamma rustig naast haar lag wakker te worden. Als we Nederland 3 toch niet hadden..
*) Nee, Nicole, niet om acht uur 's ochtends. Echt niet! Da's te vroeg!
Geschreven op 12 November 2007 om 09:10 uur
Lieflijk gehuil, natuurlijk
Niet dus. begrijp me niet verkeerd, hoor. Kinderen hebben is het mooiste wat er is. En als je ze dan hebt met de vrouw van wie je houdt, helemaal top. Zonder meer.Behalve vannacht. Puck heeft nog nooit zoveel gehuild. Gisteravond begon het en het hield aan. De enkele uren die Es en ik hebben geslapen waren meer omdat we zelf omvielen dan omdat Puck helemaal stil was. Mijn oordoppen hielpen iets.
Vanmorgen ging het niet anders. Tot ze helemaal uit bed was en aan haar fles en ontbijtkoek zat. Toen werd ze iets rustiger. Waarschijnlijk slaapt ze erg lang vandaag, op het kinderdagverblijf. Ik hoop het eigenlijk, want anders zit het er dik in dat we vannacht nog zo'n helse nacht hebben.Waar het aan ligt? Afgelopen weekend vierde Es haar verjaardag. Waarschijnlijk is de voor ons gezellige stoet aan bezoek voor het kleine meisje gewoon veel te veel geweest. Kan haast niet anders. En de denker die ze is, gaat dan malen en malen. Dat geeft klaarblijkelijk een niet overkomelijke onrust.
Het stomme is dat ondanks dat ik bijna niet geslapen heb, daarnaast een verhoudheid aan het ontwikkelen ben en zelf nog moe ben van het toch wel drukke weekend, het me niet zo heel veel doet. Ik ben ergens aangekomen waar de drukte en vermoeidheid niet meer storend zijn. Met een supervrouw, een (over het algemeen) heerlijk kind en een baan waar ik mijn volledige creatieve ei in kwijt kan. En dan kun je een hoop hebben.
Niet meer huilen, Puck. Het komt echt allemaal goed.
Geschreven op 30 Oktober 2007 om 11:22 uur
Ik weet het zelf wel en het is 'nee'
"Ik ben twee en ik zeg nee," zo bracht Es het geheel terecht afgelopen weekend. Puck heeft het woordje 'nee' ontdekt. Helaas.Puck, aankleden! Neej. Puck, eten! Neej. Puck, naar bed! Neej. Puck, Dikkie Dik? Ja! Door te onschrijven en alleen de leuke dingen te noemen, lukt het nog net Puck 'vrijwillig' te laten doen wat we willen. Grote trekkers zijn de trap op klimmen, voorlezen uit Dikkie Dik en natuurlijk rozijntjes. Is dat dan omkopen? Is het omkopen als je niet vertelt dat ze naar bed moet, maar wel dat je voor gaat lezen uit Dikkie Dik? Ik vind eigenlijk van niet. Puck (Pok, zoals ze zelf zegt) is namelijk slim genoeg om de associatie te leggen tussen het voorlezen en het naar bed gaan.
Voor het slapengaan, moet Puck eerst tandenpoetsen. Tandenpoetsen is een teken van het snel groot worden. Puck wil zelf op de wasmand staan, zelf de kraan opendoen, zelf het water over haar tandenborstel laten lopen en liefst zelf tandenpoetsen. of in haar geval, kauwen op de tandenborstel. Napoetsen doen Es en ik natuurlijk.
Nieuw is ook het woordje 'pijn'. Te pas en te onpas. Stoten tegen wat dan ook, vallen, botsen tegen iets, alles doet 'pijn'. Als Puck har linkervoet stoot, kan het echter wel zijn dat ze de rechter aanwijst als zijnde de plek van de pijn. gelukkig duurt de 'pijn' nooit lang. Het is me er eentje.
Enorm leuk om te zien dat onze kleine meid zo goed groeit, geestelijk en fysiek. Stronteigenwijs, maar ook ontzettend lief. We kunnen stiekem, aan het eind van de dag, als ze slaapt, toch wel alles van haar hebben. Maar dat weet ze gelukkig zelf niet, nee.
Geschreven op 24 Oktober 2007 om 11:01 uur
Niemand de deur uit
Puck sliep deze nacht tot een uur of één en begon te spoken. Niets ernstigs. Es sliep als een roos en ik werd wakker door mijn oordopjes heen. Ook niet erg.Ik heb Puck eerst even opnieuw toegestopt en de tweede keer verschoond. Nog een keertje Dikkie Dik voorgelezen. De derde keer een flesje voor haar gemaakt. Keer vier en vijf waren zo kort dat ik ben blijven liggen. Na twee uur heeft ze lekker doorgeslapen tot vanmorgen.
Maandagochtend is een van de twee 'rare' ochtenden. Puck en Esther blijven dan thuis en ik ga werken. Ik heb de stomme gewoonte om niet de deur uit te gaan zonder een kusje van mijn meisjes, en weet dat ik daarbij de kans heb dat Puck wakker is als ik haar kamer binnenkom. Maar stel dat er wat gebeurd! Dus dat kusje moet. Omdat ik het toch wel vervelend vind dat Es door mij dan op moet staan, maak ik ontbijt voor de dames.
Op maandag en vrijdag ontbijt op bed. Puck zit met haar eigenwijze, net wakkere gezichtje haar fles melk leeg te drinken en het Nijntje brood ligt nog onberoerd in het bakje voor haar. Met haar vrije hand zwaait ze me vrolijk toe.
Dag meissies, tot vanavond!
Geschreven op 15 Oktober 2007 om 16:55 uur
De smurf krijgt praatjes
Het is zover, de eerste woordjes komen luid en duidelijk boven het maaiveld uit. Puck praat. Verstaanbaar. Het varieert een beetje, maar de belangrijkste woorden zijn duidelijk werkwoorden. Krentjes bijvoorbeeld, die zitten in zo'n doosje en dat moet 'open'. Geen zin er omheen, gewoon 'open'.Als er borden op tafel staan, dan is dat een voorteken voor 'eten'. 'Eten' gaat meestal gepaard met een langdurig wijzen naar de meestal nog lege borden.
De rode heet 'Po' en de paarse heet 'Tinkietinkie'. Volgens Puck, dus is het zo. 'Auto' is dat ding waar het kinderzitje in zit. 'Koe' is dat ding met zwarte vlekken, soms tenminste, want meestal is dat ding gewoon 'Boe'. Communicatie en verbale interactie doen de intrede in ons leventje met Puck. Verstaan gaat het allemaal nog veel beter: 'Gooi maar in de prullenbak', 'Zet maar op de tafel' en natuurlijk 'Nee, Puck, dat is bah'. Kun je dat pedagogisch gezien zeggen 'dat is bah'? Of moet je gelijk het woord vies gebruiken? Lekker belangrijk. Puck praat.
Mijn persoonlijke favoriet van dit moment? 'Ruim dat maar even op, Puck'. Want wat heeft dat kind stiekem veel speelgoed! En dan beginnen ze ook alweer met die Sinterklaaskrantjes..
Geschreven op 1 Oktober 2007 om 17:08 uur
Slapen tot de zon komt
Vanmorgen werd ik voor de tweede nacht op rij wakker zonder tussendoor bij mijn kleine meid te zijn geweest. Of Puck nu doorslaapt of ik zelf niet meer merk dat ze wakker wordt, durf ik niet te zeggen. Feit is dat ik merk dat ik langzaam weer wat wakker word.Puck lijkt in die zogenaamde peuterpubertijd te zijn belandt. Denk ik. Ze voorspellen dat vanaf twee en nogwat jaar. Misschien is Puck wat vroeg?
In korte tijd kan je kind veranderen van een ondeugende dreumes in een egocentrische peuter. Niks is meer goed, niets gaat meer zoals het hoort.Misschien is dat het wel. Puck is sowieso een wijsneus, en misschien is ze hier wel wat vroeger mee dan 'het gemiddelde'. Puck wil onder het eten naar de glijbaan, op de glijbaan wil ze (ro-)'zijntjes' en als ze naar bed moet wil ze Teletubbies. En tussendoor omhelst ze je alsof ze je weken niet heeft gezien. Je blijft zoeken.
Een dreumes van 2 maakt op een gegeven moment een fase door waarin hij, en alleen hij belangrijk is op deze wereld. Tenminste dat vind de peuter zelf dan. Hij komt erachter dat het een persoontje is met een eigen wil, een eigen ik.
Gisteren hadden Es en ik een kort moment van bezinning. "Het is zwart-wit op dit moment," zei ik. Es vatte de afgelopen weken treffend samen: "Het verzorgen is afgelopen. Het opvoeden is begonnen."
Geschreven op 25 September 2007 om 14:03 uur
Kroepoek met stokjes
Gelukkig zijn de reacties op mijn vernieuwde schrijven positief! Het was er de spreekwoordelijke tijd weer voor, denk ik.Anderhalf jaar Puck, op 31 september. De week erop zijn Es en ik twee jaar getrouwd. Wij trouwden toen Es vier maanden zwanger was. Het lijkt al godvergeten lang geleden en toch weet ik alles nog als gisteren. Dat we neef Bo tegenkwamen toen we naar de trouwlocatie liepen, dat het een-en-twintig graden zon was toen we de foto's gingen nemen met Geert. Dat we veel te lang op de foto's moesten wachten, Geert..
Binnenkort gaan we weer naar Geert. Foto's maken van Puck. De foto's van Geert zijn het namelijk wel dubbel en dwars waard om op te wachten. We hebben een hele tijd geleden zo'n shoot gedaan bij de V&D, want een gratis foto. De foto die we kregen van het meisje van de V&D was onscherp en de zichzelf tot professional verklaard hebbende winkelmuts had het niet eens door.
Zelf blijven we ook bezig met de camera. Veel foto's van vakanties, gebeurtenissen en heel veel onder het eten. Op de een of andere manier, misschien komt het doordat ze dan stilzit, is het eten altijd een bron van plezier. Eergisteren aten we chinees (da's jaren geleden) en vogelde ik wat met stokjes. Uiteraard wilde ons eigen peking-eendje dat ook proberen. Kroepoek met stokjes. Het tafereel leek een generieke kennismaking met de oosterse eetstokjes. Na de opeenvolgende stadia 'wat is dit' - 'hoe hou je dat vast' - 'heb je geen vork' en 'weer mislukt', besloot Puck dat je inderdaad ook met die stokjes het best gewoon kan prikken.
Het duurde lang voordat we haar konden duidelijk maken dat prikken in kroepoek erg veel rotzooi geeft...
Geschreven op 21 September 2007 om 13:28 uur
I'm a nightbreaker (2)
Puck had vorig jaar zo'n rompertje, met die tekst erop. Toen brak ze haar eigen nachten. Tegenwoordig slaapt Puck zo goed, dat ze het niet eens merkt als ze in haar slaap ligt te huilen of praten. Ik wel.Vanmorgen zei Es tegen mij: "Puck heeft de hele nacht doorgeslapen, of niet?" Omdat ik nog aan het wakker-worden was, gaf ik een bevestigend antwoord, waar ik nu toch op terug moet komen. Puck wordt tussen 11 en 12 's nachts wakker. Ze huilt dan in ieder geval even, en ik hoop altijd dat het in de reclame van Jensen is. Dan mis ik niks. Meestal slaaphuilt ze dan gedurende nacht nog een keertje. Allemaal te verhelpen met een aai over haar bol of het weer in haar mond stoppen van de speen.
Een tijdje gelden heb ik van die gele oordopjes gehaald bij de Kruidvat. Als Puck namelijk zelf niet wakker wordt, slaapt ze uiteindelijk gewoon door. Maar dan ben ik al wakker en dat probeer ik te voorkomen met die oordopjes. Het werkt prima, maar die dingen zitten helemaal niet lekker. Als je met zo'n ding in je oor op je zij gaat liggen, op je oor, dan voel je dat ding zitten.
Haalt Puck me niet uit mijn slaap, doen mijn oordopjes dat wel...
Geschreven op 18 September 2007 om 11:08 uur
Verbazing
Toen ik net thuis kwam en eindelijk rustig zat, hoorde ik van boven een heel zacht gemurmel. Geen idee of dat een goed Nederlands woord is, maar ik hoorde het echt. Uiteraard rende ik naar boven, ik had de kleine meid nog niet gezien sinds vanmorgen vroeg, toen ze met slaperige ogen en een lege fles melk voor het raam me uitzwaaide.In haar ledikant zat Puck met haar hoofd tegen de spijlen gedrukt naar de grond te kijken. Er lag iets, zoveel was me duidelijk. Bij Puck kunnen dat twee dingen zijn, haar speen en haar tut (lees: knuffel). Haar speen was het niet, want dat bleek de oorzaak van het zachte gemurmel: de speen zat gewoon in haar mond. De tut dus. Puck keek zo vastbesloten naar de linkerkant van haar kamer dat ik er 99% vanuit ging dat hij daar moest liggen. Omdat ze zover toch wakker was, pakte ik Puck uit bed en zette haar op mijn knie. Ze boog licht naar voren om onder haar bed te kijken. Niks. Toch even voor die ene procent aan de andere kant kijken.
Daar lag ie. Niks aan de hand. Puck drukte de tut tegen haar wang en legde haar hoofd op mijn schouder, ik was inmiddels opgestaan om haar in bed te leggen. Toen ik haar in bed wilde leggen, klemde ze zich echter helemaal aan me vast alsof ze wilde zeggen: "Hee, je bent er net, hierblijven!"
Op dergelijke momenten biedt er slechts één oplossing. Dikkie Dik. "Pappa leest je nog even voor en dan ga je slapen, hè," probeerde ik. Toen ik haar in bed legde vielen haar ogen alweer bijna dicht. Dikkie Dik was bij het schaarse licht vanaf de overloop niet te lezen, maar na een zin of vijf verzonnen te hebben, zag ik hoe Puck haar hand door de spijlen stak en begon te zwaaien.
"Dag Dikkie Dik. Tot de volgende keer."
Geschreven op 10 September 2007 om 21:16 uur
En hoe gaat het nu met ons?
Zo! We zijn inmiddels maanden later. Puck is anderhalf en een half jaar niet schrijven heeft me heel rustig doen genieten van de kleine meid. We zijn op vakantie geweest, eigenlijk net terug. Twee weken met zijn drieën en verder helemaal niets, heerlijk. Puck is woordjes aan het produceren, zei het heel voorzichting. "Jditde" betekent "kindje", we weten het zeker. Hiiihiiiiii doet het paardje. Langzaamaan wordt het woordenboek Nederlands-Pucks geschreven.Gegroeid, dat vat het goed samen. Puck als kind, Es en ik als ouders, alle opa's en oma's hebben hun draai gevonden. Neef Bo en Puck zijn een stelletje ongeregeld als ze bij elkaar zijn, nichtje Isa is een heel lief klein babietje. Zo zien wij dat tenminste, want voor haar ouders is ze natuurlijk 'alweer zo groot'. Het blijft een fascinerend wereldje, die kinderwereld.
Zoals Puck wat ouder is geworden, heb ik dat ook met de site geprobeerd. Iets kortere verhalen, iets meer informatie. Dezelfde schrijver, hetzelfde onderwerp: Puck!
Geschreven op 4 September 2007 om 22:38 uur
Trakteren!
Gisteren kwam het beste uit. En flexibel als Es is, regelde ze dat Puck gisteren kon trakteren op het kinderdagverblijf. Es had hele leuke traktaties gemaakt van soepstengels met kreukplastic (altijd goed) en vingerpoppetjes. Puck is helemaal gek van vingerpoppetjes. Zet haar ergens in de kamer met haar bakje met poppetjes en ze zit gebiologeerd naar de kleine figuurtjes te kijken. Ze zet ze op haar vinger, net als wij dat deden. Bijdehand ding!Tijdens de traktatie hebben de begeleidsters van het kinderdagverblijf enkele foto's en een stukje film gemaakt van de kleine. We hadden al begrepen dat dat geen probleem was, dus is Es 's morgens met een tas opnameapparatuur naar het dagverblijf gereden. En gelukkig maar, want wat een openbaring. Die smurf van ons zit gewoon zonder tuigjes of verkleiners tussen de andere kinderen op de bank. Drukke interactie en onaflatend enthousiasme. Net als thuis.
Puck drinkt blijkbaar op het dagverblijf ook gewoon uit een tuitfles. Thuis wil ze alleen een flesje met speen. Wist ik niet, dat ze dat deed. Grappig om te zien.
Gisteren was Puck haar boekje vol. Bijna een jaar Puck in een boekje dat de geschreven communicatie weergeeft tussen ons, thuis, en de begeleiders daar, op het kinderdagverblijf. Elke dag dat ze daar was hebben we 's ochtends enkele regels geschreven en 's avonds kregen we het terug met tekeningen, een verslagje van de dag en regelmatige verwondering over de vorderingen van de kleine meid. Een documentje voor later.
Jaar één van Puck. Morgen is het zover.
Geschreven op 30 Maart 2007 om 10:34 uur
When in Rome...
Afgelopen weekend was de eerste beproeving. Als werkende vader leef ik telkens weer toe naar het weekend. Naar mijn tijd met mijn meisjes. De hele dag Puck (en natuurlijk, uiteraard mijn lieve Es).Afgelopen vrijdag vertrokken Es en ik voor een lekker weekendje Madrid. Logeren bij vrienden en onszelf laten onderdompelen in de Spaanse levensstijl. In een reisgids stond "Je hebt geen jetlag als je geland bent in Madrid, maar door het totaal andere ritme voelt het wel zo." Lunch tussen twee en vier en avondeten kan best rond negen, misschien tien uur. Even wennen voor ons Hollanders. Wel enorm gezellig.
We gingen ergens lunchen rond drie uur maar stonden drie kwartier te wachten op een tafel. Het was het waard hoor, heerlijke tapas. 's Avonds aten we typisch Madrileens, in een soort van snackbar. Kroketten met bechamelsaus en oerbroden met tien centimeter beleg, gebakken ham met gesmolten kaas. Onder TL-licht, maar enorm gezellig. Om half twee rolden we moe maar met een glimlach op ons gezicht ons logeerbed in. Joost en Ana, enorm bedankt voor het geweldige weekend!
Puck bleef op het huis en de katten passen. Ze is tenslotte bijna één. Dat tante Anouk en ome JP ook mee oppassen, scheelt een stuk. Tijdens zo'n weekend merk je hoeveel er standaard is geworden in ons leven. 's Ochtends samen Puck wakker maken, ontbijt en dan even slapen. Lunch, spelen en even de deur uit. Dan weer slapen tot het avondeten en rond zeven uur, half acht in bad, tanden (alle zes) goed poetsen en dan naar bed. In Madrid stonden we maar iets later op, liepen de deur uit en hoefden in principe niet meer naar huis die dag.
Beperkt Puck je dan? Nee, of ja, eigenlijk wel. Iedereen die het tegendeel beweert, liegt dat ie barst. De beperking is echter helemaal niet erg, omdat het enorm leuk is om met Puck dingen te ondernemen. Ons mini-mensje behoeft alleen wat meer regelmaat. Wat meer slaap, ook. En dat gunnen we haar graag. Het is meer dat je door die regelmaat het nog beter merkt als ze er niet is.
En natuurlijk hoeveel je haar stiekem mist. Madrid is bijzonder, ik heb genoten. Maar mijn weekend was pas af toen ik zondagavond thuiskwam en Es en ik samen haar kamertje binnenliepen. Toen Pucks slaperige blik veranderde naar een stralende lach!
Geschreven op 21 Maart 2007 om 20:25 uur
Weet jij die ene eerste stap of hap nog?
Welke gebeurtenissen weet je over tien jaar nog en welke ben je volledig vergeten? De eerste tand, de eerste stap? Geen idee. Misschien groeien je herinneringen wel mee met je kind. Dat is het leuke aan voor het eerst vader zijn, denk ik. Dat je nu echt niet weet wat er over een jaar allemaal gebeurd is en dat niemand dat kan voorspellen. Ieder kind is natuurlijk een eigen individu, een eigen persoontje, ook nu al.Puck heeft nog steeds geen zin in kruipen, maar heeft zowaar gisteren enkele kleine kruipjes gemaakt. Noem je dat kruipjes? Stapjes zijn het niet. Puck heeft al wel heel voorzichtig geprobeerd een evenwicht te vinden terwijl we haar slechts aan een enkele hand vasthouden. En enkele stapjes geprobeerd. Ze vind het maar niks. Zodra ze een goed evenwicht heeft door met twee handjes Es of mijzelf vast te houden, met de wetenschap dat we haar echt niet laten vallen, rent ze door het huis. Soms rechtop lopend, soms hangend aan onze handen.
Vandaag heeft Puck voor het eerst meegemaakt wat het is om te eten wat de pot schaft. Andijvie. Stamppot, uiteraard. Uiteraard at ze weleens een hapje van ons, maar nooit alleen wat wij ook aten. Het was ook voor het eerst in weken dat Puck haar hele bord leeg heeft gegeten. Ze heeft namelijk de eigenwijze drang om zelf te willen eten. Op zich geen probleem, ze schept zelf haar eten op haar lepel, brengt die naar haar mond en eet de lepel leeg. Het probleem, als je dat zo mag noemen, is meer dat ze in de praktijk met haar lepel door haar eten aait, de lepel op zijn kop in haar mond steekt en alles wat er naast gesmeerd wordt, rustig laat zitten. En zo hebben we het haar echt niet geleerd! Maar ze doet het wel zelf. En zo hoort het.Ze heeft vorige week voor het eerst ontdekt dat ze ook gewoon in haar bed kan gaan zitten spelen als ze wakker is. Gewoon, met de aanwezige knuffels en natuurlijk met haar speen in haar mond. We hebben de stilzwijgende afspraak met haar dat ze die alleen krijgt als ze (bijna) naar bed gaat. En als ze zich rustig houdt zo 's ochtends vroeg, dan mag ze die speen natuurlijk extra lang bij zich houden. Het afgelopen weekend troffen we haar dan ook steevast na het slapen klaarwakker en rechtop in haar bed aan.
Puck heeft in ieder geval binnenkort weer een belangrijke eerste. Haar eerste verjaardag. En ik denk dat ik me die over een jaar of tien nog wel herinner!
Geschreven op 6 Maart 2007 om 22:02 uur
I'm a nightbreaker
Onze Puck heeft weer een nieuw sprongetje in haar ontwikkeling en we denken dat ze daardoor flink aan het dromen is geslagen: mobiliteit. Puck crosst tegenwoordig niet alleen in kleermakerszit door het huis, maar heeft ook ontdekt hoe ze op handen en knieën moet gaan zitten (kruipen ho maar) en hoe ze vanuit die stand op handen en voeten kan gaat staan. Billetjes fier de lucht in, zeg maar.Zou het zo kunnen zijn dat de frustratie over het niet verder rechtop kunnen staan haar tot dromen aanzet? Puck is vaker dan normaal 's nachts aan het jammeren. het is niet echt huilen namelijk, maar wel een soort van. Wel iets waarvan ik wakker word en waardoor ik toch even polshoogte ga nemen. Meestal is het een kwijtgeraakte speen en helpt het herplaatsen daarvan prima, maar soms komt ze dan gewoon na een uurtje weer.
We hebben bijvoorbeeld ook de fles om elf uur weer ingevoerd - wie honger heeft moet eten, zeg maar. Het scheelt wel, ze komt veel minder vaak. Een aantal weken geleden waren we weer op het punt dat we er om de twee uur uit konden. Weer een beetje alsof we borstvoeding geven, maar dan kan Es blijven liggen. Puck slaapt er zeker rustiger op. Nu alleen nog ontdekken wat die andere huilsoort is.
Want het blijft ontdekken, zo'n kleine. Gisteren was het 1 maart. Over een maand is Puck een jaar oud. Een jaar al, want het is enorm snel gegaan, zeker weten. Voor ik goedemorgen zeg, ben jij op je brommer weg, zong Herman van Veen en nu weet ik pas echt wat hij bedoelde. Voor je zelf helemaal in de gaten hebt wat er gebeurd, is er alweer een jaar om. Maar ook een jaar pas, want het lijkt alsof ze er altijd al is geweest. En ik eigenlijk nog nooit een dag heb doorgeslapen. Alles went veel te snel!
Geschreven op 2 Maart 2007 om 06:44 uur
Elke grote reis begint met een eerste stap
Eergisteren heeft mijn dochter van bijna één een nichtje, Isa, gekregen. Haar eerste. Het eerste kind van mijn broertje. Eindelijk heb ik de kans om van heel dichtbij ook bewust te kijken naar wat er nu allemaal een jaar geleden gebeurd is in mijn eigen gezinnetje. Door de dingen die hij nu meemaakt, weet ik weer welke onzekerheden en spannende momenten ikzelf toen meemaakte.Zelf maak je al die dingen namelijk, als ik er zo achteraf naar kijk, bijna niet mee. Je wordt geleefd en weet niet wat de dag van morgen gaat brengen. Alles is nieuw, waar nu alles herkenning is. Onzekerheid over 'hoe alles moet' is nu de zekerheid dat je dat eigenlijk nooit zal weten. Uiteraard probeer je als grote (schoon)broer een goede raad te verzinnen die niet in de Oei, ik groei staat. Het enige dat ik kon verzinnen toen ik gisteravond met de kersverse moeder zat te praten, was 'Neem een moment met z'n drieën'.
Dat weet ik nog zo goed, dat je die eerste week toch niet meemaakt. Dat er of bezoek is, of dat je een luier aan het verschonen bent. Omdat je dat nog moet leren, van de kraamhulp (waarvoor nogsteeds mijn dank). Ook wij hebben er toen, onder meer op aanraden van diezelfde kraamhulp, voor gekozen tussen twaalf en drie geen bezoek te ontvangen. Helemaal niemand. Gewoon, om even uit te rusten. Even pas op de plaats en even kijken wat er nu allemaal is gebeurd.
Voor Isa is de grote reis net begonnen. Elke grote reis begint met een eerste stap en dat is wat Puck nu continu wil. Stappen. Aan de hand van een 'groot mens' (mamma, opa, noem maar op). Isa's reis is begonnen, Puck is onderweg naar die eerste zelfstandige stap en ik maak dankbaar gebruik van de mogelijkheid om een jaar later weer eens terug te kijken op een stukje reis.
Frank, Sonja, Isa, heel veel geluk. We houden van jullie!
Geschreven op 21 Februari 2007 om 10:46 uur
Geef me aandacht!
Puck is de afgelopen weken duidelijk aan het etaleren dat zij het middelpunt van ons universum is. Alleen is maar alleen en daar heeft ze duidelijk een hekel aan.Nu is dat thuis niet zo'n probleem, want of Es of ik is
Het hoort er bij. Een totaal eigen mening, willetje. Over twee weken wordt ze alweer elf maanden, hè. Het gaat hard. Over twee weken heeft ze waarschijnlijk ook haar eerste nichtje - het zijn spannende dagen. Grappig om te merken dat als er eenmaal een kind is geboren in een sociale kring, de tweede altijd zo volgt. Twee van mijn beste vrienden hebben kinderen die in hetzelfde kwartaal als Puck geboren zijn, in de vriendengroep van mijn broertje is er al de eerste en van hem komt nu de tweede. Het lijkt aanstekelijk te zijn.
Wat me opvalt is dat ik geboren ben toen mijn moeder begin twintig was, en dat de huidige generatie (bijna-)dertigers nu voor het eerst kinderen krijgt. Is dat alleen bij mij zo? Denk het niet. Het is ook wel een logische verschuiving. Iedereen werkt tegenwoordig. Eerst een stukje zekerheid opbouwen en dan kinderen.
Puck zal het allemaal een zorg zijn. Terwijl ze weer een gekke bek naar me trekt en schaterlachend haar eten in kleine druppels uitproest, lijkt ze zich maar al te goed te beseffen dat zij al zekerheid heeft. De zekerheid dat Es en ik helemaal gek met haar zijn. En dat ze alle aandacht krijgt die ze nodig heeft!
Geschreven op 15 Februari 2007 om 10:17 uur
Slapeloze nachten
Afgelopen zondag besloot ik om eens een dag echt helemaal niets te doen. Gewoon met een goede DVD in de speler, Cola Light en Japanse Mix (want Sonja Bakker, boek twee, week drie) op de bank. Stom vermaak, ontspanning.
Es zou die middag met Puck de hort op gaan, zodat ik echt het huis alleen had en nergens over na hoefde te denken. Het liep allemaal net iets anders. Dat besefte ik toen ik de geluiden uit de badkamer hoorde, zo rond kwart voor twaalf. Het kan ook kwart over geweest zijn. Es ziek. Misselijk. Gisteren hoorde ik dat buikgriep heerst, met dezelfde, plotselinge symptomen. Misschien dat dat het was. Het was in ieder geval niet goed en toen mijn eega lijkwit van de trap af strompelde, wist ik dat mijn plannen voor die dag enigszins gewijzigd waren.Niks aan de hand, DVD terug in de doos en thee zetten, die Es ook niet hoefde vanwege peristaltische gevaren. Beschuit was ook niet aan haar besteed. Puck had ondertussen besloten dat het niet zo kon zijn dat als we allebei thuis zijn, we niet honderd procent aandacht aan haar zouden schenken. Weer die 'pappa-manipulatie'. Zeurend en jammerend. Het was ook achteraf een lange dag.
Aan het eind van een lange dag verheug je je op dat warme bed. Waarin je wegzakt en langzaam wegdroomt. Alles lijkt even op rolletjes te gaan en je bent volkomen ontspannen. Hoor ik daar Puck? Maar ik lig net een uur in bed. Het zal toch niet? Ja, toch. Eruit en kijken wat er is.
Om het uur, zo ongeveer, bleef Puck komen. Huilen, schreeuwen. En echt niet veel aan de hand. Speentje erin en ze slaapt weer. Toch maar even een fles gemaakt, maar een uur later weer gehuil. Luier verschoond (onnodig). En een uur later weer.
Afgelopen nacht was de tweede nacht die zo verliep. Ik heb in de afgelopen drie dagen geen drie uur aaneengesloten geslapen. Natuurlijk, tachtig procent van alle veranderingen die zo'n kleine met zich meebrengt zijn leuk. Maar die laatste twintig procent.. Volgens mij wen je daar nooit aan. Maar we gaan het vannacht gewoon weer proberen!
Update.
Vanmorgen werd ik wakker met een raar gevoel. Ben toch even gaan kijken of ze er nog wel lag. Op haar buikje, hoofd opzij, vredig slapend. Ze is helemaal niet wakker geworden vannacht. Heb haar vanmorgen toen ze wakker werd maar eens extra geknuffeld!
Geschreven op 23 Januari 2007 om 08:41 uur
Puck in motion
Puck's heeft besloten dat alleen op het speelkleed zitten niet meer genoeg is en dat de wijde wereld aan haar voeten ligt. Letterlijk, want van kruipen is nog geen sprake. Puck is een kont-schuifster.Door haar armpjes als een soort gondelier over de grond te bewegen (handen neerzetten en proberen het hele lichaam naar voren te bewegen, tussen haar armpjes door) komt de kleine meid tegenwoordig precies daar waar ze wil zijn. Of dat nu bij een stuk speelgoed is, of bij die ene stoel waar mamma op zit, langzaam komt ze er wel. Langzaam, want snelheid zit er echt nog niet in!
We zijn dus langzaam aan het komen in het tijdperk van stopcontactbeveiliging en alle breekbare dingen in huis boven haar reikwijdte zetten. Opruimen. Zelf rondkruipen om te zien waar Puck bij kan. Ik kan me er nog steeds niets bij voorstellen, bij een lopende Puck. Ze lijkt de wereld onder de vijftig centimeter nog steeds interessant genoeg te vinden om er nog een hele tijd te verpozen. Toch weet je dat het eraan komt, dat ze binnen een half jaar of misschien iets meer, rondloopt in je huis, de katten bang maakt door ze onverwachts aan te vallen en ons tot wanhoop drijft door steeds dat ene glas op tafel te pakken, hoe ver je het ook weg zet. 'Kleine meisjes worden groot' wordt binnen onafzienbare tijd een behapbaar begrip. Omdat we het bewust mee gaan maken.
Om sowieso wat meer bewust mee te maken heb ik maar eens wat losse, vrije dagen gepland. Op dagen dat Puck en Es ook huis zijn. Gewoon om ook die doordeweekse dag eens erbij te zijn en niet alleen maar in het weekend waarin je toch continu van afspraak naar sociale bezigheid rent. Me dat beseffende plande ik gisteren al direct een afspraak met de garage op de eerste van die vrije dagen. Maar dan wel om acht uur 's ochtends, zodat ik dan nog de hele dag heb. Dat leek me acceptable in het licht van "er de hele dag bij zijn". Ik heb er enorm veel zin in!
We zijn overigens nog steeds druk bezig om Puck bewust te laten zwaaien. Het consultatiebureau heeft enige jaren geleden eens tegen een vriend van me gezegd dat "alles OK" was met zijn zoon, maar dat het toch verontrustend was dat ie niet kon zwaaien. Dus we zijn druk aan het oefenen. Stel je voor dat je kind niet kan zwaaien! Toen Puck onlangs weer voor controle was, merkte de arts verbaasd op: "Hee, ze geeft het blokje al van haar ene naar haar andere hand over." Toen Puck haar spontaan het blokje toestak zodat zij mee kon spelen, viel ze bijna van haar stoel.
Voor mij is het heel logisch. Puck heeft negen maanden op haar luie reetje gezeten. En in onze voor-wat-hoort-wat maatschappij is het dan slimmer om te delen, zodat je zelf niet op hoeft te staan als je zelf iets wil hebben. Maar dat gewoon aan een ander kunt 'vragen'. Puck heeft gewoon nu al door hoe het werkt. Overigens denk ik dat Es haar conclusie van het voorgaande zou zijn: Puck is nu al net zo lui als haar vader..
Geschreven op 17 Januari 2007 om 08:38 uur
De eerste tekenen van pappa-manipulatie
Allereerst natuurlijk de beste wensen voor iedere lezer van deze verhaaltjes. Dat het voor jou net zo'n mooi jaar mag worden als het jaar dat ik zelf voor ogen heb. Met een steeds verder en sneller zichzelf ontwikkelende Puck en hopelijk nog vele korte verhaaltjes over het kleine wonder. Ik zal mijn best doen!De afgelopen kerstdagen en het nieuwjaar hebben hun stempel achtergelaten. Het besef dat je feestdagen nooit meer alleen, met z'n tweeën, zullen zijn. Het om de kleine heenplannen. Maar vooral de momenten van oprechte ontroering bij een nieuw jaar voor de kleine, bij de eerste blik op de lichtjes in de kerstboom en natuurlijk als toen ze ontdekte dat al dat lekkers echt eetbaar is. Puck heeft genoten, was onder de indruk. En heeft lachend alles over zich heen laten komen.
Puck heeft de afgelopen weken weer een duidelijke sprong doorgemaakt. Misschien dat het grote sociale gebeuren dat december heet daar een rol in heeft gespeeld. Misschien was ze er gewoon aan toe. Puck heeft besloten dat het wel zo vriendelijk is terug te zwaaien naar al die mensen die komen en weer gaan. Ze heeft ontdekt dat als iemand zingt "Klap eens in je handjes, blij blij blij" en zij op geen enkele maat meeklapt, opeens iedereen begint te lachen. En meeklappen. Puck geniet van haar succes, geniet van haar publiek. En haar publiek geniet van haar.
In de sprong, die volgens de babybijbel ook een duidelijke terug-naar-mamma (en pappa, gelukkig) ervaring in zich heeft, heeft Puck echter ook nog een vervelende eigenschap ontwikkeld. Pappa-manipulatie. Vanuit een duidelijk besef dat ik niet tegen een huilende Puck kan, heeft ze een nieuwe gezichtsuitdrukking aangeleerd. Met toegeknepen ogen en bijbehorende pruillip imiteert ze zo goed mogelijk (en geloof me, het lijkt niet eens) een huilende versie van zichzelf. Het is aandoenlijk, dat wel. Het is grappig. En het is dusdanig lang van tijd dat je op een gegeven moment wel moet reageren. Als je pappa bent. Es is daar beter in. "Dat moet ze maar leren!" Ja, maar, ze heeft speciaal voor ons dat zure gezicht aangeleerd. Die moeite mag toch ook wel beloond worden met een stevige knuffel?
Uiteraard zijn er uitzonderingen. Bijvoorbeeld als ze al 's ochtends om zeven uur daarmee begint, zoals vanmorgen. Geloof me, na een minuut of tien ben je er wel klaar mee. Terwijl ik mijn Sonja Bakker-verantwoorde kiwi zat te schillen (je ziet Puck denken: "Ha, er is weer iets te eten!") begon langzaam die pruillip weer tevoorschijn te komen. Snel een stukje voor haar afgesneden, Puck eet alles. Verderschillen. Pruillip. Stukje kiwi. Whewhe. Nog een stukje kiwi. Voor ik de kiwi zelf ook maar naar mijn mond had gebracht zat Puck luid te manipuleren. Ik heb er geen ander woord voor want huilen is het zeker niet. Gelukkig hoorde ik vanaf de trap een geruststellend: "Ze moet het maar leren, trap er niet in." Pappa-manipulatie. Ik zit er middenin.
Lieve Puck, lieve Es, de aller-allerbeste wensen. We gaan er een heel mooi jaar van maken!
Geschreven op 2 Januari 2007 om 09:11 uur
Samen aan de fles
Puck is 263 dagen oud. Net begonnen met haar hopelijk enerverende leventje. Pucks pappa is ook eigenlijk nog maar net begonnen. 32 jaar geleden om precies te zijn.Van mijn kleine meid kreeg ik een fles wijn, met haar eigen gezichtje erop. Witte wijn, natuurlijk, die drink ik het liefst.
"Gefeliciteerd met je verjaardag, pappa. Dikke kus van Puck."
Gefeliciteerd worden door je dochter die zelf niet beseft wat er aan de hand is. Weer zo'n nieuwe ervaring in de lange reeks van verbazingwekkende nieuwe dingen die je tegenkomt als je vader bent geworden. Ik zit me nu al te verheugen op die dag dat ze als een enthousiaste wildebras veel te vroeg onze slaapkamer op komt gestormd met een zelfgemaakt kado, met Es daarachter aan met een ontbijtje (hint). Het is vooral dat enthousiasme, en dan zelfs al dat onbegrijpelijke enthousiasme waarmee ze ons nu al verblijdt, dat je steeds weer doet glimlachen, steeds weer doet beseffen wat een mooi iets kinderen krijgen is. Ook als je dochter naast zichzelf de hele kinderstoel, haar spijkerbroekje en slab onder de bruine bonen heeft gesmeerd. Die triomfantelijke glimlach. Daar kan niets tegen op.
Gefeliciteerd, Puck, met jouw pappa. En mamma, bedankt voor de mooie kado's!
Geschreven op 19 December 2006 om 11:34 uur
Het gaat allemaal prima!
Het gaat allemaal prima, hoor! Een korte onderbreking in mijn schrijfsels over het kleine wonder in mijn leven was gewoon even nodig om zelf ook even stil te staan bij wat er allemaal is gebeurd. Bij het doornemen van wat foto's van het afgelopen jaar schrok ik best wel van het feit dat het allemaal nog maar acht maanden geleden is!
Puck is de tevredenheid zelve, groeit als kool en eet tegenwoordig zelf (klik op de foto voor een vergroting). Waar ze tot voor kort alleen maar (pap)flessen dronk, eet ze nu met het grootste gemak boterhammen, schijven meloen en stukken peer. Zonder kokhalsgeluiden. Dat schijnt er in eerste instantie bij te horen, die geluiden. De baby, alhoewel het lang geleden lijkt dat Puck een echte baby was, leert slikken en dat levert soms kleine problemen op, waardoor ze probeert het eten weer even naar boven te werken. Kokhalzen zonder spugen, zeg maar. Een van de dingen waarvan je eerst schrikt, en daarna aan went. Maar gelukkig doet ze dat niet meer.
Als je Puck een in stukjes gesneden boterham voor zet en daarnaast haar fles met melk, dan kun je zelf de was gaan doen. Puck regelt het zelf wel.
Ze zit tegenwoordig zelfstandig rechtop en valt nog maar een enkele keer om (vandaar het voedingskussen achter haar op de foto (tip: gebruik je dat ding nog eens een keer!)). Puck vindt het helemaal geweldig zo midden in de kamer, of bijvoorbeeld voor onze openhaard, te spelen met haar nieuwe telefoon, het dierentreintje of het voor volwassenen onbegrijpelijke label-doekje. Dat is een doekje met alleen maar labeltjes rondom. Een baby met een knuffelbeer zal namelijk altijd aan het wasvoorschrift van de beer zitten. Een slimme fabrikant heeft dat gegeven schaamteloos uitgebuit en heeft een doekje met allemaal verschillende labeltjes op de markt gebracht. Het werkt, Puck speelt er mee, maar de telefoon die maar liefst 10 verschillende liedjes speelt is een grote favoriet.
Een herrie dat die dingen maken. Op een doorsnee dag hoor je in een kwartier ongeveer 15 verschillende geluidjes, liedjes en andere manieren die allemaal tot doel hebben de kleine boef te vermaken. Zelf geluid maken hoort daar ook bij. Met de ene wagon van de trein op de telefoon timmeren, of met haar knuistjes op haar bord, of met de halfvolle fles op de grond, het maakt niet uit, als de wereld maar weet dat ze bestaat.
Aandacht is sowieso een van haar lievelingskado's. Of het op een verjaardag is of als er gewoon wat mensen op bezoek zijn, Puck zit graag midden tussen de groep. Eerst even rustig om zich heen kijkend, dan druk meebrabbelend. Puck is een sociaal dier geworden. Mede door het kinderdagverblijf, daarvan ben ik overtuigd.
Binnenkort haar eerste kerstmis. Haar eerste kerstboom. Ik ben zo benieuwd hoe ze al die lichtjes vindt!
Geschreven op 11 December 2006 om 09:31 uur
Zelf eten en rechtop zitten
Puck is weer een stapje verder. Wat gaat dat toch ongelofelijk snel! Het lijkt gisteren dat ze hulpeloos in haar veel te grote ledikant suf voor zich uitkeek. In de eerste week van haar nieuwe leven.Zo wil ze tegenwoordig niet meer in haar box liggen, of op een speelkleed. Puck wil zitten. Op de een of andere manier kan ze zichzelf zittend prima vermaken. Of dat nu op een speelkleed is met een voedingskussen in haar rug (komt dat ding toch nog van pas) of in haar box met kussens in haar rug, of zelfs in haar kinderstoel, Puck is tijden zoet. Het enige nadeel van de kinderstoel is dat Puck's favoriete spelletje dingen-op-de-grond-gooien is. Het frappante is dan weer dat dat zitten per direct verveelt als het 'op schoot zitten' betreft. Als het maar even kan wil ze dan juist graag staan. Nog liever dan zitten, maar liefst niet net zo lang!
Als ze zit, heeft Puck ook het meest directe contact met de nieuw-ontdekte andere bewoners van ons huis: Sam en Dexi. Als Puck op de grond zit, komen onze katten nieuwsgierig kijken wat voor raar wezen er nu weer hun huis is binnengedragen. Puck reageert door haar armen ver uit te strekken in de hoop een pluk kattehaar vast te kunnen pakken. Dat laatste schrik de katten dan weer af. Die vertrekken, om echter binnen een minuut weer even nieuwsgierig terug te komen. Het is een mooi stel, zo met zijn drieën..
Ook haar eten is weer eens veranderd. We zijn vorige week begonnen met yoghurt en rijstwafeltjes. Dat soort kleine veranderingen. Die yoghurt, dat vindt ze echt helemaal niks. Het gezicht dat ze dan trekt! Als we het wat mengen met dixap is er echter geen vuiltje aan de lucht en eet ze haar bord in no-time leeg. Nog sneller dan wanneer ze bijvoorbeeld een van haar favorieten - bruine bonen - voorgeschoteld krijgt. Zoete yoghurt. Ook de vruchtenyoghurt van oma gaat er prima in.
Rijstwafeltjes is een heel ander verhaal. Overheerlijk, die dingen 'smelten' natuurlijk in je mond. En als je net als Puck niet alles wat je aan eten in je mond stopt loslaat, dan snap je dat het een smeerboel wordt. Maar wel zelf eten, hè! Afgelopen week zette ik haar een boterham in kleine stukjes en een fles melk voor, en ze at 'netjes' eerst haar bord leeg, pakte daarna haar fles en genoot zo van een eigen maaltijd. Niks eten geven, zelf doen. Slimme meid.
Wat ze helemaal geweldig vindt, is tegelijk met ons eten. Nu komt dat eigenlijk veel te weing voor. Je wilt toch de tijd nemen voor die kleine, en dan als die op bed ligt even rustig zelf genieten van de schaarse, door Sonja Bakker voorgeschreven maaltijd. Maar in het weekend, zo tussen de middag, samen brood eten. Helemaal geweldig. Puck schuift al glimlachend haar broodstukjes haar mond in.
Zo komt er alleen maar meer interactie tussen Puck en ons. Het wordt echt alleen maar leuker!
Geschreven op 15 November 2006 om 08:45 uur
Rode billen, rode wangen
Puck is zielig, maar heeft het gelukkig zelf helemaal niet door. Gisteren bleek dat ze een verhoging had, 39,2° om precies te zijn. Toen we haar 's avonds op bed legden was dat opgelopen naar 39,6° ongeveer. Nadat we uiteraard hadden geregeld dat een van ons thuis zou kunnen blijven vandaag, gingen we met een gerust hart naar bed. Pucks verhoging was vanmorgen gezakt naar 37,2°. Helaas is ze nu weer naar huis (het kinderdagverblijf belde,) met koorts.Onze kleine meid krijgt tandjes, en dat heeft nogal wat voeten in aarde, begin ik steeds meer te beseffen. Koorts, maar ook vervelende, zure poep. Rode, soms kapotte billetjes en dan ook nog die zeurende koorts erbij. En maar lachen. Puck is nu eenmaal een heel erg vrolijk kind! En wij als ouders hobbelen daarom maar gewoon even in haar ritme mee.
Ik begrijp dat die tandjes elke keer weer kunnen leiden tot koorts en andere vervelende bijverschijnselen. Het lastige is dat ik zelf nooit binnen 30 minuten bij het kinderdagverblijf kan zijn om haar op te halen (dat is eigenlijk de richtlijn) en Es natuurlijk ook wel eens niet weg kan. Het zijn de kleine uitdagingen die we tegenkomen op deze nieuwe reis die 'kind' heet.
Gisteren is Es met Puck naar het consultatiebureau geweest (Puck loopt prima op schema, niks aan de hand). Voor het bezoek moesten we een vragenlijst invullen, over de thuissituatie. Of we spanningen in ons leven hadden, op het werk, in de relationele of familie-sfeer. Ze praten je daar bijna spanning en problemen aan. Ik geloof nog steeds dat het heus wel ergens goed voor zal zijn, die periodieke controles, maar toch. Tijdens het bezoek, zo vertelde Es me, zat er een mevrouw ouders te bellen die niet waren komen opdagen op de afspraak. Voor mij de bevestiging dat ik niet de enige ben die het nut in twijfel trekt.
Puck is net weer opgehaald door Es. Weer naar huis. Opa komt zometeen oppassen, tot ik hopelijk rond zes uur het stokje van hem kan overnemen. Vanmorgen reed ik om zeven uur weg en kwam rond half elf om mijn werk aan. Ik hoop dat het vanavond wat rustiger is - de standaard anderhalf uur is lang genoeg…
Geschreven op 7 November 2006 om 16:15 uur
Sonjabakkeren
Vandaag beginnen we. Sonjabakkeren. De dieetrage van dit moment is ook in Huize Heijmans doorgedrongen. Vanmorgen gaf de weegschaal een luttele 95,8 kilo aan, en met mijn 1,82 meter is dat iets te veel. Je kunt daar allerhande berekeningen op loslaten, maar daar geloof ik niet in. Ik weet dat ik me lekkerder (ik voel me nu ook niet vervelend, hoor!) voel bij een gewicht van ongeveer 86 kilo, dus tien eraf, zou mooi zijn.Sonja Bakker belooft me 500 tot 800 gram per week, dan kom ik dus rond de 90 kilo uit (na acht weken) en moet ik er zelf nog een kilo of vier aftrainen. Eén keer per week zwemmen, wat vaker lopen naar de buren, dat soort dingen. Ik heb er wel vertrouwen in.
Een tweede deel van mijn beweging zal waarschijnlijk bestaan uit het 'vaker de fiets pakken'. Voor Es haar verjaardag kochten we een mamma-fiets. En ook al blijft Puck niet helemaal zelfstandig rechtop zitten, als ze eenmaal in het kinderzitje zit, is ze zo enthousiast dat ze alleen daardoor al overeind blijft. We gaan wat meer fietsen. Gezond.
Terwijl Es en ik proberen met het sonjabakkeren ('Je hoeft niet minder te eten, punten te tellen of wat dan ook, als je maar gevarieerd eet, en met mate.') wat structuur aan te brengen in onze eetpatronen, proberen we dat van Puck alleen maar onregelmatiger te maken. Brood met melk, stukjes cake (zelfgebakken kruidcake, mag van Sonja Bakker) en soepstengels. Puck laat het zich allemaal wel gevallen. Lekker, die afwisseling. Het aantal smaken in potjes wordt ook steeds gevarieerder. Laten we eerlijk zijn: je neemt je voor verse groenten in de blender te gooien en zelf die groentedrek te maken voor Puck, maar die potjes zijn net zo gezond en véél makkelijker.
Visrisotto, bruine bonen, stoofpotje, weet ik veel wat ze allemaal in die dingen stoppen. Elke twee dagen iets anders, want ze krijgt natuurlijk elke dag maar een half potje, met Dixap. Afwisseling. Eigenlijk begin je dus als baby al met Sonja Bakker…
Zo, tien uur. Tijd voor mijn eerste tussendoortje.
Geschreven op 30 Oktober 2006 om 09:47 uur
Doorgedraaid!
Dit weekend gaat de klok weer een uur terug: wintertijd. De dagen worden gevoelsmatig nog even langer, voor ze als een langzaam verdampende druppel op de keramische kookplaat vrijwel volledig verdwijnen en opgaan in de lange nachten van de winter.Puck slaapt in een dikke slaapzak (van de Hema, die met die stippen) en ziet elke nacht weer kans het zorgvuldig over haar heengelegde dekentje van zich af te schoppen. Dat is nog tot daaraan toe. Sinds een dag of twee heeft ze iets nieuws, iets wat ik niet helemaal snap. Voor mij moeten dingen logisch zijn, hegrave;, daar ben ik man voor. Puck wordt al twee dagen doorgedraaid wakker.
We leggen haar 's avonds in bed, hoofd naar boven en benen naar beneden, zoals het hoort. Puck ligt dan zeg maar 'op zes uur', waar de grote wijzer de postitie van haar hoofdje uitbeeld en de kleine haar voetjes. Puck wordt wakker op tien voor half elf. Gelukkig niet om tien voor half elf, we maken haar wakker om kwart over zeven, maar op tien voor half elf. Puck draait in haar slaap bijna 180 graden.
Waarom? Geen idee. Ik kan me voorstellen dat ze op deze manier een aanzet maakt tot voortbewegen, van kruipen is namelijk nog geen sprake. Misschien is het haar manier om toch bij de regelmatig uitgehoestte speen te komen. Ik denk dat dat de meest logische verklaring is. Bij het kinderdagverblijf hadden ze ook al zoiets van 'wat ze nu weer heeft weet ik niet…'
Het is een rare, die dochter van ons. Wel een vrolijke rare. Zelf nu haar tweede tand door begint te komen!
Geschreven op 26 Oktober 2006 om 08:33 uur
Kinderfeestje
Gisteren werd mijn meisje weer een jaar ouder. Nee, Puck was gisteren pas 205 dagen oud. Es was jarig. En ik was er echt vanuit gegaan dat het niet zo druk zou worden. Om ongeveer half twee heb ik toch de tafel maar tegen de muur gezet om wat ruimte te maken…Het grote verschil met de vorige keer dat we bij ons thuis een verjaardag vierden (met inachtneming van het feit dat ik mijn verjaardag eigenlijk nooit vier) was absoluut de aanwezigheid van een aantal kinderen. De vorige keer was twee jaar geleden. Vorig jaar waren Es en ik op onze huwelijksreis, namelijk. De vorige keer hadden we het niet over kinderen. Kinderen waren nicht im Frage. Echt niet. Tussen december vorig jaar en eind maart van dit jaar is er iets veranderd.
In december werd Rens geboren, wat ons de eerste gelegenheid gaf eens te kijken hoe dat in de praktijk werkt, zo'n baby. Een maandje later kwam Evy en leerden we nog veel meer. In februari en maart keken Es en ik onze ogen uit. En toen kwam Puck en stond bij ons ook alles op zijn kop. Gisteren waren Rens en Evy en Puck er, onder toeziend oog van grote neef Bo van twee-en-een-half.
Nu zou je zeggen dat drie kleine kinderen (alhoewel, over twee maanden wordt Rens alweer één,) nooit zoveel herrie en drukte kunnen geven als er gisteren was. En geloof me, dat is ook niet zo. Je moet die zwerm volwassenen eromheen eens bekijken. Vasthouden, doorgeven. Kindervoeding dit, babykleertjes dat. Vroeger deden we niet zo moeilijk, oh dat is nu wel veel makkelijker! Dat geeft een drukte, niet normaal.
Toen we een dappere poging waagden, rond een uur of drie, om Puck nog even een paar uur slaap te gunnen, was het gezoem beneden duidelijk te horen. Zelfs boven, op de kamer van de overenthousiaste kleine meid, die er natuurlijk bij wilde zijn, alles mee wilde maken. Niks naar bed, naar beneden! Tja, en wat moet je dan! Puck heeft genoten van de dag en viel rond zeven uur, toen het gebrom van stemmen was afgezwakt tot een gezellig nakeuvelen, uiteindelijk bij de tweede poging toch als een blok in slaap.
Nog even een laatste blik op de mamma-fiets die Esther zo graag wilde en heeft gekregen voor haar verjaardag, en met een bijna onhoorbaar "volgend jaar weer?" zakte ik diep weg in mijn kussen. Nog gefeliciteerd, Es, kusje van mij!
Geschreven op 23 Oktober 2006 om 08:51 uur
Ow, nice baby!
Begin oktober zijn we met schoonouders en meer schoonfamilie naar Turkije geweest. All-Inclusive, dus weinig nadenken, veel eten en drinken en nog meer genieten van het toevallig in die week fantastische weer. En met Puck.Toch begin je met gemengde gevoelens aan zo'n vliegvakantie, nu Puck er is. Hoe zal de vlucht gaan, zou er een bedje zijn bij aankomst in het hotel (wel aangevraagd), kunnen we al die extra kilo's wel meenemen? Onze groep bestond uit 8 volwassenen, die van ons van zes maanden en de kleine van mijn zwager van twee-en-nog-wat. Twee kinderen en 8 oppasouders. zeg maar.
De heenreis vergeten we snel (te krap, te laat, te weinig beenruimte) als we aankomen bij het hotel. Ons hotel is tegen een berg aangebouwd, wat de rare bijkomstigheid had, dat de begane grond (bij de weg) vier verdiepingen hoger was dan de laagste verdieping met kamers. We moesten niet 'naar boven' als we naar onze kamer gingen, maar naar beneden. De lobby was op verdieping vijf, het zwembad was op verdieping vier en we sliepen op de eerste verdieping. Door een verkeerde sleuteluitgave bij de receptie kwamen Es, Puck en ik terecht op de kamer die eigenlijk voor zwager bedoeld was, waar we natuurlijk pas achter kwamen. Toen alles uitgepakt en geregeld was. Geregeld? Ja, want het extra bed voor neef Bo stond dus op 'onze' kamer en het babybed voor Puck stond helemaal nergens. Toen zwager voor neef Bo een bed had geregeld en wij het 'voor de zekerheid' meegenomen campingbed-met-extra-matras voor Puck hadden opgezet, vielen we allemaal als een blok in slaap. Het was na enen 's nachts.
Door een uitstekende babyfoon hadden we de mogelijkheid om zelf aan het zwembad te gaan liggen terwijl Puck haar middagdutje deed. Puck sliep en at als normaal en leek zich niet in het minst te bekommeren om de andere omgeving. Slechts wanneer we in een volgepakte dolmus met minder welriekende Turken (wat is dat toch met de arbeidersklasse daar? Roken, drinken, en wassen ho maar - er zijn genoeg turkse mensen die het wel lukt om welriekend de deur uit te gaan, hoor!) onderweg waren naar welke bestemming dan ook, verdronk Puck in een uitvoerige observatie van al wat er om haar heen gebeurde. Wat wil je ook met al die tegen de wandelwagen botsende mensen die om je heen staan?
De dolmuschauffeur is in Turkije een zelfstandige ondernemer die uiteraard zo veel mogelijk mensen in zijn bus laadt. Door te toeteren en half uit het raam hangend zijn eindbestemming te schreeuwen. Op een gegeven moment wilden zelfs de Turkse mensen zelf niet meer instappen…
De Turken zijn bijzonder vriendelijke mensen, serieus. Altijd een glimlach (ook als ze echt geen idee hebben wat jij in je beste engels duidelijk probeert te maken,) en he-le-maal gek op kinderen. Baby's vooral. Het frappante is dat we tijdens onze vakantie vrijwel geen turkse vrouwen hebben gezien en ook geen turkse kinderen onder de vier à vijf jaar. Wel turkse mannen die druk roepend probeerden ons een Praba-broek te verkopen voor een habbekrats, of een Breidling voor weinig. De taalfouten zijn bewust. Diezelfde mannen werden echter vriendelijk en milder als ze Puck zagen. De Coo-coo-coo's en Da-da-da's waren niet van de lucht.
"Ow, nice baby!"
Puck was nog nooit zo populair.
De enige turkse vrouwen die we regelmatig zagen en spraken, waren het hoofd schoonmaakdienst van het hotel en haar mensen, die hun hoofdkantoor hadden naast onze kamer. Bijzonder prettig was, dat toen we per abuis de babyfoon waren vergeten aan te sluiten, het hoofd belde naar de bar (waar wij zaten) om ons te attenderen op het aanhoudende huilen van Puck. We vonden sowieso al dat ze rustig was, die middag. Ook prettig, maar een rare gewaarwording, was dat het hoofd onze kamer reeds op was gegaan om Puck te troosten, voordat wij er waren. Je waardeert de bezorgdheid, maar staat toch even raar te kijken.
Opvallende tweede gebeurtenis maakte ik mee toen ik Puck op bed wilde leggen en voor het schoonmaak-hoofdkantoor de kinderwagen parkeerde om de sleutel te pakken. Een overenthousiaste schoonmaakster viel aan op Puck, maakte haar gordeltje los en pakte Puck op om haar vervolgens in het hoofdkantoor aan alle daar aanwezigen te showen. Overdreven of misschien wel oprecht vrolijk gaf ze me daarna mijn kind weer terug. Frappant. Dat zou een Nederlander nooit in zijn hoofd halen. Ik heb wel besloten zodra ik een turks kind zie, hetzelfde eens te proberen. Gewoon om te kijken of het aan mij lag dat ik dat raar vond.
De terugvlucht verliep zonder verdere soepelheid. Ruim drie uur vertraging op een vliegveld dat vijf euro durft te rekenen voor een cola, en de daaropvolgende opeenhoping van mensen in een vliegtuig, is niet iets waar je aan wil blijven denken. We vlogen overigens heen en terug met Inter Airlines, een maatschappij die ons niet meer als klant zal mogen verwelkomen. Enige lichtpunt: de lege stoel naast de mijne. Puck heeft in haar Maxi-Cosy de volledige drie-en-een-half uur van de terugvlucht liggen slapen. De aankomst om 7 uur 's ochtends op Schiphol verliep uiteraard op rolletjes.
Les geleerd: op vakantie met Puck kunnen we vaker doen!
Geschreven op 17 Oktober 2006 om 09:35 uur
Een verdieping lager
"U kunt toch het beste het bedje alvast een verdieping lager zetten." Op het consultatiebureau waarschuwen ze ons nu al voor als Puck straks gaat staan in haar ledikant of box. Ik kan me er eerlijk gezegd nog niets bij voorstellen.Puck is helemaal gek op staan, dat wel. Als ik haar bij haar handjes pak, gaat ze moeiteloos van liggen naar zitten en liefst in één beweging door naar staan. Wat onwennig, met soms trillende beentjes, gunt Puck de wereld dan haar lach. Staan is het allermooiste wat er is. Toch heeft ze het (gelukkig?) nog niet voor elkaar gekregen zichzelf tot staan op te trekken in ledikant of box. Puck ligt heel graag lui onderuit, wat dat betreft lijkt ze wel een beetje op pappa. Naast het onvermijdelijke omrollen maakt Puck geen aanstalten om zelf te gaan staan.
Vanmorgen liepen Es en ik tegelijk haar kamertje op, om haar wakker te maken. Dat doen we altijd samen, dat wakker maken 's ochtends. Eén van de vele rituelen die je ontwikkelt en het zijn er nogal wat. Puck lag nog volledig in dromenland. Speen in de mond en hoofd opzij. En een verdieping lager. Waar we al weken tegen elkaar zeggen dat het zo snel gaat, dat ze zo hard groeit, is het nu weer alsof ze opnieuw dat hele kleine meisje in dat grote bed is. Gelukkig, verzuchtten we. Es en ik keken elkaar glimlachend aan en besloten Puck nog een kwartiertje te gunnen.
Slaap lekker, kleine meid!
Geschreven op 26 September 2006 om 10:47 uur
Bloemkool en andijviestamppot
In de Albert bij ons om de hoek staat een groot rek met daarvoor een ietwat verloren kijkende pappa. "Neem je wat groente- en fruithapjes mee?" Ik hoor het haar nog zeggen. Natuurlijk neem ik die mee, maar ik wist tot afgelopen week niet waar die in de supermarkt te vinden waren.Nu wel. Vlak tegenover de kassa. De bussen Nutrilon waren natuurlijk het eerste waar mijn blik op viel en iets naar links stonden ze. Een groot leger aan oranje, witte, groene, bruine en andersgekleurde potjes die voorzien zijn van grote cijfers: Vanaf 4 maanden, vanaf 6 maanden. Puck is 'vanaf 4 maanden', de kleine potjes. Steeds ongeveer een halve per 'maaltijd', dus drie geeft ons tot en met vrijdag, dacht ik nog.
Een beetje weinig keus in de 4 maanden-potjes, meneer Albert. "Ja, die moeten we nog aanvullen." Ik zag dat ie loog, want heel het rek riep 6 naar me. De schrale keus was tussen bruine bonen en bloemkool, dat houdt niet over. Bloemkool, zo bleek in groenteweek één, is sowieso goed, dat gaat erin als koek (maar die kan ze nog niet kauwen, dus dat is eigenlijk een stom spreekwoord in dit geval). Twee bloemkool en een bruine bonen, dat moet genoeg zijn. Toen Puck 's avonds het hele potje bruine bonen leeg at wist ik dat ik me had vergist. Te weinig potjes.
Onze voorraadkast staat wel al vol met 'zes maanden', zo zag ik op donderdag. Die hamsteren we vast, voor als we naar Turkije gaan, over een krappe maand. Ze moeten daar gewoon dezelfde potjes verkopen, maar ik begreep dat ze lang niet overal verkocht worden. Zouden de Turken hun baby's kebab uit de blender geven? Met knoflooksaus? Zal toch niet?
De 4 was op, dus ik belde Es om te vragen of ze enkele potjes mee wilde nemen op haar weg naar huis. Hoezo, vroeg Es, we hebben toch nog genoeg? Natuurlijk, zei ik, maar dat is allemaal voor 6 maanden en ouder. Op dat moment viel het kwartje. Ze al mag aan de andijviestamppot.
Mijn meisje wordt volgende week alweer een half jaar!
Geschreven op 22 September 2006 om 09:42 uur
Als je even niet oplet
Puck is verkouden als een Siberische visser die zonder jas twee dagen buiten heeft gelopen. Zo klinkt ze ook. Een zwaar geluid bij elke kuch. Het is opletten, want de normale kuch van Puck ontsnapt haar ook nog wel eens. Puck hoest namelijk ook als ze iets wil zeggen. Brabbelen is zoveel mogelijk verschillende geluiden maken.Puck zit vanaf deze week in een nieuw ritme. Het werd al ingeleid door de potjes groentehap in de kast. Deze week heeft Puck mogen proeven van sperziebonen, een felgroene smurrie, bloemkool, een dofbeige smurrie, en wortelen, een chemisch oranje smurrie. Het geeft stuk voor stuk effecten op haar slabbertje, die niet zouden misstaan in een Rorschachtest. Vooral de groene derrie die ooit sperzieboon is geweest steekt mooi af op de witte slabber. Raar woord, 'slabber'. Wel een leuke hondenaam, eigenlijk.
Zoals ik al eens eerder heb geschreven, is Puck in de afgelopen maanden zo enorm 'eigen' geworden dat het goed is dat we af en toe foto's nemen en zelfs zo nu en dan een stukje filmen. Zoals bijvoorbeeld van de week bij het babyzwemmen. Ik kon zelf niet mee, maar tante Anouk heeft het vastgelegd op film en foto. Het bandje van de film is nu ongeveer drie kwartier (valt wel mee toch?) en ik heb voor mezelf besloten dat als er een uur film op staat, dat ik hem dan overzet op DVD. Nu nog niet. Ik bekijk het filmpje nu ook nog niet, zelfs niet dat deel van het zwemmen. Ik wil straks, als het uur vol is, in één keer mezelf confronteren met de sneltreinvaart waarmee de kleine groeit.
Gelukkig ben ik al een klein beetje voorbereid op de schok die dat filmpje bij me teweeg gaat brengen. Vanmorgen vond ik de onderstaande foto in mijn mailbox. Als je even niet oplet… Wat wordt dat kleine meisje groot!
Geschreven op 15 September 2006 om 12:20 uur
Veranderende patronen
Puck heeft vannacht geslapen van kwart voor zeven gisteravond tot kwart over zeven vanmorgen, toen we haar wakker maakten.Afgelopen weekend zijn we naar Groningen geweest. Een weekendje uitwaaien, wat eigenlijk al vrij snel uitmondde in een weekendje shoppen. Uiteraard voornamelijk voor babykleertjes, ook omdat Puck een neefje of nichtje krijgt. Over een aantal maanden pas, maar toch. Je kunt niet vroeg genoeg beginnen met het geven van babycadeautjes!
Puck, de makkelijke baby die ze is, heeft het weekend gelaten over zich heen laten komen. Breed lachend naar vreemden, nog harder naar bekenden. Puck is het hele weekend mee op sleeptouw genomen en vond het allemaal prima. Dag één met de taxi heen, in de MaxiCosy, die natuurlijk naadloos op het uit de zelfde fabriek komende Quinny-onderstel past. Ging prima, maar de kleine kwam erg slecht in slaap. Op onze kamer ging het beter, in het klaargezette kinderbedje en natuurlijk in gezelschap van haar vertrouwde knuffels.
De dag erop besloten we het half uurtje naar het centrum van de Martini-stad te lopen zodat Puck in de wandelwagen kon liggen. Met de MaxiCosy de taxi in en dan ook nog de complete wandelwagen meenemen is geen doen, want dan loop je met twee bakjes door Groningen. Heen was geen probleem, terug wilden sommigen van onze reisgenoten toch met de taxi - zere voeten na een dag slenteren - en liep ik met veel plezier met Puck in de meegenomen draagzak mee terug. Wat een uitvinding, die draagzak. Het regende zachtjes.
Waarschijnlijk heeft Puck na het weekend een dag of twee genomen om alle indrukken te verwerken. Misschien was ze daarom wel zo moe dat ze vannacht de klok rond heeft geslapen. Van het weekend krijgt Puck voor het eerst een groentehapje. Op het kinderdagverblijf vertelden ze dat de meeste kleintjes die groenten eigenlijk nog lekkerder vinden dan de door Puck zo geliefde fruithap. Met de groentehap komt ook een nieuw ritme. In zowel haar eet- als slaappatroon. De laatste voeding van momenteel elf uur 's avonds verdwijnt en de rest verschuift, waardoor de laatste voeding opeens al om acht uur is. Een flesje tijdens GTST, zeg maar.
Het komt erop neer dat Es en ik ook niet meer pas na de late voeding om ongeveer half twaalf in slaap vallen. We mogen na maanden nachtvoeding, nachtelijke speenzoekerijen en veel te vroege ochtendluiers eindelijk bijtijds naar bed. Om uit te rusten van de eerste prille maanden van het leven van onze schitterende dochter!
Geschreven op 7 September 2006 om 21:35 uur
Ophalen is leuker dan wegbrengen
Puck heeft het brabbelen ontdekt. Helaas voor ons doet ze dat ook 's nachts, als andere kindjes slapen. Afgelopen nacht heb ik tot drie keer toe haar speen opnieuw in haar mond moeten stoppen, anders hield het gebrabbel niet op. De speen is een soort van 'uit'-knop. Puck brabbelt 's nachts vooral tegen haar lichtgevende Nijntje. Een radioactieve versie van Dick Bruna's schepping; het moderne antwoord op het nachtlampje. Puck brabbelt sowieso veel.
Ik had het er vanmorgen nog over op het kinderdagverblijf. Want vandaag heb ik de kleine meid voor het eerst weggebracht, normaal haal ik alleen op. Dat wegbrengen is verre van leuk. Je vertrouwt volledig op de kunde van de begeleidsters, maar je moet toch maar je kindje daar alleen achter laten. Dan kan Puck het nog zo goed vinden met de dames van de kinderopvang, het is toch een beetje alsof je een been laat amputeren. Ophalen is veel leuker. Ophalen betekent in het geval van Puck verwelkomt worden en onder luid gebrabbel (daar gaan we weer) met de kleine op de achterbank naar huis rijden. Ophalen is vrolijk. Wegbrengen is afscheid nemen, ook al is het maar een dagje. Terwijl ik langs de ramen van het lokaal van groep 5 (Pucks groep) liep, volgden twee kleine oogjes me tot ik niet meer te zien was. Ik heb omgekeken, door die ramen. Misschien moet ik dat niet meer doen.Als ik Puck na een dag wachten tot het moment dat je haar weer ziet, opgehaald heb bij het kinderdagverblijf, leg ik haar thuis meestal even in de box. Ik moet tenslotte ook even naar het toilet na anderhalf uur lang het getril dat elke auto met zich meebrengt onder mijn kont te hebben gevoeld. Er moet misschien wel iets uit de diepvries, Es en ik moeten tenslotte ook eten. In dat kwartiertje dat Puck dan meestal in de box ligt, draait Puck meerdere keren op haar zij. Doorrollen kan ze niet in de box, omdat ze zodra haar voeten de spijlen raken, stil blijft liggen. Een kwartslag is ver genoeg. Buiten de box, bijvoorbeeld op haar speelkleed annex babygym, rolt ze wel om. Haar luier leek haar daar eerst bij te belemmeren, niet doordat ie te groot was, maar juist het tegenovergestelde. Te weinig bewegingsruimte, denk ik. Nu de luier een maatje groter is, kan ze wat makkelijker rollen. Zonder luier is het helemaal geen probleem. Dat omrollen is leuk, want het is de eerste stap richting kruipen.
Van mij hoeft ze trouwens nog niet zo nodig nu al te kunnen kruipen, lopen of zich op een andere manier voortbewegen. Puck hoort namelijk wel, maar luistert natuurlijk nog niet. Ze begrijpt uiteraard alleen maar 'Gaga' en niet 'Puck, daar mag je niet aanzitten'. Best lastig, lijkt me dat, als je kleintje zo rap al door de kamer crosst. Je kunt haar nog niets afleren. En van kruipen naar lopen lijkt me zo ontzettend veel te snel te gaan. Laat haar eerst maar eens stabiel rechtop zitten. Misschien dat ik dan op zondagochtend wel een keer met haar ga fietsen. Kijken of ze met tegenwind nog zoveel brabbels heeft…
Geschreven op 23 Augustus 2006 om 21:13 uur
Schaterlach
Puck heeft de gave om mensen altijd lachend aan te kunnen kijken. Dat kan natuurlijk komen doordat ze nog geen besef heeft wie al die mensen zijn en het allang prima vindt zolang ze maar aandacht krijgt, maar stiekem denk ik dat ze nu al bezig is met het opbouwen van een sociaal netwerk. Of in ieder geval het oefenen daarvoor.
Puck lacht sowieso veel. Als we haar 's ochtends wakker maken weet ze na een minuutje grommen direct een glimlach op haar gezicht te toveren. We hoeven tegenwoordig ook maar weinig moeite te doen voor een echte schaterlach. Puck lacht gelukkig haar zorgeloze dag door. Als ik naar mijn werk vertrek en nog een laatste blik haar kamer in werp, gaan haar oogjes schitteren, laat ze haar mondhoeken omhoogkrullen en kirt ze me nog een laatste keer toe. Tot vanavond!'s Avonds als ik haar op ga halen bij het kinderdagverblijf, ongeacht of ze een goede of slechte dag heeft gehad, zal ze bij de eerste herkenning weer breeduit lachen. Alweer! Het maakt dat je alle stress van de dag vergeet en weer vol energie de avond in kan gaan. Puck heeft zonder het ook maar enigszins te beseffen een hele grote invloed op ons humeur. Puck máákt dat humeur.
Er is ook al een onderscheid te merken tussen de lachjes naar onbekenden en de gullere lach naar bekenden. Opa en oma, tante Anouk, zelfs de katten zijn niet veilig voor een onvervalste en honderd procent gemeende lach. Maar de allermooiste bewaart ze gelukkig nog steeds voor mamma. En pappa, natuurlijk…
Geschreven op 22 Augustus 2006 om 13:36 uur
Bleh. Melk!
Puck drinkt natuurlijk al maanden melk. De zes keer borstvoeding werden er vijf, en de vijf keer werden er twee. Tegenwoordig is het alleen borstvoeding voor ontbijt en supper, alles ertussenin is flesvoeding geworden. Soms nog wel met moedermelk, maar meestal toch gewoon Nutrilon, poedermelk. Puck heeft echter ook al mogen proeven aan de fruithap. De gepureerde variant van fruit. Die komt thuis uit een potje, maar gisteren op het kinderdagverblijf was het een vers peertje. Puck heeft de hele gepureerde peer op!Dat we thuis gaan pureren (alles in de blender) is een feit. We hebben alleen die potjes gekocht en die moeten eerst op. Binnenkort de groentehapjes.
Een andere nieuwe eetgewoonte is het herkauwen. Tenminste, ik denk dat dat het is. Na elke flesvoeding krijgt Puck het voor elkaar het liefst op schone kleren van haarzelf of ons, een welgemikte fluim melk te deponeren. Van de week liep het van haar rompertje, over haar broekje en mijn shirt, op mijn broek. Je snapt dat we steeds vaker wassen. Zonder op of om te kijken slikt Puck het in haar mond achtergebleven, net opgehoeste vocht weer door, om vervolgens hard te gaan zitten kraaien.Klinkt vies, maar je went aan de 'vieze' dingen. Zo weten we ook dat doordat Puck minder borstvoeding en meer poedermelk krijgt, de poep in alle kleuren van de regenboog eruit komt. Momenteel hebben we legergroen. Plakpoep. Drie keer boenen en het kost een vermogen aan vochtige doekjes. En nog meer was.
Afgelopen weekend zijn we met de kleine en wat vrienden en hun kleine naar het strand geweest. De lange wandeling die we van plan waren te maken werd er een naar een strandwinkel, gevolgd door een kleine lunch op het terras van een strandtent. Puck en haar beste vriendin Evy (dat weten we nu al, dat zijn de moeders namelijk ook, dus Puck en Evy hebben geen keus…) hebben meegeluncht. Inderdaad, met een fruithapje.
Geschreven op 16 Augustus 2006 om 10:28 uur
Hee, dat ben ik!
Elke morgen waarop Puck naar het kinderdagverblijf gaat, is er een waarop Es en ik samen de kleine smurf wakker maken. Dat gaat net zoals bij een volwassene: Puck wordt wakker met een hoop gebrom en met heel lelijk kijken. Zachte woorden en over haar buikje aaien zijn dan meestal de juiste remedies tegen haar gelukkig korte ochtendhumeur. Terwijl Es de TummyTub vult met een bodempje water (die dingen zijn ook na het TummyTub-tijdperk nog te gebruiken als een soort mobiele wasbak, en nog later als emmer voor als je de ramen gaat lappen), loop ik met een wakker wordende Puck naar de kamer naast die van haar, waar de grote spiegel staat.
Puck begint naast de rest van de wereld nu ook heel bewust zichzelf te ontdekken. Ik kan me niet voorstellen dat ik dat ooit kon, maar Puck pakt tegenwoordig haar voet vast en stopt haar grote teen in haar mond. Háár grote teen en dat weet ze. Liggen met haar beentjes en teentjes in de lucht is haar allergrootste hobby. Dat haar handen haar handen zijn is al de gewoonste zaak van de wereld. De spiegel blijft echter een mysterie, maar wel een bijzonder interessant mysterie. Puck kijkt in de spiegel zoals Adam moet hebben gekeken toen ie voor het eerst Eva zag. Vol verbazing. Vol verwondering.Andere kinderen kent ze al, van het kinderdagverblijf, maar dit ene kind in de spiegel wordt gedragen door iemand die wel heel erg veel lijkt pappa. Het is pappa. Maar dat kan niet, die heeft mij nu op zijn arm. Twee pappa's? En die voeten van dat kleine kind ken ik ook. Die heb ik ook.
Maar wacht eens.. Als dat nu..
Je ziet Puck haar hersentjes breken over de vraag of dat nu wel of niet haar eigen spiegelbeeld is, meestal gevolgd door een enthousiast lachen. Herkenning. Als pappa mij beweegt, beweegt die andere ook. Dat moet ik zelf zijn!
Op het kinderdagverblijf lopen twee jongetjes van een jaar of drie rond, die die lach van Puck ook hebben ontdekt. Sterker nog, ze hebben ontdekt dat als ze Puck een kusje geven, Puck die kus beantwoordt met een uitbundige lach. Wat de jongetjes weer motiveert om Puck nog maar eens een kusje te geven. Mijn dochter de charmeur. Nu al. Dat wordt wat later.
In het kader van 'niets is meer belangrijk, behalve de kleine', hebben we afgelopen weekend een gezinsauto gekocht. "U beseft zich dat u het sportieve rijden van uw huidige auto inruilt voor een ruime, maar veel minder sportieve auto, meneer Heijmans?" vroeg de autoverkoper. Natuurlijk. Het is tijd voor praktische zaken, voor praktisch denken. Puck groeit en wij groeien net zo hard met haar mee. Althans, dat proberen we!
Geschreven op 8 Augustus 2006 om 08:59 uur
De allerbelangrijkste verandering
Vanmorgen ben ik naar dezelfde osteopaat geweest als Puck. Om toch maar eens dat gootsteengeluid nader te laten onderzoeken. Je weet nooit waar het goed voor is, dacht ik. Baat het niet dan schaadt het niet en stel je toch eens voor dat het helpt.Met haar (de osteopaat) heb ik natuurlijk gepraat over het hoe en wat. Osteopaten sporen blokkades in je lichaam op en proberen die te verwijderen, op te heffen. Mijn eerdere conclusie dat een osteopaat een soort van handoplegger is, iemand die de energiebanen in een lichaam voelt en die kan reguleren, klopt dus niet. Ook dat heb ik nagevraagd. Dat is een heel andere tak van sport. Bij een osteopaat gaat het meer om het geneeskundige samenspel van het geheel aan organen en andere zaken in je lichaam (vocht, 'toevoerwegen', etcetera). Mijn eerdere scepsis, die al een heel eind was afgezakt toen ik hoorde dat er een afgeronde geneeskundige studie aan het beroep vooraf dient te gaan, is weer iets verder afgenomen.
Uitkomst van het consult was dat er inderdaad iets niet goed is met mijn darmen en daarvoor heb ik een reinigingsmiddel meegekregen. Een soort van Glorix, stel ik me zo voor. Tweemaal daags een theelepel in een glas water. We hebben ook nog even 'gewoon' zitten praten. Een goed gesprek, dat me toch op de een of andere manier een extra stukje vertrouwen heeft gegeven. Ze zei in ieder geval niet, zoals mijn huisarts een week geleden zei: "Het is wat spanning." Daar kan ik niets mee, namelijk. Nu heb ik gewoon een nuchtere oplossing: een poedertje. Tastbaar. Dat had ik niet verwacht, eigenlijk. Over twee maanden mag ik weer eens terugkomen, eerder is niet nodig.
Afgelopen zondag, de dag voor het consult, ben ik eens rustig gaan zitten om het toegezonden formulier van deze osteopaat in te vullen. Met gerichte vragen als "Waar zit de pijn precies?" en kunt u aankruisen welke klachten u heeft ([x] Borrelende buik en [x] Buikpijn). Het formulier werd afgesloten met open vragen.
Welke belangrijke veranderingen hebben in uw leven plaatsgevonden (echtscheiding, depressie, overspannen, etc.)
Uiteraard is de meest ingrijpende verandering de geboorte van die kleine. Puck is absoluut de allergrootste verandering. Maar daar denk je niet aan op dat moment. Puck is in vier maanden (vandaag) zo enorm verweven geworden met ons leventje dat ik me moeilijk voor kan stellen dat ze er ooit niet was. Puck hoort er helemaal bij.
Toen ik gisteren Puck de fles gaf, kwam de melk even net iets te snel uit de speen (voor kenners: ik had nummer 2 in plaats van de gebruikelijke speen nummer 1 op de fles gezet). Puck nam een hap lucht, een slok melk en verslikte zich. Heel erg. Met rode oogjes en melk uit haar mond en neus keek ze verschrikt, maar geenszins bang, voor zich uit. Wat je niet kent ben je natuurlijk ook niet bang voor. Ik ken dat natuurlijk wel en schrok me rot. Armen in de lucht! Op haar rug kloppen! Er schoot vanalles door me heen. Onmacht, maar genoeg bij machte om inderdaad dat te doen wat nodig was. Es roepen en op haar ruggetje slaan, met beleid. Puck nam weer een slok adem, nog een, en keek onrustig om zich heen.
Wie was die onverlaat die haar flesje zomaar uit haar mond trok!?
Het waren de langste tien seconden van mijn leven, denk ik. Stilletjes vechtend tegen de traan in mijn rechteroog heb ik Puck de fles verder leeg laten drinken.
Het hoeft niet op een papiertje te staan om te weten dat Puck de allerbelangrijkste verandering is. Echt niet. Dat zie je zo!
Geschreven op 31 Juli 2006 om 10:36 uur
Vanzelfsprekend
Misschien is het een stukje gewenning, of gaan de ontwikkelingen nu zo hard, maar ik betrapte mezelf erop minder over Puck te schrijven dan ik wil. Puck groeit gestaag door en onze band met de kleine meid groeit mede door haarzelf met de dag.We hadden het erover dat we nu steeds meer zoiets hebben van: "Oh ja, nu komt deze fase, en nu deze." Puck gaat volgens het boekje, ligt alleen enkele bladzijden voor op de Oei, ik groei!.
Zo kan Puck, met enkele schommelende bewegingen op zijn tijd, best rechtop blijven zitten, met haar hoofdje overeind. En grijpt Puck als een ekster die iets ziet blinken alles wat binnen haar bereik komt, vast met beide handen. Puck lacht met heel haar gezicht en huilt nog steeds alleen als ze honger heeft of moe is. En ze heeft legio fans op het kinderdagverblijf.
"Waar is Puck?"
"Die ligt te slapen, nu."
"Mogen we gaan kijken?"
Zomaar een gesprek van een driejarige met een begeleidster daar. We horen het bijna dagelijks, dat de andere kinderen die van ons zo leuk vinden.
Het is dan ook wel eens moeilijk om steeds om iets voor zes uur, als de meeste andere kinderen al zijn opgehaald, mijn meisje op te halen en daar alleen de laatst overgebleven begeleidster met Puck te vinden. Het troost me iets dat ze meestal druk in gesprek zijn, allebei lachen en zich zichtbaar vermaken. Gelukkig is het nu vakantieperiode, dan kan ik doorrijden en Puck ophalen terwijl er nog meer kinderen rondlopen. Rond half zes, zeg maar.
Puck is echt gek met iedereen die haar aandacht geeft en zal die aandacht belonen met een lach, wat gebrabbel en een ferm geknijp in bijvoorbeeld een duim of andere vinger. Haren trekken, heeft ze nu ontdekt, is ook erg grappig. Al die mensen die op haar buik toeteren ("Pfffrrrrrrrt") bieden haar een uitgelezen mogelijkheid dit nieuw ondekte spelletje te oefenen.
Ik heb ook maar een betere compacte fotocamera gekocht. Zo eentje die je in je zak steekt en bij hebt op de momenten da je een foto wilt maken. We hebben ook zo'n grote spiegelreflex, maar als kersverse ouders sleep je een hoop tassen mee als je ergens naartoe gaat.. Dan is het makkelijker die cameratas thuis te laten en een kleiner alternatief mee te nemen. Overigens zegt de grote van de camera niets over de dikte van het boekje met de gebruiksaanwijzing! Het kost je uren die door te nemen, wil je alle mogelijkheden van het apparaat weten.
Puck heeft geen gebruiksaanwijzing en natuurlijk blijft het vaak gokken en proberen. Maar het gaat prima met de kleine meid. Haast vanzelfsprekend!
Geschreven op 25 Juli 2006 om 08:43 uur
Goed nieuws
Puck heeft helemaal niets aan haar heupjes. Niets.We kregen afgelopen vrijdag na een telefoontje aan de dokter het bericht dat er niets aan de hand was, dat er niets op de foto's te zien is. Stiekem was ik daar toch wel heel erg blij mee. Natuurlijk. Overigens is Es daarna met Puck ook nog even naar een osteopaat geweest. Dat is een soort van handoplegger, naar ik begrepen heb. Iemand die de energiebanen in een lichaam voelt en kan reguleren, tenminste, dat beweren ze.
Onder het mom van 'je kunt het altijd proberen' is Puck daar geweest. De osteopaat kon echter wel (toeval? Hebben alle kinderen dat?) een aantal 'spijker op de kop'-uitspraken doen over die kleine. Dat ze enorm druk is, waarschijnlijk te gulzig drinkt en daardoor last heeft van haar maag. Dat ze erg vurig is en vroeg wijs. De conclusie: Puck heeft een blokkade van die energiebanen in haar middenrif en die blokkade zorgt voor de onrust in het kleine lichaampje van onze dochter.
Tot zover zou iedere babydeskundige tot die uitspraak zijn gekomen, denk ik dat. Het frappante is echter dat de osteopaat aangaf de blokkade waarschijnlijk opgeheven te hebben. Een op toeval berustende reeks gebeurtenissen speelde zich af in mijn hoofd. "Bel me over een week of er verbetering is en laten we een vervolgafspraak maken." Die zin doet je dan toch twijfelen. Kwakzalverij met nazorg lijkt me toch sterk, dus misschien is de schijnbare natuurwetenschap wel echt ergens op gebasseerd. Misschien werkt het wel. 'Je kunt het altijd proberen.'
Mogelijkheid twee is dat Puck mijn darmen heeft. Afgelopen week ben ik met zware buikpijn en onheilspellende geluiden in mijn buik naar de dokter geweest. "Mijn buik klinkt alsof ik een scheet laat onder water," zei ik in de overtuiging de enige juiste omschrijving te hebben gevonden. Ik had nogal wat tijd om daarover na te denken, want bij een dokter ben je altijd zelf degene die op tijd is, de dokter is altijd een kwartier, twintig minuten te laat. Door uitgelopen afspraken. Nee, door een verkeerde planning, lijkt me.
De dokter zei direct: "Wij noemen dat gootsteengeluiden." Verrek ja, een leeglopende gootsteen, dat is een veel nettere omschrijving. Vastzittende spanning of drukte, luidde het oordeel. Kan dat? Ja, dat kan zeker. Ik had de uitslag van Pucks heupjes nog niet en natuurlijk is er nogal wat spanning bijgekomen sinds Puck geboren is. In de auto stappen doe je ook niet meer vanzelfsprekend. Best gevaarlijk, maar daar had ik nog nooit over nagedacht, eigenlijk.
En voor nu? Nu ben ik vooral heel erg moe. Vroeg naar bed deze week.
Geschreven op 17 Juli 2006 om 09:09 uur
Zussie is terug
Alsof ze het van te voren bedacht heeft is Puck gistermorgen om 5 uur wakker geworden. Alsof ze wist dat we vroeg op moesten. Zussie kwam namelijk die morgen om negen uur aan op Schiphol. Uit Suriname.Puck hebben we 'in de bak', zoals we de kinderwagen meestal plegen te noemen, meegenomen naar Gate Drie. We hadden kunnen weten dat een landing om, zoals we al snel zagen, 8.23 uur Nederlandse tijd, niet altijd resulteert in een weerzien binnen een kwartier, twintig minuten. Bijvoorbeeld niet als je al dan niet met rectaal ingebrachte bolletjes door de douane moet. Zussie is maar liefst vijf keer gecontroleerd na aankomst op vaderlandse bodem. Daar doe je ongeveer anderhalf uur over.
Toen ze ongeveer bij de vierde controle was, begaf het geduld van Puck het. Mijn zachte 'stil maar' viel in het niet bij het gesnotter van de kleine, die overduidelijk moe was. Ze had tenslotte die ochtend genoeg te drinken gehad. Zeker weten.
Puck huilde totdat Zussie de deur door kwam. Door de onstane aandacht hield Puck het zeker een minuut op zeven, acht vol, terwijl ze strak naar Zussie en al die mensen om haar heen keek. Wat een drukte, tumult en emoties. Toch wel.
Direct hierna vervolgde Puck haar huilbui. Terwijl we ondertussen naar een eettentje liepen voor een broodnodige kop koffie, werd Puck iets rustiger. Voor het eerst sinds lange tijd is ze zelfs gewoon op mijn arm in slaap gevallen. Heel voorzichtig. Zelfs mijn poging haar van mijn arm naar 'de bak' te verplaatsen, lukte wonderwel. Even rustig aan de koffie.
De rest van de dag was voor de kleine meid door veel bezoek en nog meer verhalen en gelach een aaneenschakeling van nieuwe indrukken, die ze allemaal als een spons probeerde op te nemen. Van slapen kwam gistermiddag weinig, heel weinig. Puck is onrustig gebleven tot ze in haar eigen bedje, met haar eigen knuffels, onder haar eigen dekentje lag. Zouden die kleintjes zo snel kunnen hechten aan de rust van een eigen plek? Schijnbaar wel.
Vanmorgen om half vijf vond mevrouw het wel welletjes en riep ze heel beschaafd met een aantal kleine kirretjes om drinken. Het is te hopen voor Es dat Puck vandaag een wat rustigere dag heeft gehad…
Geschreven op 10 Juli 2006 om 12:01 uur
Uw dochter heeft een standaardafwijking
De alleraardigste arts van het Consultatiebureau deelde zonder verdere emotie mee dat onze Puck een 'mogelijke afwijking' aan haar heupjes heeft. De direct daarop geraadpleegde huisarts verwees ons zonder verdere emotie door naar het ziekenhuis voor foto's. Zonder verdere emoties deelt iedereen die dat verhaal hoort mee dat het inderdaad niets bijzonders is, dat het veel vaker voorkomt. Standaardafwijking. Als het standaard is noem het dan potverdorie geen afwijking.Puck heeft òf een spiertje dat niet helemaal zo gespannen is als het hoort, òf een bekken dat niet helemaal goed aansluit op het bot van haar bovenbeen. Vrijdag weten we welke van de twee, hoop ik. In het ergste geval een half jaartje een beugel, maar daar kan ze ook met zes weken al vanaf zijn, zegt de juf van de kinderopvang, die inderdaad vaker dergelijke dingen aan de hand hebben gehad.
Ik vind het nogal wat. Mijn lieve kleine meisje heeft wellicht een (gelukkig snel te verhelpen en vroeg geconstateerde) afwijking aan haar heupjes. Moet misschien wel in een soort kuisheidsgordeltje dat je je dochter eigenlijk pas op haar vijftiende aan wilt doen, met zo'n klein slotje tegen puisterige puberjongetjes. Of op welke leeftijd die ellende dan ook begint. Ik moest even slikken, even mijn hoofd leegmaken en rationeel proberen na te denken. Puck heeft niks ernstigs, niks wat niet te verhelpen is. Toch maak je je zorgen.
Op dat moment, gistermorgen, stond alles eventjes stil, ook omdat ik niet wist hoe en wat. Het zal nog wel vaker voorkomen. Pas op dat moment snap je de impact van die kleine op je leven. Snap je wat dat pappa-zijn precies voor een gevoel is.
Puck pakt al echt dingen vast, als ze onder de babygym ligt. Dat is zo'n rek voor boven de box, waaraan ze zich op kan trekken en dergelijke. Baby-gym. "Dat doen de meeste kinderen van haar leeftijd nog niet," zei Pucks juf vandaag. En terwijl ze breeduit lachte, legde ik Puck in haar Maxi-Cosi. Het komt allemaal goed, kleine meid!
Geschreven op 4 Juli 2006 om 18:50 uur
Weer aan het werk
Es begint vandaag weer met werken, drie dagen in de week en dit is dus de eerste.Eigenlijk verandert er voor mijzelf niet zo heel veel, behalve natuurlijk de strakker geregelde logistiek. Ik sta om 5.45 uur op, zorg dat ik een uur later klaar ben om weg te gaan. Vanmorgen had ik zelfs nog tijd om voor Es broodjes te smeren en de katten eten te geven. Es staat iets later op, maakt zich klaar voor werk, zorgt dat Puck gewassen is en gegeten heeft en om 8 uur precies op het kinderdagverblijf is.
Op datzelfde tijdstip neem ik een slok koffie achter mijn bureau in Baarn, op ruim een uur rijden van huis. Es vertrekt dan naar een opdracht in Bergschehoek, wat nog verder van huis is. Tegen half vijf gaat het alarm op mijn telefoon en pak ik mijn spullen in om om zes uur precies of eventueel iets eerder Puck op te halen. Es is dan ook ondertussen weer onderweg naar huis, want die is rond half zeven weer aan de beurt voor de voeding.
Dat gaan we zo drie dagen in de week doen. Ik denk dat het ritme voor mij wel bij te houden is. Ik bereid me er eerlijk gezegd al een tijdje op voor, mentaal, dan. Es duikt vandaag in het diepe. Haar kennende verdrinkt ze eerst in het werk en de opnieuw ontdekte sociale contacten, om vanavond vol energie thuis te komen. Ik vermoed dat ze na het eten, als ze even rustig op de bank zit, langzaam inkakt (zoals dat heet). Langzaam en hopelijk voldaan moe wordt. Morgen weer hetzelfde ritme.
Ik neem aan dat Puck tussen dat alles door plast, drinkt, slaapt en lacht. Maar dat is wel standaard!
Geschreven op 27 Juni 2006 om 08:22 uur
Strontvervelend
Vanmorgen om 4.45 uur werd ik wakker door een gezoem en een enorme jeuk op mijn onderlip. Mensen die me kennen zullen zeggen: "Inderdaad, een mug kan niet misprikken op die onderlip van jou," dat is erfelijk en daar kan ik niets aan doen. Aan die jeuk wel, gelukkig. Altijd paraat in mijn nachtkastje staat de 'anti-jeuk'. Terwijl ik die voorzichtig op de beginnende bult smeer, voel ik een beginnende jeuk op mijn schouder, in mijn zij en op mijn rug. Zes had ik er. Mijn zusje in Suriname had er tweehonderd-zoveel, geloof ik, dus echt klagen mag ik niet, maar vervelend is het wel.Normaal gaat dan die vieze electrische muggenverdrijver aan en de deur open, maar de deur open leek me niet zo'n goed plan. Straks gaat die vervelende mug bij Puck lopen zoemen. Of is het dan vliegen zoemen. Sowieso raar, het ene dier dat het andere doet. Muggen. Vliegen. Dat terzijde. Puck lag op dat moment namelijk in een diepe slaap.
Ze slaapt nu van na de voeding van elf uur tot een uur of zes, zeven. En ik hoor overal om me heen dat dat heel erg netjes is. Vind ik ook wel, eigenlijk. Het gaat erg goed met die kleine. Zo goed, dat ik vorige week eigenlijk helemaal geen tijd had om iets te schrijven, want ik was met mijn dochter aan het praten. Volledige brabbelzinnen maakt ze al. En huilen doet ze ook alleen nog maar bij honger of slaap. Heerlijk. Frappant hoe snel zo'n klein wezentje van huilend en poepend naar een echt mensje met een eigen willetje groeit. En nog steeds wonderlijk dat wij die onszelf nog steeds kind voelen, dat dan op de wereld kunnen zetten.
Het is echt waar wat ze zeggen. Eerst even de eerste twee maanden door, daarna is het alleen nog maar genieten. Tot de pubertijd, heb ik gehoord…
Geschreven op 26 Juni 2006 om 08:45 uur
Steeds bewuster
Puck is steeds meer een zelfstandig mensje aan het worden. Met een volledige focus op handen, voeten en, om wat voor reden dan ook, knieën zit ze tegenwoordig tot ze echt moe wordt bij ons beneden. In haar wipstoel of gewoon op schoot. Het liefst helemaal rechtop. Pucks hoofdje is echter nog steeds zo beweeglijk als dat van die hondjes die je weleens op een hoedenplank in een auto ziet. Je moet opletten dat het niet opeens achterover klapt, zeg maar.Ook lachen is steeds meer de gewoonste zaak van de wereld, alhoewel de kleine meid wel steeds meer met heel haar gezicht lacht. En heel bewust. En vaak. We zijn nu op het punt aangekomen dat Puck alleen nog maar functioneel huilt en verder probeert klanken voort te brengen die voor haar de komende maanden haar communicatiemiddel met ons zullen zijn. Het lukt ook, maar slechts af en toe. Puck brabbelt, maar maakt 'zinnen' die net zo lang zijn als de teksten van Arnold Schwarzenegger in Conan the Barbarian. Erg kort dus. Vaak gevolgd door een lange, uitgerekte stilte. En een bijzonder heldere blik in haar ogen, alsof ze wil zeggen: "nou, wat vind jij ervan?"
Puck is net een spons: ze neemt alle informatie die ze kan behappen op, in een tempo dat we het maar net bij kunnen houden. Zelfs wijzelf zien nu toch wel de verandering die Puck doormaakt en heeft gemaakt. Toen Es van de week weer honderd foto's had laten afdrukken, konden we door alleen naar Puck te kijken de foto's in historische volgorde leggen. We hebben bijvoorbeeld vorige week eens een foto gemaakt van Puck terwijl ze haar handen bestudeert. Heel bijzonder.
Met zo'n kleintje is het overigens echt heerlijk een digitale fotocamera te hebben. Je blijft aan het fotograferen. Daarnaast beweegt Puck zo druk dat de eerste drie foto's meestal alleen van haar handen en armen zijn…
Geschreven op 20 Juni 2006 om 13:03 uur
Beeldig
Ja, ik weet dat we net foto's naar Suriname hebben gestuurd. Maar het is verbazingwekkend om te zien hoe die kleine groot wordt. Daarom:
Geschreven op 17 Juni 2006 om 10:00 uur
Het gaat hard allemaal
Puck heeft al proefgedraaid bij de kinderopvang, deze week. Twee uurtjes maar, maar misschien voor ons wel de langste twee uren sinds die kleine geboren is. Zonder langdradig te vertellen dat Es en ik inderdaad wat zenuwachtig waren en ons afzonderlijk (want ik was op mijn werk op dat moment) op elke afleiding die we konden vinden hebben gestort, vertel ik graag dat Puck het enorm naar haar zin heeft gehad. Blijkbaar.Voor hetzelfde geld vertellen ze je maar wat natuurlijk en hebben ze Puck twee uur lang in een schuur achter op het terrein gelegd, omdat ze niet stopte met huilen. Je moet er maar op vertrouwen. Volgens het kinderdagverblijf en bevestigd door Es, is Puck breed lachend bij De Eerste Stap aangekomen en heeft zich daar prima vermaakt in een of ander speeltuig waarbij er vanalles boven haar hoofd hangt. Om naar te kijken. Het was blijkbaar allemaal net zo interessant als de rode olifant aan de mobiel thuis. Rood trekt aan, zeggen ze. Ik denk ook inderdaad dat als het een rode giraffe was geweest die ook favoriet zou zijn. Tijdens het inbakeren ("We doen hier alles zoals jullie het thuis ook doen") viel Puck al in slaap.
Voor ons waren de twee uur zo voorbij maar ik vermoed dat ze voor Puck aanvoelden als twee dagen. Ze is 's avonds nog nooit zo rustig en tegelijkertijd nooit zo wakker geweest.
Misschien dat de nieuwe geluiden die het kinderdagverblijf met zich meebrengt ook een stimulans vormen voor Puck om te gaan brabbelen. Puck praat namelijk steeds meer, maar nog steeds zonder geluid. Het grote risico is dat Puck het Wijchens accent van de begeleidsters over gaat nemen: "Kei-leuk dat Puck komt." Dat 'kei' is van hier (in en om Nijmegen), alhoewel het ook in Antwerpen een heel normaal en universeel te gebruiken bijvoegelijk naamwoord is. Kei-vet, kei-mooi, kei-kapot (dat betekent niet dat iets stuk is, maar dat iemand heel erg moe is: ik ben echt kei-kapot van het sporten). Het klinkt ook allemaal wat scheller en natuurlijk met een wat aangenamere G. Zacht, inderdaad. Een kei-zachte G.
Misschien is de combinatie thuis van de mengelmoes Nijmeegs/Brabants van mij en het ietwat aan deze regio aangepaste Rotterdams van Es wel de ideale basis voor een perfect Algemeen Beschaafd Nederlands. Zo met alles er net tussenin. Ik kan niet wachten om daar proefondervindelijk achter te komen.
Dat kinderdagverblijf is achteraf alleszins meegevallen. Ik hoop dat dat accent dat ook gaat doen!
Geschreven op 15 Juni 2006 om 21:41 uur
Hoofden in de kinderwagen
Gisteren was een aparte dag. Ik probeer altijd zoveel mogelijk mijn werk en thuis gescheiden te houden en zo min mogelijk werk mee naar huis te nemen. Dan werk ik liever een uurtje langer. Gisteren kwam mijn huis naar mijn werk, om het zo maar te zeggen. Esther en Puck reden de negentig kilometer heen net voor de middagspits, om even te komen showen, natuurlijk. De meeste van mijn collega's kenden Puck alleen met foto's en het is eigenlijk gewoon makkelijker met zijn tweeën de afstand af te leggen dan al mijn collega's thuis te ontvangen. Dan moeten er elf dat stuk rijden. Je leert praktisch denken door die kleine.Vandaag gaat Es tennissen. Invitatietoernooi, altijd gezellig, mocht je daar van houden, dan. En dat doe ik al jaren niet. Ik hou ook niet van bordspellen en spellen waarbij niemand de regels echt kent. Als er een stukje competitie bij komt kijken, dan haak ik meestal af.
Es niet, die gaat vooral voor de gezelligheid. Pappa blijft wel bij Puck thuis. Om elf uur komt Opa Wijchen Puck een vooraf gevuld flesje geven, waarna we gaan kijken op de tennisclub. Vergis je niet, dat is best een beangstigende operatie. Puck blootstellen aan een hele club mensen die a) mij niet echt kennen, b) Puck alleen kennen als nichtje van mijn broer (actievere tennisser, hè) en tenslotte Puck nog niet gezien hebben. Ook al komen we mensen tegen die ons sowieso niet kennen, waar baby's zijn, komen oma's en andere moeders als vliegen op de
We kunnen lopend naar de tennisclub, die niet al te ver van hier is. Op de een of andere manier ga je als vader altijd rechtop lopen achter de kinderwagen, trots als een pauw. Daar zit de contradictie. Stiekem baal je als een stekker als helemaal niemand zijn hoofd in die wieg steekt…
Geschreven op 10 Juni 2006 om 10:24 uur
Uitzwaaien
Vanmorgen werd Puck om 5.50 uur wakker. Puck is gisteravond na de voeding van 22.00 uur rustig gaan slapen en heeft de hele nacht geen kik gegeven. Toen ze vanmorgen wakker werd, keek ze fris en helder uit haar ogen. Puck rekt zich altijd eerst uit, en zodra de inbakerdekens verwijderd zijn, wrijft ze uitgebreid in haar ogen. Soms gevolgd door een voorzichtig lachje, alsof ze aan wil geven dat het inderdaad tijd werd om op te staan.Vanmorgen haalde ik haar uit bed en verschoonde haar, terwijl ze rustig alle beelden van de ochtend in zich opnam. Pas toen ze bijna bij Es was voor de eerste voeding van vandaag, slaakje ze een zacht snikje. Honger.
Na de voeding, toen ik al met mijn broodje en glas Yomild naar het RTL Nieuws zat te kijken, kwam Es nog even met Puck naar beneden. Pappa gedag zeggen. Dat zijn de momenten dat je grondig baalt van het feit dat je vroeg weg moet om na je vertrek 11 uur van de dag niet bij je dochter te kunnen zijn. Het hoort erbij, is even slikken en de gedachte dat ze straks bij thuiskomst gewoon op me zit te wachten is veel waard op dat moment.
Nog even een knuffel, zoentje, knuffel, twee zoentjes, dag Es, Es een zoen, opstaan, tas pakken, deur open, auto in, nog een keer omkijken naar Es en Puck die voor het raam staan te zwaaien en weg. Tot zo, Puck. Pappa is zo weer terug.
Geschreven op 8 Juni 2006 om 09:09 uur
Een hele week verder
Ook het gewone leventje begint weer op de normale, af en toe hectische manier te lopen, met Puck natuurlijk als een rode draad daar tussendoor. Puck gaat haar eigen gang, slaap, drinkt en begint heel af en toe een brabbel te produceren. Er lijkt (afkloppen) ook een soort regelmaat te komen. Zes, tien, twee, zes, tien uur eten en al drie dagen na de voeding van tien uur 's avonds slapen tot de voeding van zes!We zijn ook wat nieuwe dingen aan het proberen, kijken wat Puck ermee doet. Zo lukt het Puck om als ze op schoot zit, met haar gezicht naar mij, een dusdanige kracht in haar benen tentoon te stellen, dat ik slechts haar armen hoef vast te houden en zij zelf gaat staan. We zijn nu aan het oefenen met blijven staan, maar als ik het zo een beetje bekijk, gaat dat nog wel even duren. De wil is er in ieder geval.
Ook hebben we een nieuwe CD die we tegenwoordig regelmatig tijdens de voeding draaien, Lovely Baby Brainpower I van Raimond Lap. Nu heb ik zelf weleens geprobeerd om een CD met dolfijnengeluiden te luisteren en ik moet eerlijk zeggen dat ik steeds zat te wachten op de zang in dat nummer. Scepsis, inderdaad. Raimond mailde me naar aanleiding van een andere website die ik beheer en reageerde enthousiast op mijn vraag of ik er op Stormbreaker een stukje over mocht schrijven. Vanuit mijn persoonlijke beleving dus. Hij stuurde me een gesigneerd exemplaar, opgedragen aan Puck (heel leuk - bedankt!).Er zit een duidelijke gedachte achter de CD. Het is niet zo zeer een kakofonie van zengeluiden als wel een zorgvuldig samengestelde mix van geluiden die baby's prettig vinden om te horen. En dat schrijf ik inderdaad uit eigen ervaring. Puck reageert met een bepaalde rust op specifieke geluiden in de muziekstukken. Vooral de goed gekozen hoge tonen lijken haar te bekoren. Lovely Baby Brainpower is daarnaast voorzien van muziekstukken die de babygeluiden op een prettige manier aan elkaar weven, zodat het ook voor ouders leuk is om naar te luisteren.
Toen ik mijn ervaring wilde opschrijven, ben ik nog even op Google gaan kijken. De CD's van Raimond Lap blijken diverse malen bekroond en over de hele wereld goed verkocht (In 2003 al dubbel Platina in Azië). Ben ik dus niet de enige die ze net even anders vind dan CD's met louter bosgeluiden. Raimond, nogmaals bedankt.
Terwijl ik dit stukje schrijf is Puck boven in haar bed in slaap gevallen. Ook dat gaat steeds beter, met grote dank aan degene die de inbakerdoeken heeft uitgevonden. Het geeft net even wat meer rust voor haar. Ook het besef dat er een hele wereld om haar heen zijn eigen gang gaat, lijkt ze terdege te beseffen. Puck kijkt om haar heen als een kleuter in een snoepwinkel. Vanmorgen heeft ze zeker vijf minuten in opperste concentratie naar haar tenen gekeken. In die fase lijken we te zijn beland. De fase van het ontdekken van handen, armen, voeten en knieën. Die armen lijken inderdaad langzaam steeds gerichter rond te zwaaien. Soms is het alsof Puck iets vast wil pakken, waarna ze met een ongespeelde achteloosheid haar arm met een ongecontroleerde zwier weer naar haar oor brengt.
Naast ons huis hebben buurkinderen een 'camping gebouwd'. Een laken dat over een tussen twee bomen gespannen touw hangt is de tent en ik begreep toen ik het beddegoed verschoonde aan de geluiden buiten te horen dat het niet meer gebruikte houten hokje waar vroeger de container in stond momenteel dienst doet als toiletgebouw. Over een jaar of wat rent Puck mee met die kinderen en komt ze trots met haar eerste schaafwond op haar knie een pleister vragen. Die knie die ze nu aan het ontdekken is. Ik kan me er nog niets bij voorstellen…
Geschreven op 4 Juni 2006 om 12:24 uur
Op te lossen radeloosheid
"Moeten we doen, dat is altijd gezellig: een lang weekend in een huisje, met de kinderen. Pucks eerste vakantie.""En met die twee en hun kleine moet dat wel leuk en ontspannen zijn, dat is het namelijk altijd."
"Boeken dan maar!"
Zo gebeurde het dat we enkele weken geleden een huisje boekten in Kamperland, Noord-Beveland, Zeeland. Leuk aan het Veerse Meer en met uitzicht daarop. Heerlijk. We zagen onszelf al zitten op een terras voor het huisje, de rosé en kleine, groene flesjes Grolsch (die drinken lekkerder dan die bruine) rijkelijk vloeiend, terwijl de ondergaande zon onze rozige toestand verblijdt met schitterende zomerkleuren. Heerlijk…
Dat was dus afgelopen weekend. Inderdaad, dat weekend waarin je om te gaan zwemmen enkel buiten op de grond hoefde te gaan liggen. Kikkers kwaken van plezier want Nederland is opeens hun speeltuin. Terwijl de zon ergens achter de te donkere wolken zakt en wij binnen achter het raam de daarop gevormde straaltjes regendruppels tellen, ligt Puck rustig te slapen in haar wandelwagen. Die voor de gelegenheid ook dienst doet als ledikant. Dat kan nog, want Puck is nog niet zo groot dat ze daar niet vrij in kan bewegen.
Puck lijkt een beetje op een mixer, de laatste dagen. Wild zwaaiend met armen en benen zucht, huilt en brabbelt ze zonder geluid al haar wakkere uren door. Luid smakkend op de palm van haar hand, want daar is ze ook goed in. Het zal Puck een zorg zijn waar ze dat doet, dus als pappa en mamma in een huisje willen gaan zitten, dan is dat prima.
Dag twee begint goed, namelijk zacht regenend. Na het ontbijt blijkt dat dat zachte regenen maar van korte duur was: regendruppels als knikkers vallen uit de lucht en spatten op de mat voor de heerlijk grote, dichtgeschoven schuifpui uiteen. Het wordt zo'n dag. De dames die al wel zelf kunnen lopen besluiten samen 'even te gaan shoppen' in Middelburg. De vrouwelijke shopverslaving laat zich niet temmen door een beetje hemelwater. Wij pappa's passen wel op en de wetenschap dat de mamma's voor de volgende voeding weer terug zijn is een geruststellende. Puck slaapt op dat moment. Nog wel.
Nog geen kwartier nadat ik mijn auto de oprit zag afrijden, haalt Puck diep adem en besluit de komende twee uur onafgebroken te gaan huilen. Twee uur waarin lopen met Puck, praten met Puck, Puck verschonen, Puck wiegen, Puck in bed en Puck uit bed nutteloze bezigheden blijken te zijn. Was ze een jaar of vier geweest, had een X-Box misschien uitkomst geboden. Of een Kabouter Plop-video. Maar niets van dat is mogelijk als je kleine meisje pas een paar maanden oud is. Puck test mijn geduld en is daar erg goed in. Normaal is lang huilen een teken dat het tijd is voor een voeding, maar de melkproducent loopt op dat moment nietsvermoedend in een veel te uitgebreide H&M en het lijkt me niet slim haar daarbij te storen met iets wat ze toch niet op kan lossen. Op dat moment dan.
Als ik het echt niet meer weet en serieus overweeg Puck even buiten bij de deur neer te zetten, stelt pappa Neil, die het gehuil na twee uur natuurlijk ook wel heeft gehoord, voor, om Puck 'in te bakeren'.
Puck wordt door Neil binnen een minuut strak in de inbakerdoeken gelegd, terwijl ik uiteraard goed oplet. Het mocht eens werken. Puck laat het gelaten toe, verbaasd over de plotselinge, onbekende gebeurtenissen. Met haar armen strak langs het lichaam en haar hoofd vrij om te bewegen, ziet Puck eruit alsof ze elk moment kan losbarsten uit de cocon en kan wegvliegen als de schitterende vlinder die ze natuurlijk al is.
Zo ingepakt leggen we haar in bed en na drie zachte kreetjes zakt Puck in een diepe slaap. Blijkbaar is de bewegingsvrijheid een belemmering om echt goed in slaap te komen. Waarschijnlijk geeft het een gevoel van geborgenheid. Puck is alleen nog maar lachend wakker geworden, ingebakerd. Inbakeren is niet zielig, je moet alleen even door de eerste keer heen (die is best aandoenlijk). Het werkt. Ik heb die middag een bijzondere les geleerd: inbakeren geeft rust. Aan Puck en aan pappa!
Geschreven op 29 Mei 2006 om 10:14 uur
Onder de indruk
Gisteren reed ik naar huis toe over de A1, toen een meter of dertig voor me een moeder eend met zes, vijf, vier kuikens overstak. Ik ben zeker vijf minuten stil geweest en heb het voorval op me in laten werken, mezelf gelukkig prijzend dat ik op dat moment op de andere weghelft reed.Stel je voor dat er iets met Puck zou gebeuren. Ik zou me geen raad weten. De snelheid waarmee die kleine muppet zich in ons leven heeft geboord is ongelofelijk. Het is maar goed dat je geen tijd hebt om er bewust over na te denken. Tot dat moment gisteravond. Stel dat er iets gebeurt. Misschien is dat besef wel de beste definitie van pappa worden.
Puck heeft gelukkig geen last van al die hersenkronkels, die slaapt, lacht en brabbelt alleen maar. Huilen wordt steeds minder. Puck is zich er steeds meer van bewust dat Es en ik er toch wel voor haar zijn als ze ons nodig heeft. Of roept. Denk ik.
Dat is het, hè, je weet het bij zo'n kleine nooit zeker. Het blijft gissen.
Puck sliep vannacht van half tien gisteravond tot vanmorgen vijf uur, half zes. We maken progressie. Nieuw is het 'in slaap huilen'. Ik heb daar nooit zo bij stil gestaan, en wil nog steeds als een overbezorgde vader naar haar kamertje rennen als ze huilt, maar het komt steeds vaker voor dat ze enige kreetjes slaakt in haar slaap. Dat betekent inderdaad, dat als ik halverwege de trap ben, Puck weer als een roos ligt te slapen en ik met mijn non-conditie hijgend weer mezelf naar (bijvoorbeeld) de bank sleep.
Misschien ben ik wel wat overbezorgd, maar dat kan nooit slecht zijn. Het is ook niet zo dat ik zo bezorgd ben dat ik haar het liefst de hele dag binnen hou, maar ik zal Puck in ieder geval nooit mee wandelen nemen over de A1..
Geschreven op 23 Mei 2006 om 09:58 uur
Regelmaat
Puck zit duidelijk in een nieuwe fase met meer regelmaat en wij als ouders hobbelen rustig mee op het nieuwe ritme. Ze zeggen altijd dat een hond een baasje heeft en een kat personeel. Nu hebben wij twee van die laatste haarballen rondwandelen en geloof me: katten hebben geen personeel, baby's hebben personeel. Onze Puck in ieder geval wel. Die bepaalt door of heel hard huilen of juist ongeremd te lachen welke koers wij varen.We hebben dan ook besloten dat tijdens regeldagen Puck maar een beetje het tempo aan moet geven, daarna zien we wel verder. We proberen de daarna ontstane regelmaat vol te houden. Op de een of andere manier biedt die denkwijze een bepaalde rust. Juist op die dagen lijkt het stom om te denken dat ze pas mag drinken als het 'die bepaalde tijd' is, en gelukkig staven de deskundigen dat.
Toen het consultatiebureau namelijk maar niet terugbelde, de boeken niet echt uitsluitsel gaven en Es toch echt wilde weten hoe en wat met de regeldagen (en het feit dat ons meisje al een kleine week niet nummer twee heeft gedaan,) besloot ze gewoon diegene te bellen die Puck al van voor het begin kent, de verloskundige. En die zei dat we ons nergens zorgen over hoefden te maken (over alletwee niet).
Als wij ons geen zorgen maken, dan lijkt Puck dat ook minder te doen. Het blijft gissen, maar als ik 's avonds thuis kom na een dag werken en Puck zit voor het eten nog even bij me, lijkt ze tevreden. Ze zit vol interesse om zich heen te kijken, natuurlijk naar waar Es is en wat er allemaal nog meer in huis gebeurt.
Puck lacht ook echt veel meer nu. Of dat een berusting is (je hebt je ouders niet voor het uitzoeken) of een uiting van volle tevredenheid, weet ik niet. Ik weet wel dat ik er erg vrolijk van word. En waarschijnlijk daardoor de huilbuien voor lief neem.
Die huilbuien worden sowieso controleerbaar. Eeen beetje aandacht is meestal al genoeg om Puck weer te laten lachen. Een beetje voeding doet uiteraard wonderen. Lekker, die regelmaat.
Puck heeft van gisteravond negen uur tot vanmorgen zes uur geslapen. Hopelijk wordt dat ook regelmaat..
Geschreven op 19 Mei 2006 om 08:57 uur
Babygebrabbel
Puck kan al half praten. Half, want ze maakt alleen de praatbewegingen met haar mond, maar er komt nog geen geluid uit. Ook geen "Rùrùrù" of "Dabadaba". Puck praat met een enthousiasme en een duidelijke gebarentaal, alhoewel ik er nog niet over uit ben of ze haar knuistjes al heeft ontdekt. Ik twijfel. Maar lang zal het niet meer duren.Gisteren heeft eerst Es een hele tijd met haar gepraat en daarna ikzelf, even snel voor het eten. En Puck praatte rustig mee, lachte af en toe en keek me af en toe aan alsof ze wilde zeggen: "Je hebt nu al drie keer 'Doe eens lachen' gezegd". 'Doe eens lachen' is geen Nederlands, maar wel spreektaal als je tegen een baby praat. Dat doet iedereen. Alsof de baby in kwestie al een leerachterstand heeft probeert iedereen die iets tegen het kleine mensje zegt een soort van babytaal te spreken, die nog het meest lijkt op Zuid-Afrikaans (overigens een taal die ik veel leuker vind dan het Nederlands) met een Engelse zinsopbouw.
Babygebrabbel zelf is volgens mij, maar ik heb geen idee, want Puck praat zoals gezegd zonder geluid, een verzameling van ooit gehoorde tonen die een soort van symfonische weergave zijn van de gemoedstoestand van de kleine. Dan weer druk en enthousiast, dan weer rustig en beschouwend. Die twee kan ik tenminste nu al bij Puck onderscheiden. Denk ik.
Praten met Puck. Elke middag tussen 18.00 uur en 19.00 uur op PuckTV, gewoon bij mij thuis.
Geschreven op 17 Mei 2006 om 08:59 uur
Puckeltjes
Puck heeft rode bultjes op haar gezicht. Puckeltjes. Kun je niets aan doen, is baby-acne. Maar het ziet er zo aandoenlijk uit, alsof er misschien iets aan scheelt. Puck zelf ligt ons ook stiekem aan te kijken alsof ze een reep chocolade heeft opgegeten toen we net even niet keken. Baby-acne. Raar woord. Klinkt een beetje als onze reactie toen we de bultjes voor het eerst ontdekten: Baby- Ach, nee!Bij het consultatiebureau heeft Es er drie keer naar moeten wijzen voor de mevrouw daar snapte wat ze bedoelde met: is dat iets om je zorgen over te maken?
"Wat?"
"Nou, die Puckeltjes?"
Nee, hoor mevrouw, dat krijgen ze allemaal in deze periode. 'In deze periode' is de helft van de dagen regeldagen, lijkt het. Puck is ontevreden en kan opeens weer naar je lachen, om daarna direct weer in slaap te vallen. Mamma's hebben ook wel eens zo'n periode, dus wij pappa's zijn daar wel aan gewend, eigenlijk. Toch maak je je ongewild zorgen. Het aanhoudende "Wèh, wèh, wèh, wèh," werkt ook niet positief op je gemoedsrust. Het lijkt te wèh-nen, dat wel. Ik maak me er steeds minder druk om (en geloof me, ik heb me er heel erg druk om gemaakt). Het is nu eenmaal Pucks communicatiemiddel met ons.
Afgelopen weekend liepen we met de kleine in de stad van Jan Marijnissen. Nu is dat niet zo'n hele grote stad maar ook daar is het centrum op zaterdag aardig druk, de V&D nog drukker en de meeste winkels onbegaanbaar met onze Quinny, de kinderwagen. Tenminste, dat is mijn indruk. Es manouvreert de Quinny vakkundig tussen vazen van 80 euro en rekken vol breekbare spullen door naar het eind van de winkel, om met een snel "nee, hier hebben ze ook niets," de driewiellige wagen om te draaien en met een rotgang terug naar de uitgang te bewegen. Toch knap!
Puck houdt zich dan helemaal geweldig. Huilt af en toe maar doet dat met drie korte kreetjes, om vervolgens weer in slaap te vallen. Het enige waar je als bestuurder van de wagen op moet letten, is dat de zon die binnenkant van de kap niet bereikt. Mag niet. Puck mag niet in de zon, ook niet met de baby-zonnebrand die we hebben gekocht en ruim smeren. Is niet goed voor haar huid, die moet nog wennen. En die heeft het al moeilijk genoeg met de Puckeltjes..
Geschreven op 15 Mei 2006 om 10:31 uur
Tummytub
In een poging a) niet de man te worden die op zondag het vlees snijdt en b) niet mezelf voorbij te lopen in een schijnbaar drukke periode, ben ik gisteren bijtijds naar huis gegaan om rustig de pannen op het vuur te zetten en daarna te genieten van een avond bij mijn twee meisjes.Puck is voor het eerst 's avonds in bad gegaan en dat bevalt Es prima. Mij natuurlijk ook want dan ben ik er ook nog af en toe bij! De theorie is dat Puck na het bad, de Tummytub (hoe schrijf je dat eigenlijk?) rozig is en zich na de direct daarop volgende voeding helemaal als een egel in gevaar oprolt en in slaap valt. Wonderlijk ding trouwens, die Tummytub. Eigenlijk is het niet meer dan een emmer, maar dan zonder het o zo handige hengsel. De Tummytub wordt voor het badfestijn gevuld met water dat precies op temperatuur moet zijn, net als Puck. Als beide factoren in orde zijn, zwaai je sierlijk je kind erin en dan hou je dat met twee vingers vast. Nou vast.. Eigenlijk ondersteun je met twee vingers de kaak van je kind. En hou je een hand achter het veel te beweeglijke hoofdje om in dit geval Puck te behoeden voor een achterwaardse duik.
Puck is helemaal gek van de Tummytub. Sterker nog, mijn eigen bad is bevolkt door een stalen frame met een normaal kinderbadje inclusief babyzitje dat werkeloos staat toe te kijken als ik 's ochtends onder de douche ga. Maar dat komt wel als ze wat groter is. Het wonderbaarlijke aan de Tummytub is dat de kleine blijkbaar een 'baarmoedergevoel' krijgt van die emmer, zegt men. Waarbij men natuurlijk de verkoper is van de plaatselijke KidsCorner of een andere 'wij verkopen op emotie'-winkel. Ze smeren je alles aan en jij staat alleen maar te knikken. Alles voor je kleine spruit en alleen het beste, natuurlijk.
Raar baarmoedergevoel. Puck gaat namelijk vol overgave staan in de Tummytub. Ze presteerde het gisteren om haar armpje op de rand van de emmer te leggen, als een Honda Civic-rijder, boos onder de klep van zijn pet uit kijkend, die de zijne in zijn raam legt. Puck was even de in de volksmond zo genoemde 'sjonnie'.
Er zit eigenlijk geen eindtijd aan dat badplezier. Het moet natuurlijk allemaal niet te lang duren (David Blaine gezien?), maar zolang ze niet begint te huilen of met een luide knetter een lading spuitpoep die doorzichtige emmer in stuurt, is het eigenlijk prima. Ze geniet met volle teugen en samen met de daaropvolgende voeding is het inderdaad een probaat middel tegen een avond huilen.
Rustig hebben Es en ik de rest van de avond aan ons voorbij laten glijden. Puck heeft heerlijk liggen slapen tot de volgende voeding!
Geschreven op 11 Mei 2006 om 12:05 uur
Over / voor tante Anouk
Tante Anouk logeert op dit moment voor de eerste van drie maanden in Suriname, voor haar studie. Druk met allerhande onderzoek en natuurlijk vooral nu erg benieuwd naar Puck en gelukkig ook een beetje naar hoe het met ons is (geintje, zus!). Anouk heeft haar eigen tijdelijke weblog op www.anoukennathalie.waarbenjij.nu en onderhoudt op die manier contact met het zogenaamde thuisfront. Het thuisfront mailt driftig terug en laat weten dat 'ook al is het lekker rustig' we haar toch wel vreselijk missen. Het is de andere kant van de wereld, hè..Nu ben ik getrouwd met zo'n globetrotter, die ook - maar dan na haar studie - drie maanden naar Zuid-Amerika is geweest, naar Bolivia. Es en Anouk begrijpen elkaar dan ook net iets beter, heb ik het idee. Wat in ieder geval nu al uit de verhalen van Anouk en zeker uit de verhalen en foto's van Es blijkt, is dat het een ervaring is die je niet mag missen. Eigenlijk zou iedereen verplicht tijdens of na zijn of haar studie drie maanden op minimaal 8 uur vliegen moeten gaan wonen. Gewoon, omdat je daar wijzer van wordt.
Natuurlijk is het nu een klein beetje zuur dat Puck net om de hoek kwam kijken toen Anouk na een week wegvloog voor die periode. Maar de eerste maand zit er over een dag of vier alweer op en die is toch wel heel snel voorbij gegaan. In ieder geval voor ons, met alle nieuwe ervaringen met Puck, en ik neem aan ook voor Anouk, die overspoelt door nieuwe indrukken zich toch probeert in te leven in de Surinaamse gewoonten - no spang!
Het gaat allemaal heel snel voorbij, zussie, dus geniet ervan, met volle teugen. Puck is er natuurlijk als je terugkomt, maar wat je daar nu meemaakt, zul je niet snel weer ervaren. Ik had je regelmatig foto's beloofd en ben wat tekort geschoten (hectiek, druk en andere smoezen), maar ik hoop dat onderstaande foto's wat goedmaken. Een DVD met meer foto's sturen we zo snel mogelijk naar je op!
Puck in een wipstoel, gekregen van tante Anouk, ome Frank en aanhang. Werkt, want Puck slaapt ;)
Puck met haar favoriete gelaatsuitdrukking: observerend, nadenkend. Serieus meisje zo hè?
Het is niet alleen voor ons een verandering. Sam mist vooral de aandacht die hij eerst en nu in mindere mate kreeg. Wacht maar tot Puck eenmaal je staart heeft ontdekt..
Wat een weer! Puck mag niet te lang in de zon (mogen baby's niet, huidtechnisch - geloof ik), maar geniet van elk moment buiten. Hoe ik dat weet? Dan slaapt ze meestal..
Visionair. Absoluut charisma. Die toegestoken hand zegt eigenlijk genoeg. I (already) had a dream!
Je ziet haar denken: "Een groot zwart ding met een glimmende schijf in het midden. Ik heb dat ding vaker gezien!"
Zondagmorgen. Voor Puck een dag als alle andere, voor mij een dag waarop ik 's ochtends kan meegenieten van voeden in bed, lange gesprekken met Puck, nog even tegen Es aankruipen. Lekker hoor!
JA! INDERDAAD!
Geschreven op 7 Mei 2006 om 17:57 uur
Origineel kado!
Soms krijg je van die cadeautjes waar net even iets langer over na is gedacht en vaak zul je zien dat die van vrienden komen die net zelf kinderen hebben gekregen..Geboortekaartje Puck:
Kado:
Bedankt!
Geschreven op 4 Mei 2006 om 08:51 uur
Kijk me aan als ik tegen je praat
"Uw dochter is vast al een week of zes, zes-en-een-half," zei de mevrouw van het consultatiebureau, "Ze kijkt zo helder en gefocust uit haar ogen"."Vier en een beetje," antwoordde Es trots.
Puck kijkt inderdaad met grote, donkerblauwe ogen de wereld in. Onze wereld, die eerst natuurlijk heel klein werd toen Puck geboren werd. Dan draait immers alles om die kleine. Nu proberen we langzaam een ritme te vinden in onze dagelijkse beslommeringen. Een beetje regelmaat, tussen opstaan en naar bed gaan. En wakker worden omdat Puck huilt, natuurlijk.
Die kleine kijkt het allemaal een beetje aan en laat het allemaal aan zich voorbij gaan, alsof ze toeschouwer is bij een eigenlijk bijzonder oninteressant toneelstuk. Alsof ze wil zeggen: "Ik heb nog zoveel te doen, zien, leren, laat me nu nog even genieten van het feit dat jullie zo goed voor me zorgen en ik nog niet zelf hoef na te denken". En zo is het. Jammer dat je je later niets meer kunt herinneren van die korte periode in je leven dat je je nog geen zorgen hoeft te maken over dingen die eigenlijk onbelangrijk zijn. Zoals nadenken over of je nog genoeg drinken in huis hebt voor het bezoek dat langs komt vanmiddag, of over of je nu wel of niet je wekker hebt gezet voor morgenvroeg.
Je eet, slaapt en kleed je om op door pappa en mamma verzonnen tijden, moet mooi zijn als je ergens op bezoek gaat, maar ook daar zorgt mamma wel voor.
Puck begint heel bewust om zich heen te kijken naar het toneelstuk dat "Ons Leven" heet. met al zijn figuranten en hoofdrolspelers, naar al die mensen en dingen die ze allemaal nog gaat ontmoeten en leert kennen.
"Ze vroeg of Puck al zes weken was," vertelde Es trots. Gelukkig gaat het zo snel nu ook weer niet..
Geschreven op 3 Mei 2006 om 13:15 uur
Kroegtijger
Volgens de bijbel voor jonge ouders (Oei, ik groei!) komt Puck nu in de weken dat ze vaker en bewuster gaat lachen. "Overal ter wereld lachen alle baby's bewust voor ze zes weken oud zijn," zegt dit handboek.Puck kent natuurlijk basis-emoties als huilen omdat ze honger heeft, huilen omdat ze het koud heeft, huilen omdat ze 'ontevreden' is, huilen omdat ze.. inderdaad, huilen. Puck kan ook goed 'moeilijk kijken', 'half-slapen' en andere minder definieerbare uitdrukkingen fabriceren. Maar binnenkort gaat ze dus ook echt lachen!
Puck gaat dan lachen naar een hoofd boven de wieg, een gordijn, een plant, een voorbij vliegende groene giraf (ze verkopen de raarste dingen voor boven de box tegenwoordig), een toevallig passerende kat en zo nog veel meer. Blijkbaar gaat ze dat lachen echt leuk vinden.
Afgelopen koninginnedag liepen we door het centrum van het eens zo pittoreske plaatsje Wijchen, natuurlijk langs allerlei verregende kinderen en mensen die uit medelijden toch maar dat zoveelste tweedehands prul kochten voor in die ene la in de keuken waar al die spullen in zitten die je eigenlijk nooit gebruikt. Die heb jij vast ook, zo'n la.. Toen we wat bekenden tegenkwamen besloten we Puck voor het eerst mee te nemen naar de kroeg, in dit geval natuurlijk een net Grand Café waar het iets rustiger (lees: minder rokerig) was. Ik heb nooit nagedacht over kinderwagens in een café, maar weet nu dat een kroeg daar eigenlijk niet voor bedoeld is. Ons zwierig tussen allerlei tafels en stoelen door bewegend ("sorry, pardon, mag ik er even langs, o - was dat uw voet, kijk uit voor die tas, nogmaals sorry") bereikten Puck en ik in recordtijd het allerachterste tafeltje en op het moment dat Es haar sjaal af deed en ik mijn jas uit wilde doen sloeg een klok half vier. Dat kan niet en dat weet ik wel maar het staat zo leuk voor het verhaal.
Half vier, en om vier uur is het voedertijd. "Nogmaals sorry, kijk uit voor die tas, o - was dat uw voet, mag ik er even langs, pardon, sorry" en we stonden weer buiten. Het kwartiertje naar huis lopen was een kwartiertje motregen. Ik had achteraf best zin gehad in een goed glas wijn (wit, chardonnay, Californisch?), maar voeden is voeden. Het is belangrijker dat Puck drinkt dan dat pappa drinkt. Natuurlijk.
Bij de supermarkt kocht Es die morgen een tas met 25 euro boodschappen, voor vijf euro. Bij het uitpakken daarvan bleek er een klein flesje Ernest en Julio in te zitten, wit, chardonnay. Ernest en Julio komen inderdaad uit Californië. Puck lacht binnen twee weken, ik moest toch nu al even glimlachen.
Geschreven op 1 Mei 2006 om 08:55 uur
Lach eens naar pappa!
Puck verwelkomde me vanmorgen met een gulle lach(reflex). Leuk is dat toch. Puck groeit en verandert nu trouwens toch wel met de dag. Gewoon een wat ouder koppie, met een steeds serieus kijkend gezicht dat langzaam in een aantal fases overgaat in een voorzichtig huiltje of een diepe slaap.Weet je wat ook verandert? Mijn waardering en bewondering voor Es, die toch maar eventjes opeens moeder wordt en dat nu al met een vaardigheid doet die ook haar tot voor kort volledig vreemd moet zijn geweest. Bewondering voor haar geduld, niet in het minst met mij. Natuurlijk wil je als vader de hele avond je dochter zien en met haar 'bijbabbelen', zoals pappa vroeger ook met mamma deed (inderdaad, die is voor intimi). Es houdt echter vast aan een regelmaat, die ook behelst dat Puck naar bed gaat na de voeding van zeven uur, omdat je niet vroeg genoeg met die drie R-en kunt beginnen.
Rust, Reinheid en Regelmaat. Voor ons betekent dat dat we elke ochtend douchen en na een dag werken even op de bank gaan hangen. Reinheid, Rust en dat dan Regelmatig. Bij Puck gaat dat echter de hele dag door. Knap hoor, als je dat kunt dirigeren met een zo nu en dan recalcitrante man ;)
Es, had ik vandaag al gezegd dat ik van je hou? Ik hou van je!
PS. Nee, we hebben geen woorden gehad over hoe en wat met Puck. Ik vond gewoon dat dat wel eens gezegd mocht worden - het gaat altijd al over Puck!
Geschreven op 28 April 2006 om 07:09 uur
Over een week een maand
Puck is over een week een maand oud. Een maand! Het gaat snel en ook weer niet. Het gaat snel omdat je opeens drie weken verder bent, en het gaat langzaam omdat Puck natuurlijk op haar eigen manier groeit en zich ontwikkelt. En ik heb geen idee hoe snel en wat er nog gaat komen. Spannend, maar wel een spannend wachten, omdat je gulzig alle nieuwe ontwikkelingen mee wil maken.
Zo heeft Puck een periode van een half uur voordat ze gaat slapen waarin ze beurtelings heel erg wakker is ("Ga toch slapen") en half slaapt. Die rusteloze toestand van half-slapen gaat gepaard met een blik die het midden houdt tussen die van een Tibetaanse monnik die teveel aan de cannabis heeft gezeten (rustig, maar enigszins zot) en die van een havenarbeider die na een dag sjouwen zijn eerste koude blikje bier open maakt (gelukkig, maar enorm moe). Overigens vind ik 'zot' inderdaad een van de allerleukste Vlaamse woorden.
Puck heeft ook het vermogen je aan te kijken met een serieusheid die doet vermoeden dat ze meer ziet en meemaakt dan wij denken. Puck observeert eerder dan dat ze al echt kijkt, heb ik het idee. Als een van de twee oude mannetjes van dat balkon bij de Muppet Show kijkt ze aandachtig naar de show die de wereld voor haar opvoert. Aandachtig en kritisch, alsof ze overal nu al commentaar op heeft.
Ondertussen is het bijna tien uur 's avonds en belde de oma van Puck, mijn moeder, net om te vragen of ik nog wel een beetje kan slapen, tussen alle indrukken door. Soms, mam, soms slaap ik best lekker, meestal heel licht, maar altijd heel tevreden. Het leven is mooi zo, met Es en Puck. En die laatste slaapt ook heus over een aantal weken wel wat langer!
Geschreven op 24 April 2006 om 21:58 uur
(Apart) slapen
Toen ik gisteren geteisterd door overmatig snot en een droge keel op het toilet zat en een kabbelend geluid hoorde, besefte ik me dat een verkoudheid met spetterpoep eigenlijk niet echt heel welkom was op dit moment, maar wel logisch. Weinig slapen en gewoon doorbanjeren als eerder, dat lukt even niet.Gelukkig denkt mijn lieve vrouw met me mee. "Ik hoor van verschillende kanten dat je dat niet vol gaat houden zo. Ga jij vannacht maar op zolder slapen, dan heb je tenminste normale nachtrust vannacht." Het werkt, ik voelde me vanochtend veel beter. Maar het is raar. In hetzelfde huis, in een ander bed. Es en ik hebben een bed dat 1 meter 40 breed is. Sommigen noemen dat een twijfelaar, wij noemen dat lekker knus. Maar als Es gaat voeden 's nachts, betekent dat inderdaad wel dat ik even op moet schuiven. En wakker worden.
Vannacht heb ik op zolder geslapen. Da's raar, maar wel verstandig. Ik sliep onder een een-persoonsdekbed dat toevallig op ons twee-persoonslogeerbed lag. Uiteraard met mijn eigen kussen. Nadat de wekker ging sloop ik een verdieping lager naar de badkamer. Toen ik bijna gereed en klaar voor het ontbijt nog even een kam door mijn haar haalde, kwam Es met Puck de badkamer binnenstappen. 'Even pappa gedag zeggen'.
Vanavond slaap ik gewoon bij Es. En vlak bij Puck. Misschien slaap ik nog wel wat vaker op de zolder, maar echt niet elke avond - dat hou ik niet vol. Ik heb ook aandacht nodig.
Gelukkig is morgen zaterdag dan en mag ik 's ochtends wat langer blijven liggen. Tot er bezoek komt, natuurlijk, want het is tenslotte weekend.
Geschreven op 21 April 2006 om 09:21 uur
Puck is niet doof
Om de een of andere reden word je als jonge ouder begeleid door een soort Big Sister die consultatiebureau heet. En dan natuurlijk jonge ouder in de zin van 'net ouder geworden'. Zinnen met ouder en jonger en ouders en jongeren zijn altijd zo verwarrend..Die begeleiding is niet erg, maar voelt een beetje aan alsof je weer thuis gaat wonen. Terwijl ze het echt goed bedoelen en het fantastisch is dat er goed op Puck gelet wordt, begrijp me niet verkeerd. Het is gewoon een gevoel hè..
Puck moest vanmorgen voor een gehoortest ("Je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn") naar dat consultatiebureau. Alles in orde. Naast dat ze lawaai maakt kunnen we dus met een gerust hart terugschreeuwen - dat hoort ze. Ook ben ik dus begonnen met het voorlezen van de verzamelde werken van Nescio, alvast voor haar boekenlijst straks op de middelbare school. Titaantjes leek ze minder leuk te vinden dan De Uitvreter, terwijl ik zelf anderhalf decennium erg onder de indruk was van de zinnen:
Jongens waren we - maar aardige jongens. Al zeg ik 't zelf. We zijn nu veel wijzer, stakkerig wijs zijn we, behalve Bavink, die mal geworden is. Wat hebben we al niet willen opknappen. We zouden hun wel eens laten zien hoe 't moest.Zo hoorde het, zo moest je dingen omschrijven. 'Die mal geworden is.'
Naast die hoortest hebben ze de kleine ook op die enorme keukenweegschaal gelegd, die vorige keer 3300-nogwat gram aangaf. En Puck is groter geworden. We dachten het al, maar nu weten we het zeker: 3700-nogwat gram. Ze is meer dan tien procent gegroeid!
Geschreven op 18 April 2006 om 12:01 uur
Wereldreizen
Gisteravond is mijn schoonmoeder geopereerd aan haar blinde darm. Acuut. Het gaat prima met haar, maar toch, je schrikt even. En natuurlijk ga je dan op pad met die kleine. Alle 158 kilometers heen naar het ziekenhuis.Dat lijkt echt een stuk verder dan het is, als je weet dat zowel Es als ik voor ons werk ook altijd een stuk gereden hebben slash rijden. En Puck? Die slaapt lekker door. We hadden het zo gepland dat we na de voeding zouden vertrekken en dan bij de volgende voeding in ieder geval in het ziekenhuis zouden zijn. Om een uur voeden, twee uur weg en om vier uur voeden. Om kwart voor zes werd Puck wakker.. Lekker, inderdaad. Mijn grote vraag en vrees: hoe zal dat vannacht gaan..
Puck is vandaag twee geworden, twee weken!
Geschreven op 14 April 2006 om 19:23 uur
Regeldagen?
Gisteren had de buurvrouw het over 'regeldagen' en vandaag hebben we de naweeën van die regeldag gisteren. het blijkt dat Puck eens in de zoveel tijd intern orde op zaken moet stellen, omdat ze dan net even iets harder groeit dan normaal. Dat betekent veel drinken, veel huilen en veel aandacht. En daar word je dan op een gegeven moment moedeloos van. Dan weet je het even niet meer.Gelukkig 'zegt' internet dan dat dat rond dag 10 is, en rond zes weken (en nog wat dagen, maar die komen we vanzelf tegen). En dat eigenlijk voeden de beste oplossing is, zodat ook mamma's lichaam zich in kan stellen op andere drinktijden en zo. Dat zou dus gisteren zijn geweest. Maar waarom huilt ze vandaag dan nog steeds en stopt ze als we haar optillen en bij ons leggen? Rare wezens, die babies..
Puck kijkt graag naar het licht, naar buiten. Als we haar met haar gezicht naar de muur leggen (want steeds om en om, het is net vlees bakken), lijkt ze ook inderdaad onrustiger te zijn. Verbeelding? Geen idee. In de box beneden slaapt ze ook prima, dik in een deken gewikkeld. Het blijft uittesten.
Vraagje: hoe lang mag je de kleine laten huilen voordat je haar weer aandacht geeft? Het lukt me al twee minuten, maar volgens mij is ook dat een kwestie van wennen..
Geschreven op 13 April 2006 om 13:08 uur
10 april 2006
Hint: ik heb de foto's ingevoegd op de datum dat ze genomen zijn - is ook leuker voor Puck later. Met andere woorden: scroll even terug naar 31 maart ;)
Geschreven op 11 April 2006 om 21:04 uur
Je tante in Suriname
Net was hier Annelies van het consultatiebureau. Voor zover ik het heb begrepen is dat consultatiebureau de ongeschreven gebruiksaanwijzing die je bij de geboorte van je kleintje krijgt. Dat is je vraagbaak en daar kun je terecht als er iets is. Handig!Op dit moment, 12.15 uur, vertrekt het vliegtuig van mijn zusje naar Suriname, voor drie maanden. Tante Anouk is onderweg om voor haar studie een project te doen aldaar:
We gaan ons dus inzetten voor Stichting Mamio Namen project. Zij verzorgen onder andere aidsvoorlichting op onderwijsinstellingen. Deze zijn echter nooit geëvalueerd, aan ons de eer. We hopen door middel van onderzoek, interviews en dergelijke de effectiviteit van de voorlichtingen in kaart te kunnen brengen. Dit zullen we dan door middel van een onderzoeksrapport uiteindelijk overhandigen, inclusief eventuele verbeterpunten. Daarnaast maken we een draaiboek voor de mensen die voorlichting gaan geven, waarin belangrijke houdings- en vaardigheidsaspecten komen te staan, handig voor de toekomstige voorlichters, die S.M.N.P. op dit moment volop aan het werven is.Stiekem weet je, en dat heb ik ook al tegen Anouk gezegd, tussen neus en lippen door, dat die kleine een stukje minder klein is als Anouk terug komt. Ik heb beloofd op deze site foto's en meer te zetten, zodat ze niets mist van Puck deze drie maanden.
Meer en alle verhalen op anoukennathalie.waarbenjij.nu
Nog verder vooruitkijken: We hebben met Annelies even opgezocht hoe groot Puck over een jaar is. Ze is nu ongeveer 51 centimeter, over een jaar zal dat, gemiddeld 'want je weet nooit of een kind harder of zachter groeit' zo ongeveer 75 centimeter zijn. Je moet je voorstellen dat je nu, net als ik, ongeveer 1 meter 80 bent en volgend jaar opeens 2 meter 70. Da's raar!
Gelukkig is het allemaal nog lang niet zover en kunnen we nog heel lang genieten van een kleine Puck. En Anouk, over drie maanden is ze echt nog maar pas drie-en-een-halve maand. En dan heb je dus nog heel lang om van haar te genieten!
Geschreven op 11 April 2006 om 13:03 uur
De lachreflex
Puck heeft iets nieuws: een lachreflex. De helft van de tijd weet je niet echt of ze zit te poepen of inderdaad die reflex heeft, maar vlak voordat ze wegging, heeft de kraamhulp uitgelegd dat ze inderdaad zo'n reflex heeft.Gisteren was een goede vriendin van ons op bezoek, die zei dat ze sinds 'Look who's talking' eigenlijk die baby's niet meer vertrouwd. "Ze lacht me uit, ik weet het zeker." Natuurlijk ga je er dan op letten. Puck heeft die lachreflex als je over haar wang aait en als je een tijdje tegen haar zit te praten; als ze het naar haar zin heeft dus. Misschien denkt ze inderdaad wel: "Hee ouwe, nu doe je lekker wat ik wil."
Puck, of welke baby dan ook, heeft sowieso thuis de broek aan. Als ik namelijk heel hard mijn knie stoot, is het standaardcommentaar van een vrouw (niet specifiek Es,) dat mannen altijd zo kleinzerig zijn en doen. Als Puck daarentegen 'het gewoon even niet naar haar zin heeft,' dan is daar alle begrip voor. Puck kan het uiteraard niet verkeerd doen. Misschien misbruikt Puck die positie wel en denk ze: "Hee, da's makkelijk!"
Het kan natuurlijk ook zo zijn dat Puck het veel te druk heeft met nieuwe indrukken opdoen en dat die soms erg lachwekkend zijn. Stel je je eens voor dat er iemand tegen je praat door allerlei rare geluiden te maken. Dat is natuurlijk ook wel lachwekkend. Daarom heb ik besloten elk gesprek met mijn dochter te beginnen met: "Puck, luister eens naar je vader, ik wilde even met je praten." Zodat ze meteen weet dat ik ook haar als een serieuze gesprekspartner beschouw. Leek me wel slim. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen.
Puck luister eens naar je vader, ik wilde even met je praten. Ontwikkel jij maar lekker rustig je reflexen en lach alsjeblieft zoveel je wilt. Pappa lacht gewoon met je mee!
Geschreven op 9 April 2006 om 13:30 uur
Weer lekker geslapen
Het leuke aan vandaag is dat het weer eens zo'n afwisselende dag is. Halve dag werken, halve dag thuis. Heerlijk! Volgende week vrij en ik zag gisteren dat ik dan die maandag daarop ook vrij ben (tweede paasdag, dus jij waarschijnlijk ook). Proeven van het gezinsleven, vierentwintig uur per dag, volgende week. Natuurlijk heb ik daar zin in.Ik zal volgende week ook eens wat foto's online zetten..
PS. Van half één tot kwart over zes afgelopen nacht ;)
Geschreven op 7 April 2006 om 09:45 uur
6 april 2006
Geschreven op 6 April 2006 om 21:03 uur
Elke nacht is anders
"Elke nacht is anders," zei Dorien, de kraamverzorgster, tegen ons. Vannacht was zo'n nacht waarvan je hoopt dat de komende nachten erop lijken.Afgezien van wat darmkrampjes rond een uur of twaalf heeft Puck heerlijk liggen slapen. Zo heerlijk, dat toen mijn wekker vanochtend om vijf voor half zes ging, Es daarvan wakker werd en vroeg waar Puck was: "Ligt die niet bij jou?" Volledig in de veronderstelling dat het rond een uur of drie moest zijn keek ze even snel in de wieg naast haar kant van ons bed. "Hoe laat is het..?"
Met een grote glimlach heb ik vanmorgen Puck verschoond, waarna ze heerlijk ontspannen bij haar mamma heeft gelegen. Ze mag sinds gisteren af en toe aan de speen. Wordt ze rustig van, alhoewel ze in dat opzicht eigenlijk al een voorbeeldige baby is. Op de een of andere manier vindt ze zelfs de druppels tegen darmkrampjes ook niet erg. Misschien komt dat wel doordat die net even anders smaken dan melk. Geen idee. Misschien hebben ze wel aardbeiensmaak. Vanavond toch eens wat kramp faken en zelf een druppel proeven.
Morgenmiddag en volgende week ben ik vrij, dan gaan we met zijn drieën genieten van de tweede week in het leven van mijn dochter. Mijn dochter! Es zei gisteren dat 'als het goed is' (want we zijn natuurlijk nog maar amateur-ouders), de kleine al de kleur rood kan zien. Lijkt me zo geweldig, de eerste keer dat je merkt dat je kleine je herkent..
Geschreven op 6 April 2006 om 10:16 uur
Van half twee tot een uur of drie
Gapend en met een blik van 'nu even niet' kijk ik op de wekker. Het is half drie, Puck. Slapen moet je.Je went er snel aan, dat andere ritme, maar voelt eens in de zoveel uur even een dip in je wakker-zijn. Niet dat het echt vervelend is, hoor. Het zijn die spaarzame momentjes dat je niet denkt 'zou ik dit wel goed doen?' Puck huilt en blijft huilen, dan laat je haar niet liggen. Het is een spannende ontdekkingsreis. Waar hoort welk kirretje bij en wat zijn die lange uithalen tijdens het huilen (maagkrampjes, inderdaad, meestal maagkrampjes). Zijn we de druppels voor dit of dat niet vergeten en had je nu al opgeschreven dat die laatste poepluier eigenlijk wel meeviel?
Puck kijkt ook al echt als je tegen haar praat. Ik las ergens dat een baby tot 20 centimeter scherp kan zien en dat het daarna vooral lichtvlekken zijn. Met de lamp achter me is de illusie dat ze me al herkent compleet. Als ik naar links draai, draait ze mee. Haar ogen volgen de mijne als een kat die achter een bromvlieg aan zit. Ik draai me nog eens om en kijk op mijn horloge. Half drie nu. Nog drie uur en dan gaat mijn wekker. Nog eventjes proberen te slapen, dadelijk, als Puck slaapt..
Geschreven op 5 April 2006 om 08:42 uur
Een andere wereld
Vanmorgen ben ik voor het eerst in hoeveel dagen is het ook al weer bewust opgestaan. Ik was nog niet wakker toen de wekker ging en de zacht ronddwarrelende geur van Zwitsal weet-ik-wat-voor-oliën drong uiteraard als de afgelopen dagen mijn neus binnen. Puck! Ze is er nog steeds en het lijkt er nu echt op dat we haar mogen houden, ook als de kraamhulp vrijdag weggaat.In een roes, een al sinds de bevalling afgelopen vrijdagochtend durende roes, ben ik opgestaan en ben onder de douche gesprongen. Vandaag weer werken - stiekem ook wel lekker. Weer langzaam in het ritme komen en daarmee voor jezelf het gevoel krijgen dat Puck tot de dagelijkse gang van de dingen behoort. Dat Puck, inderdaad momenteel het centrale, onderdeel is van wat opeens een gezin is. Ik kreeg gisteren een kaart gericht aan 'De Familie Heijmans'. Het was een van de momenten waarop je je terdege beseft wat er allemaal is gebeurd.
Nadat ik de kleine vanmorgen verschoond had heeft het heerlijk liggen drinken bij Es, die volgens mij over een bovennatuurlijke energie beschikt. Die gaat maar door, is ontzettend opgewekt, vrolijk en natuurlijk trots. Trots op onze kleine meid, die zo heerlijk slaapt overdag en
Waarschijnlijk zal ik de komende weken op onregelmatige basis een en ander op deze website zetten. Weer een beetje de overweldigende ervaringen van me af proberen te schrijven. Je ziet het vanzelf wel.
En natuurlijk, voor ik het vergeet (handig, die mobiele telefoons van tegenwoordig), hier is alvast de eerste:
Geschreven op 4 April 2006 om 10:11 uur
Met pappa
En ja, pappa heeft een onderkin. Mijn troost? Jij hebt er twee. Mijn frustratie? Die van jou gaan vanzelf weg..
Geschreven op 1 April 2006 om 21:02 uur
1 april 2006
Geschreven op 1 April 2006 om 21:00 uur
31 maart 2006
Geschreven op 31 Maart 2006 om 20:58 uur
Puck!
Even een berichtje tussendoor van de hoster: Michiel en Esther hebben vanmorgen om 06:02 een wolk van een dochter gekregen: Puck! Ze weegt 3280 gram en meet 51 centimeter.Michiel en Esther: Gefeliciteerd!!
Geschreven op 31 Maart 2006 om 14:39 uur
+11
Of eigenlijk -5. Misschien is dat wel de makkelijkste manier om ernaar te kijken. Aanstaande dinsdag, uiterlijk woensdag (als Es dat wil,) wordt de kleine geboren. Het geeft een bepaalde rust, op de een of andere manier.Het is gelukkig niet opgevallen dat ik me de afgelopen dagen aardig druk heb gemaakt, zenuwachtig was en meer van dat soort stemmingen had. Ik heb het gevoel dat dat een beetje gaat liggen. Vannacht wel aardig geslapen. Kort, maar wel aardig. Ik hoorde enige weken geleden dat iemand drie weken lang elke nacht veertien uur moet slapen om het gemiddelde slaaptekort weg te werken. Pfoe, dat zit er sowieso de komende tijd niet in, denk ik..
Alles gaat goed en dat is het belangrijkste. Ook Es kan zich er weer toe zetten anders te denken. Niet meer 'waar blijft die kleine,' maar luchtiger. 'Wat is een mooiere maand; maart of april?'
Andere zaken worden opeens een onderwerp. Niet echt voor ons, ons leventje zal de komende weken toch wel (af)geleid worden. Vandaag vliegt mijn broertje met zijn vriendin naar ver weg. Maandag gaan mijn vader en stiefmoeder op vakantie. Woensdag mijn andere broer en zijn vriendin. Mijn zusje gaat binnenkort voor drie maanden naar Suriname. Raar om te merken dat terwijl je eigen leventje 'stilstaat', dat van anderen om ons heen gewoon doorkabbelt, als normaal.
Nog 5 nachtjes wachten. Dan weten we meer. Weten we ook of het een jongen of meisje is, dat soort zaken. Nog 5 nachtjes. Ongeveer.
Geschreven op 30 Maart 2006 om 09:23 uur
+10
Leuk dat jullie allemaal zo meeleven! Maar er is nog niets aan de hand hoor..We moesten vandaag voor die standaardcontrole naar het ziekenhuis en het leek me een goed idee daarna pas een stukje te schrijven. En daar komen we dus net vandaan.
Eerst hebben ze een hartfilmpje gemaakt, wat niets meer is dan zo'n lijnentekening die je in films altijd ziet bij leugendetectors. Wist ik niet. Naast de hartslag van de baby, die netjes tussen de 130 en 160 hartslagen per minuut lag, meten ze dan ook de buik/baarmoederspier-bewegingen. En die voelt een papa niet. Op het moment dat Es zei: "Nu krijg ik een harde buik," vormde zich in de grillige lijn op het groot uitgevallen kassarolletje een soort van zwangere buik, een heuvel, die indiceerde dat de spier aanspande en ontspande. Raar om te zien dat er dus blijkbaar iets gebeurt met de buik zelf!
Daarna door naar het opperhoofd aller verloskundigen, de gynaecoloog. Die erg enthousiast was, ook na de testjes en echo. Vreemd om te zien dat de druif die er een maand of zeven geleden op dat schermpje stond, nu niet meer op dat schermpje past. Raar ook om te vermoeden dat die man van net de eerste is die weet of we een jongetje of meisje krijgen. Je zoekt onwillekeurig naar 'uitstekende kenmerken', ook al wil je dat eigenlijk niet weten..
Alles is prima in orde en de kleine geniet als een god in Frankrijk, met voldoende voeding (placenta) en voldoende badwater (vruchtwater). 3400 gram weegt de kleine nu.
Als hij of zij maandagochtend nog steeds niet geboren is, moeten we een afspraak maken om de kleine dinsdag of woensdag in te leiden. Als hij of zij zondag besluit te komen, moet Es 'onder verantwoordelijkheid van het ziekenhuis' bevallen. Dat zou nog steeds thuis kunnen, maar alleen als het ziekenhuis dat goed vindt.
Overigens zei de gynaecoloog, nadat ie eens goed naar Es en mij had gekeken, dat het kind een klein hoofd heeft. Niet te klein, maar gewoon klein. Heeft ie niet van zijn vader..
Geschreven op 29 Maart 2006 om 16:14 uur
+9
Nog een week. Als we dat nu eens aanhouden kan het alleen meevallen. Een weekje maar op 9 maanden. Een week langer wachten.Een weekje van controle, ziekenhuis. Wachten en weer controle, ziekenhuis. Niets ernstigs, gewoon staandaardprocedure. Maar wel weer een weekje. Als we er vanuit gaan dat het een week duurt dan.. Als zondag, als we voor de tweede keer naar het ziekenhuis gaan, dan zullen we waarschijnlijk ook overleggen over wanneer die kleine komt. Wachten we nog even of hij of zij uit zichzelf komt, of kiezen we ervoor een en ander in te laten leiden?
Je kunt niks doen, hè. Afwachten. Misschien maar eens proberen bij te slapen - da's ook al een tijdje geleden.
Met Es is alles OK. Heeft zich gisteren prima vermaakt, aan de telefoon en door bezoek. Bedankt, aanstaande oma's. Overigens ook jij (jij ja) bedankt voor je reacties elke dag. Het is leuk om te zien dat je zo meeleeft!
Als je trouwens nog een suggestie hebt voor een hobby voor een week..
Geschreven op 28 Maart 2006 om 09:09 uur
+8
Raar dat vogels geen zomer- en wintertijd kennen. Die beginnen gewoon bij een goede temperatuur 's morgens vroeg alweer te fluiten. Naast mijn slaapkamerraam staan enkele grote kastanjebomen die in de juiste seizoenen dichtbevolkt zijn met de bijbehorende huis-, tuin- en keukenmussen. Luid trompeterend als ware er een militair appèl bij mij recht voor de deur.Bij en in de kinderkamer is het op dat tijdstip nog stil. De kleine heeft zich nog niet gemeld, ook niet bij Es in haar buik, ze heeft goed geslapen vannacht. Gisteren was ook voor Es een soort breekpunt; alles is gedaan, er is nu een tijd aangebroken van wachten. Nutteloze bezigheden zoeken om jezelf de dag door te trekken. Als werkende man heb je het dan makkelijk. Je staat op, zit (vandaag twee en een half uur) in de file en werkt je door de dag heen. Es staat op, bedenkt zich wat ze kan gaan doen vandaag en tegen de tijd dat ze iets verzonnen heeft zijn er lange uren van verveling verstreken. Ik hoop enorm dat ze zich een beetje vermaakt vandaag en dat ze me vanavond met een glimlach op staat te wachten.
Es, tot straks!
Geschreven op 27 Maart 2006 om 09:28 uur
+7
Nog niets te melden..Geschreven op 26 Maart 2006 om 15:58 uur
+6
Wat zou het makkelijk zijn als je even kon bellen om te vragen hoe lang het huurcontract van die kleine met de buik nog loopt.Hij of zij lijkt nog steeds weinig aanstalten te maken om de boze wereld te verkennen. Ergens wel logisch. Je kent dat vast wel, dat je 's ochtends in bed ligt en de wekker gaat. Negen van de tien keer zou je je het liefst nog een keer omdraaien en verder slapen. Negen van de tien keer, en we zitten pas op zes.
Bij de bookmakers is zondag (morgen) favoriet. Dan zouden we vandaag inderdaad nog even rustig naar het PrijzenCircus kunnen..
Geschreven op 25 Maart 2006 om 09:28 uur
+5
Vrijdag al. Al met al was het 'weertechnisch gezien' gisteren eigenlijk ook een mooie dag. En die werd het niet. Vrijdag dan?Es zegt dat het vandaag eigenlijk niet zo leuk zou zijn. Dan is de kleine gelijk jarig met S., de vriendin van mijn broer. Dan weten ouders en familie niet naar welke verjaardag ze moeten. In het begin zal dat trouwens wel meevallen: overdag die kleine en 's avonds die grote.
Een van de verloskundigen van de praktijk waar wij naartoe gaan, kwam gisteren mijn moeder (a.s. oma) tegen. Zij moet vandaag en morgen werken en zei 'dat het dan toch wel leuk zou zijn als'.
Als meerdere mensen zo met een datum in hun hoofd zitten, zou het best eens kunnen dat.. Ja, dat denk ik al dagen en dat werkt blijkbaar niet. Het lijkt erop dat die kleine zelf een planning heeft en dat die uit twee delen bestaat: 1) zijn/haar ouders laten wachten en 2) geboren worden. Schiet eens op met deel één, joh!
Zou vandaag dat telefoontje komen?
Geschreven op 24 Maart 2006 om 08:13 uur
+4½
Es is net terug van de verloskundige. Alles is oké.De verloskundige heeft vast een en ander uitgelegd over hoe gaat het als het er twee weken na de uitgerekende datum nog niet is. Dat in de tussentijd in het ziekenhuis een hartfilmpje wordt gemaakt en een echo om het 'vruchtwaterpeil' te meten. Alhoewel dat allemaal natuurlijk prima is en er geen vuiltje aan de lucht is, hoop ik stiekem toch dat die kleine het voor die mallemolen begint het einde van de lange weg naar zijn of haar fysieke plaats in ons leventje gevonden heeft.
Overigens krijgen we nu natuurlijk allerlei tips. Waar mensen eerst vroegen "Hoe gaat het nu?" komen ze nu met allerlei
"Je moet het binnenste van een ananas eten."
"Je moet gewoon flink van bil gaan"
"Je moet op je bed op en neer gaan springen"
Volgens mij moeten we niks. Oh jawel, toch: afwachten..
Geschreven op 23 Maart 2006 om 14:44 uur
+4
Es slaapt nog. De baby zit nog steeds rustig in haar buik en lijkt volkomen in rust te wachten op het juiste moment.En ik? De wekker ging om iets voor half zes en toen ik de slaap eenmaal uit mijn ogen had zag ik in de spiegel dat het aantal rode vlekjes en andere oneffenheden in mijn gezicht was gestegen naar elf. Dat is meestal een teken van zenuwen. Toen ik mijn riem om deed, merkte ik dat ie een gaatje strakker moest. Dat is meestal een teken van zenuwen. Ik keek voor de laatste keer in de spiegel om vervolgens naar beneden te gaan. En keek nog een keer. Wat deden die nauwelijks meer door mijn bril bedekte wallen daar (dat is het tweede voordeel van een bril; hij camoufleert niet uitgeslapen ogen. Het eerste voordeel is dat je er een stuk meer mee ziet..)?
Je denkt dat je pas drie dagen na de uitgerekende datum bent, maar in feite sta je al twee weken voor die datum paraat voor een eventuele bevalling. Je leest nog een keer de stukken van de kraamzorg door, bladdert onrustig door de 'Oei, ik groei!' en probeert alles op te slaan om het te gebruiken wanneer nodig. Zenuwen heb ik dus eigenlijk al twee-en-een-halve week. Vandaar!
Overigens gaat het verder prima met Es. Die gaat gewoon haar normale gangetje, voor zover je daar nog van kunt spreken als je vier weken thuiszit in plaats van tien uur per dag aan het werk en in de auto. Als je alles hebt gedaan wat je wilde doen, wat moet je daarna nog? Gelukkig wordt het weer weer wat beter. Vandaag gaat ze trouwens weer naar de verloskundige, luisteren of die kleine al aanstalten maakt..
Geschreven op 23 Maart 2006 om 06:43 uur
+3
Es denk dat het vandaag komt. En dat als het vandaag niet komt, het sowieso niet meer komt. Dat ze de rest van haar leven zo'n buik houdt. Het zal toch niet?Wel handig in de kroeg. De buik is tegenwoordig namelijk zo groot en stevig dat er met gemak een biertje op blijft staan..
Geschreven op 22 Maart 2006 om 10:11 uur
+2
Vandaag zitten we op plus twee. De uitgerekende datum plus twee dagen. Kriebelt het? Ja, enorm.Mijn vrouw was afgelopen zondag uitgerekend. Met kinderen krijgen is het zo dat je na de uitgerekende datum nog twee weken mag aanmodderen en daarna nog twee dagen hebt waarin de medische wereld je helpt met het krijgen van de kleine. Stiekem ga ik er vanuit dat het geen twee weken meer duurt. Stiekem denkt Es ook dat het vandaag of morgen komt.
Vanmorgen zat ik in de auto en voelde ik mijn telefoon trillen. Voicemail en een gemiste oproep, dus ik wist dat het Es niet was. Was het inderdaad niet. Maar ik had een gemiste oproep. Gemist! Daar zit je niet op te wachten. Met je telefoon binnen zichtsveld op je bureau werk je door tot het verlossende telefoontje. Als man sta je er een beetje verloren langs de zijlijn bij. Je voelt niks, merkt niks.
Je merkt wel dat de interesse van anderen in je gezinnetje met sprongen toeneemt. Het aantal telefoontjes, sms-jes en mailtjes dat begint met "En?" zijn niet meer te tellen. Moet kunnen. De buitenwereld lijkt zenuwachtiger dan Es. Voor afgelopen vrijdag zou ik hebben geschreven 'dan Es en ikzelf,' maar de zenuwen zijn bij mij onderhuids duidelijk merkbaar. Wat lichter en korter slapen, wat meer aan Es vragen 'of ze al iets voelt' (sorry, Es..). Heel apart. Heel erg 'niet-ik', oneigen. We moeten afwachten en het wachten duurt net iets langer dan verwacht en daar kun je dan weer helemaal niets aan doen.
Hee, kleintje. Tijd om je pappa en mamma te ontmoeten!
Geschreven op 21 Maart 2006 om 10:39 uur
Ben jij wel wakker?
Ik las op internet het volgende citaat van Fran Lebowitz (een amerikaanse schrijfster die ik overigens verder niet ken): Life is something that happens when you can't get to sleep.Misschien is dat wel zo. Van de week stond er weer een bericht in de krant dat we gemiddeld eenderde van ons leven slapen. Of een dergelijk deel in ieder geval. Da's best veel als je er zo over nadenkt. Iedereen kent het gevoel voor alles net even te weinig tijd te hebben, waardoor je af en toe denkt dat je dingen te snel hebt afgemaakt, te vlug hebt afgeraffeld.
Eenderde deel slapen we. Da's acht uur per dag. De Nederlander, las ik in het bericht, slaapt 7,2 uur. Gemiddeld. Wij hebben dus wat meer effectieve tijd in de dag zitten, zou je zeggen. Maar ik maak me sterk dat de Nederlander gedurende de dag dat 'slaaptekort' merkt. Bij ons thuis noemen we dat 'gapers'; mensen die net niet genoeg opletten in het verkeer, die te lang staan te dubben of ze vanavond ui of prei door het eten doen (zoveel hoeft dat niet uit te maken, hoor!) en die bijvoorbeeld bij de Blokker de rij onnodig ophouden doordat ze niet meer weten waar ze hun portemonnee hebben gelaten. Gapers.
Misschien is het een idee dat we met zijn allen die 48 minuten per nacht gewoon wel blijven slapen. Ga iets eerder naar bed. Sta iets later op. Maar blijf alsjeblieft gedurende de hele dag wakker!
Geschreven op 14 Maart 2006 om 16:30 uur
Gevlekt concert op een doordeweekse avond
Met nog steeds een stevig suizen en het nummer "Outside" in mijn hoofd aan de dag begonnen. Ik kwam gisteren om ongeveer 0.05 uur thuis na een avond oorverdovende gitaarmuziek van Staind.In de Melkweg passen blijkbaar nog best aardig wat mensen, zo bleek. Ook had een significant groter aantal mensen van Staind gehoord dan ik aan reacties in mijn omgeving kon opmaken: "Wáár ga je naartoe?" Diverse figuren ook. Ik had onderweg mijn nette broek verwisseld voor een oude legerbroek die ik vorig jaar bij een dump gekocht had (23 euro voor een broek is geen geld). Maar er liepen ook figuren in overhemd, alhoewel die op een hand te tellen waren. Imposant was de gozer voor me. Een goede twee meter plus, en volgens mij had ie een fietsongeluk gehad. Zijn gezicht was gepierced op plaatsen waar ik niet eens aan had gedacht. Het leek alsof hij de velgen in zijn oren had geplaatst, ter decoratie. Je weet wel, met van die enorm opgerekte oorlellen en daar dan een grote ring door. De ring was gevuld met een doorzichtig plastic. Ik heb het geprobeerd, maar het plastic vergrootte niet, en het beeld was te wazig om doorheen te kijken.
Gelukkig bewoog ook deze bezoeker veel, en maakte net als de rest een soort van continue ja-knik beweging. Mijn poging om tegendraads op de maat nee te schudden mislukte. Je gaat toch op een gegeven moment mee met de rest.
Het blijft raar dat je na een avond van dergelijke herrie met een voldaan gevoel in de auto stapt. Zelfs de drie kwartier wachten voordat de band begin werden ruimschoots gecompenseerd door het optreden van Staind. Die de tijd nam om nummers te laten klinken zoals ze horen te klinken. Nu weer even bijkomen ;)
Neil, nogmaals bedankt voor de kaarten!
Geschreven op 14 Maart 2006 om 06:40 uur
Zwanger = slimmer
Da's opmerkelijk:Vrouwen worden slimmer tijdens hun zwangerschap. Wetenschappers vermoeden dat het fenomeen te maken heeft met hormonale wijzigingen waardoor bepaalde delen van de hersenen geactiveerd worden. Een tweede verklaring zou kunnen zijn dat een zwangerschap zo'n ingrijpend gebeuren is dat ze de werking van de hersenen stimuleert. De gevolgen hiervan blijven bovendien merkbaar na de zwangerschap. Ook voor vaders heeft deelnemen aan de opvoeding van de kroost overigens een positieve invloed op hun denkvermogen.Ik vroeg me wel al af hoe Esther het in de afgelopen maanden voor elkaar heeft gekregen dat ik de hele avond drinken en dergelijke voor haar haal, eten kook, het vuil aan de straat zet, stofzuig, de ramen lap, de hond uit laat, boodschappen doe..
Geschreven op 13 Maart 2006 om 13:18 uur
File
Om een mij totaal onbekende reden hebben de verkeersgoden besloten me deze week elke dag file te laten rijden.Op zich heb ik daar geen moeite mee, mijn doel is van A naar B te komen en dat is me steeds gelukt. Waar ik moeite mee heb is mensen die harder tegen voorgangers drukken dan ik in de file, die rechts inhalen en niet doorrijden tot een invoeggelegenheid maar dit te pas en te onpas doen en daarmee de file eindeloos verlengen.
Waar ik geen moeite mee heb is natuurlijk de heerlijke mogelijkheid tot het bekijken van mensen in de file; wat doet wie? Mannen met een auto die slechts dient ter compensatie van hun te weinig gebruikte leuter, zitten vaak te eten bij hun eigen McNeus: "Mag ik een Medium McSnot en een bakje met 9 Pulknuggets?". Mannen die het weinig interesseert hoe lang de file is lezen vaak de Volkskrant of Telegraaf, speciaal voor dat doel meegenomen. Vrouwen zitten vaak strak voor zich uit te kijken alsof ze verwachten dat de file opeens in rook op zal lossen, waarschijnlijk mijmerend over de afgelopen relatieperikelen van Holden en Lily. Beide geslachten bellen veel, heel veel.
Ik zag vanmorgen in de file een niet-aantrekkelijke vrouw van een jaar of vijf-en-twintig, dertig met een ouderwetse wimperkruller half in haar oog gedrukt in haar achteruitkijkspiegel kijken of de krulling van haar wimper al was zoals ze hem wilde hebben. Zo'n wimperkruller ziet er uit als een middeleeuws martelwerktuig. Eng hoor.
Stel je voor dat die vrouw uitschiet, haar kruller niet meer open gaat of weet ik wat. Je gaat toch niet in of bij je oog zitten pielen als je in de auto zit.. Daarnaast werd de onaantrekkelijke vrouw daardoor nog een gradatie onaantrekkelijker. Langzaam reed ik de afrit op en de wimperkruller verdween met verantwoorde snelheid in mijn eigen achteruitkijkspiegel.
Geschreven op 10 Maart 2006 om 12:16 uur
6:15
Vroeg hè?Geschreven op 10 Maart 2006 om 06:16 uur
Stemmen
Heb jij gestemd? En zo ja, op een landelijke (ook landelijk actief) of plaatselijke partij?Ja, landelijke partij (7 stemmen)
Ja, plaatselijke partij (2 stemmen)
Nee (10 stemmen)
Rot op met je poll (8 stemmen)
Geschreven op 8 Maart 2006 om 09:11 uur
Verjaardag
Vanmorgen wakker geworden met een glimlach. Vorig jaar oktober getrouwd, maar vandaag is onze 'verkering' 5 jaar geworden. Het eerste lustrum!En ja, ik ben nog steeds even gek op 'r. Elke dag een stukje meer!
Geschreven op 7 Maart 2006 om 11:38 uur
Japanners
De Japanse vrouw heeft genoeg van haar gepensioneerde man en de Japanners heben daar iets op gevonden: een soort cabine, geluidsdicht, waar de man zijn gang kan gaan zonder dat de vrouw er last van heeft. Het komt op mij over alsof de buurvrouw dan As The World Turns komt kijken en je als man er een beetje bijstaat als een goudvis in een aquarium..Toch lijkt het me inderdaad wel impact te hebben, dat je man opeens de hele dag thuis is, vooral als ie erg weinig hobbies heeft en jou de hele dag loopt te vervelen. Want daar zal het dan snel op gaan lijken.
Misschien zou er een soort cursus moeten komen voor gepensioneerde mannen: hoe hou ik mezelf bezig. In een geregeld land als Japan zou dat niet eens een rare cursus zijn, lijkt me. We moeten vermaakt worden want zelf kunnen we het niet meer. Eigenlijk is dat natuurlijk zo. Maar niet alleen bij mannen!
Met de huidige mogelijkheden op internet is er gelukkig genoeg te doen. Zo las ik dat vrouwen steeds vaker online spelletjes spelen. Heb je in ieder geval iets te doen als je man weer eens in zijn cabine verdwijnt!
Geschreven op 3 Maart 2006 om 15:43 uur
Berlijn
Afgelopen weekend ben ik naar Berlijn geweest. Een stad die eigenlijk heel dichtbij is maar waar je toch niet zomaar naartoe gaat. Antwerpen is toch net wat makkelijker te bereizen. Berlijn is een stad die niet echt weet wat ie wil. Natuurlijk is het een stad met veel (recente) historie, met Checkpoint Charlie en een stukje Berlijnse Muur, maar op de een of andere manier hebben de 'Berliners' verzonnen dat daar wel grote, met donkere ramen beklede gebouwen naast mochten staan. Oud ontmoet modern en op een manier die niet helemaal juist samengesmolten lijkt te zijn.Ik ken een afgestudeerde architect die helemaal gek is van die stad, juist omdat je er zoveel verschillende bouwstijlen vindt. Ieder zijn eigen insteek en smaak, dat blijkt. Het is in ieder geval weer echt zo'n tijd om er een weekendje tussenuit te gaan, in eigen land of in ieder geval vlakbij. Ik heb dat altijd met het eind van de winter, of juist in bijvoorbeeld de herfst. Het weer weet niet wat het wil en dus moeten we onszelf vermaken. In september gaan we naar Groningen, heb ik ook veel zin in.
Geschreven op 3 Maart 2006 om 15:42 uur
Gezinsuitbreiding
Toen ik bezig was met het boekendeel in een nieuwsbrief kreeg ik deze titel onder ogen: "Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder roodkapje voor". Inderdaad, van Renate Dorrestein.Nu krijg ik zelf binnenkort gezinsuitbreiding. Heel erg leuk! Het lijkt erop dat de meeste vrouwen op hun detigste opeens gaan bedenken dat er zoiets is als een biologische klok en dat die doortikt. Onbewust of bewust, feit is dat in mijn omgeving allemaal vrouwen van rond de dertig zwanger zijn en bijna uitgerekend. Eind december begon het, van de week werd de tweede geboren en over een paar weken wordt een neef van me vader. Ikzelf word dat 'pas' in maart. En maart lijkt een sprint te trekken dit jaar, want hij komt erg snel dichterbij.
Je komt dan ook allemaal praktische zaken tegen, terwijl je op een roze wolk aan het klimmen bent (het lopen daarop begint pas bij de geboorte zelf). Zo hebben we vorige week een commode gekocht die niet door het trapgat past. Slim? Niet over nagedacht. Maar die komt uiteindelijk vast wel op de babykamer terecht, hoor, met wat hulp van deze of gene.
Inderdaad, ik ben nog lang niet op het punt dat Renate Dorrestein beschrijft. Maar zoals Herman van Veen ooit zong, "Voor ik goedemorgen zeg, ben jij op je brommer weg." Dingen kunnen zo snel gaan soms. Laten we er daarom maar extra van genieten!
Geschreven op 3 Maart 2006 om 15:41 uur
Over liedjes 1
Ohh Boy you looking like you like what you seeWon't you come over check up on it, I'm let you work up on it
Ladies let em check up on it, watch it while he check up on it
Dip it, pop it, twork it, stop it, check on me tonight
En vertel mij nu eens in normaal Nederlands wat ze daarmee bedoelt..
Geschreven op 3 Maart 2006 om 09:23 uur
Over liedjes 2
ik wacht hier op jouomdat als je naast me ligt
je gezicht
opnieuw het mooiste blijkt te zijn
dit is een aanzoek zonder ringen
en ik vraag niet om je hand
maar om je vingers
die me wijzen op mezelf
Tja, en dat vind ik dan weer een meer dan briljante tekst. Net als de website Umoja.nl, trouwens.
Geschreven op 3 Maart 2006 om 09:20 uur
Gewoon doen
Maar als ik nu eens gewoon doe wat ik had willen doen en dat dan twee keer zo snel en zonder er bij na te denken, dan kan het wellicht toch nog wel leuk worden. Ook al is het misschien eigenlijk iets te laat daarvoor. Af en toe moet je compromissen sluiten, hè..Volgens mij is bovenstaande van toepassing op bijna elke beslissing. Het is dan ook niet geschreven met een bepaald onderwerp in mijn hoofd..
Geschreven op 28 Februari 2006 om 10:26 uur
Zooooo..
En nu de zomer. Heb genoeg van dat druilerige weer.Geschreven op 27 Februari 2006 om 09:55 uur
Zaterdagmorgen
Beschuitjes, YoMild aardbeien, de vrouw leest de krant en ik haal 500+ spamberichten op van die ene mailbox die ik de hele week niet heb durven ophalen.Geschreven op 25 Februari 2006 om 09:31 uur
Katie Melua
Toch is dat lekkere muziek, maar liever niet in de auto. Want terwijl mijn oor dan gestreeld wordt door de zachte, jazzy sound uit de luidsprekers, weet ik zeker dat mijn langzaam dichtzakkende ogen de ongepoetste vangrail met te hoge snelheid dichterbij zien komen. En daar heb ik dan weer geen zin in.Geschreven op 22 Februari 2006 om 13:28 uur
Buikpijn
Berlijn was schitterend, alhoewel een volle dag eigenlijk net niet genoeg is ook ook even de randen van het centrum en net daarbuiten te verkennen. Toch hebben we ons goed vermaakt!Na thuiskomst voelde ik een kramp in mijn buik en ging uiteraard maar naar het toilet. Daar ben ik tussen 5 uur 's avonds en 10 uur maandagmorgen een keer of achttien geweest, voor verschillende doelen. Op een bepaald moment heb ik overwogen de TV ook maar naar het toilet te verplaatsen. Ik had alle tijdschriften al uit.
Ow ja, dank je. Het gaat wel weer..
Geschreven op 21 Februari 2006 om 12:59 uur
Vrijdag
Moe en voldaan zit ik met de laptop op de bank. Opeens schiet een gedachte mijn hoofd in: "Misschien is er toch iets fijner dan het weekend. Een lang weekend.." Tot maandag.Geschreven op 17 Februari 2006 om 10:17 uur
Slim
Niet meedoen met 'De Slimste', da's pas slim.Geschreven op 16 Februari 2006 om 22:17 uur
Afdwalen
Vanmorgen onder de douche, denkend aan andere dingen en kijkend naar de shampoo in het kuiltje van mijn rechterhand dacht ik: "Wat ging ik daar ook weer mee doen..?"Geschreven op 15 Februari 2006 om 12:28 uur
Afmelding voor de nieuwsbrief
"Als je een virus niet beter kan versprijden hou dan je terinzooi bij jeje bent gewaarschuwd"
Aldus Johanna.
Geschreven op 14 Februari 2006 om 12:16 uur
Diepste verlangen
Trappelend van ongeduld, nog even wachtengroei is zichtbaar aan de buitenkant
Niet wetend wat we kunnen verwachten
of wat er straks in het wiegje belandt
Zeker is dat je welkom bent
en dat je met liefde wordt omhangen
Ons geluk is ongekend
je stilt ons diepste verlangen
Een wens staat op uitkomen
nog even geduld
Het overtreft onze stoutste dromen
die je nu al hebt vervuld
Door Bram Siertsema, 06-10-2001
Geschreven op 13 Februari 2006 om 18:54 uur
Wonder
Afgelopen maandag moesten we voor de zoveelste keer naar de verloskundige, deze keer naar eentje die we nog niet gezien hadden. Mijn moeder kende haar wel, dus we kwamen warm binnen.Naar de verloskundige gaan is een hoop standaardhandelingen, als alles goed gaat. Wegen, urine onderzoek, bloeddruk en even voelen hoe groot de baarmoeder is. Es gaat goed de laatste maanden, eigenlijk al de hele zwangerschap. Weinig bijverschijnselen en steeds de opmerking van deskundigen dat het een voorbeeldzwangerschap is. Met Es gaat alles prima, en dus met de kleine ook.
Manon, de verloskundige, vroeg echter deze keer of we het hoofdje wel eens gevoeld hadden. Ons in koor geroepen "Nee" was een open uitnodiging voor haar om even aan te wijzen en te laten zien hoe je zoiets kan voelen. "Druk maar door tot je tegendruk voelt," klink misschien raar, maar is de spijker op zijn kop. Ik heb de kleine aangeraakt. De kleine heeft gevoeld dat ik naar hem of haar op zoek was. Ik voelde me een beetje als Jodie Foster in Contact. Er is meer tussen hemel en aarde en het eerste echte bewijs voor mij gaat over zes weekjes geboren worden.
Zes weekjes. Da's inderdaad bijna. YES!
Geschreven op 7 Februari 2006 om 21:22 uur
Brrr...
Vanmorgen, toen ik rond een uurtje of 7 in de auto stapte, stond ik even in dubio of ik wel of niet zou gaan tanken of niet. het werd of niet, vooral ingegeven door de kou. Het is koud de laatste dagen. -4 graden was het.Ik hoop dat ik vanavond in Wijchen kom met de tank die ik nog heb. Scheelt 5 cent de liter. Kou is duur ;)
Geschreven op 1 Februari 2006 om 10:47 uur
Hoofd vol van vanalles
Ken je vast wel: dat je door de hoeveelheid indrukken en gedachten op een gegeven moment de ventilatieknop niet meer kan vinden en daarom alle gedachten voor jezelf houdt in plaats van ze neer te zetten op je weblog.Zo moet ik nog naar Rens, die alweer een maand oud is, en naar Evy, ook al ben ik daar gisteren nog geweest. Ik moet naar Spanje, want er trouwt een vriend van me, naar Italië, om dezelfde reden. Ik ga naar Berlijn, nog even weg voordat ik pappa word. Ik moet de commode naar de kinderkamer zien te krijgen maar die past niet door het trapgat, ik moet mijn kantoor uitruimen want de meubels heb ik verkocht. Daardoor moet ik nieuwe meubels regelen, andere, verzinnen wat voor soort.
Ik moet aan de slag met vanalles en alles is leuk. Ook allemaal tegelijk.
Mijn hoofd is een soort emmer die nog net niet overstroomd. Mijn vooruitzicht dat dat nog wel even zo blijft maakt me niet zenuwachtig, in tegendeel. Leuk, al die nieuwe dingen!
Geschreven op 30 Januari 2006 om 14:21 uur
Gelezen
Geachte heer/mevrouw,Hierbij wil ik U laten weten dat ik mijn abonnement op uw "Belastingdienst" op wil zeggen. Na een jarenlang lidmaatschap is mij gebleken dat de voordelen duidelijk niet opwegen tegen de nadelen.
De kosten van het lidmaatschap zijn doorgaans erg onvoorspelbaar en eerlijk gezegd heb ik het meestal ook te druk om de door U toegestuurde lectuur,
die veelal niet echt duidelijk is en bijzonder veel tijd en energie van de abonnee vergt, te lezen. Mede hierdoor lijkt een continuatie van een dergelijk abonnement in deze toch al dure tijden voor mij eigenlijk ook niet langer zinnig.
Hierbij verzoek ik U dan ook vriendelijk mijn gegevens per direct uit Uw bestanden te verwijderen en mij niet langer te vervelen met uw duidelijk herkenbare enveloppen. Eventueel toch nog toegestuurde facturen voor de periode na 01-01-2006 zullen dan ook niet meer worden voldaan.
Abonneenummer (door U ook wel sofi-nummer genoemd) 123.45.678
Met vriendelijke groet,
Michiel Heijmans
Geschreven op 27 Januari 2006 om 13:53 uur
Pfoe..
Zwaar hoofd, loopneus en genoeg te doen. Fijn..Geschreven op 16 Januari 2006 om 08:56 uur
Geen agenda
Ik heb op het moment geen agenda. Wel een notitieboekje, met een hoop onzin. En vanaf gisteren een reeks data waar ik nu al niet goed van wordt. Ik moet een agenda kopen.Het probleem is dat ik precies weet welke ik wil hebben, namelijk een Moleskine, "the legendary notebook of Van Gogh, Chatwin, Hemingway, Matisse and Céline". Een kleine die in mijn jaszak past. Als je precies weet wat je wil hebben is helaas de rest niet goed genoeg en weet je bij voorbaat dat je nog een tijdje zonder dat item door het leven zal gaan, omdat je het voorlopig nog niet gekocht hebt. Zoals nu. En daar ben ik wel klaar mee, eigenlijk.
« intermezzo van drie minuten
u kunt luisteren naar muziek van uw keuze »
u kunt luisteren naar muziek van uw keuze »
Er moet toch (google) in Nederland (alleen in het Nederlands) een verkooppunt op internet (zoeken op 'order moleskine') te vinden zijn voor die agenda (de bovenste, klik). Apartdesign verkoopt het hele assortiment van Moleskine. En daar doe je dan zo moeilijk over. Drie keer klikken, geen kadopapier, gegevens invullen en over drie dagen heb ik mijn agenda.
Handig, dat internet, jammer dat ik er zo weinig mee doe ;)
Geschreven op 11 Januari 2006 om 13:58 uur
Winterslaap
"Perhaps I am a bear, or some hibernating animal underneath, for the instinct to be half asleep all winter is so strong in me."-- Anne Morrow Lindbergh
Geschreven op 10 Januari 2006 om 08:35 uur
Zonde van de tijd
We verspillen teveel tijd. Heel raar, maar wel heel bewust. Ik heb bijvoorbeeld een lijstje in mijn hoofd van dingen die ik nog moet doen in huis, plintje hier, beetje verf daar, je kent dat wel.Nu ben ik iemand die zich er heel erg moeilijk toe kan zetten dergelijke klusjes op te lossen. Ik kom gelukkig niet in aanmerking voor dat programma "Help, mijn man is klusser," maar dat is meer te wijten aan het feit dat ik er gewoon helemaal niet aan begin dan aan enige andere oorzaak. Ik kan me er niet toe zetten. Tot grote frustratie van vooral mezelf, en een beetje van Es. Die zegt er in ieder geval minder over, maar die is dan ook 7 maanden zwanger en heeft momenteel iets anders aan haar hoofd.
Ik heb met mezelf een beetje, echt maar een beetje, afgesproken dat ik die dingetjes in mijn hoofd afmaak voor de kleine er is. Met mezelf, dus niet tegen Es vertellen, alsjeblieft. Je moet jezelf een deadline stellen, anders wordt het sowieso niets.
Intermezzo: raar trouwens, dat zoveel mensen sowieso 'sowieso' verkeerd schrijven. Eindelijk eens een woord dat je schrijft zoals je het zegt.
Afgelopen weekend heb ik Kill Bill I én II gekeken. Da's 4 uur lang film. En niet 's avonds, maar overdag. En ik heb er niet bij gestreken. Eens in de zoveel tijd las ik namelijk een paar uur nuttig televisiekijken in. Strijkplank naar beneden en gedurende zeker 1 film ben ik onder de pannen. Daarna is al het strijkgoed weg. Maar goed, dat deed ik afgelopen weekend niet. En geloof me, ik ben echt niet iemand die vindt dat ie elk vrij uur een nuttige besteding moet geven, juist niet zelfs, maar Kill Bill I én II, da's 4 uur film. Vier uur helemaal niets. Vier uur waarin de bank zich vormt naar je lichaam. Eigenlijk wel een beetje zonde van de tijd.
Geschreven op 9 Januari 2006 om 14:47 uur
Gruwel
"In Thailand is zondagnacht een 21-jarige Britse studente vermoord. Het levenloze lichaam van Katherine Horton, psychologiestudente aan de universiteit van Reading, werd maandag drijvend in zee aangetroffen."Ik moest gelijk denken aan het boek Backpack van Emily Barr. Dat verhaalt over het meisje Tansy, die alleen besluit door het Verre Oosten te gaan reizen. En dat valt vies tegen, maar ze zet door. Ze e-mailt regelmatig met het thuisfront, en hoort op die manier over een geheimzinnige moordenaar die door Azië waart en onderweg blonde meisjes vermoordt die een verdacht veel op haar lijken..
Nieuwsblad.be
Anyway. Lees dat boek, als je het te pakken kunt krijgen, want bijvoorbeeld Bol.com heeft het niet meer in voorraad.
Tjonge. Zomaar een stukje actualiteit op Stormbreaker. Het moet niet gekker worden..
Geschreven op 3 Januari 2006 om 11:45 uur
Een heel goed en gezond 2006
Het moet gewoon een mooi jaar worden, natuurlijk wel een van verandering: gezinsuitbreiding. En het mooie is dat we ons eigenlijk alleen maar daarop hoeven te focussen; een lekker vooruitzicht!Namens mijzelf en het hele team dat elke week weer deze website mogelijk maakt een heel gezond en gelukkig nieuwjaar. Tot snel!
Geschreven op 1 Januari 2006 om 00:00 uur
Uitbuiken
Raar woord 'uitbuiken'. Toch is dat altijd wel wat deze in de volksmond al 'derde kerstdag' genoemde dag typeert. Beetje bijkomen van de kerstdagen.Nou, ik weet niet hoe het bij jou gaat, maar ik ben gewoon de hele week aan het werk. Meestal is de week tussen kerst en oud&nieuw er namelijk een van ruimte op de wegen, weinig telefoon en alleen collega's met een goed humeur. De druk is er een beetje af en je kunt je zakelijk opladen voor het komende jaar. Geen stress, maar toch veel werk verzetten, zeg maar.
Langzaam kom je 's ochtends uit je bed, zonder haast want het is rustig op de weg. Mijn wekker stond gewoon om 5.30 uur. Rustig douchen met de verwarming uit, mijn wederhelft heeft namelijk wel vrij en toch genoeg te doen, dus de verwarming blijft een weekje op weekendstand, maar da's niet erg. Zo snel heb ik het niet koud.
Wakker, maar wazig om je aan op je werk en start je je pc op. Haal ik nu wel of niet de kerstversiering weg van de diverse websites, of laat ik die staan tot de kerstboomverbrandingen, meestal rond 6 januari? Begonnen met verwijderen besluit je alles nog even te laten staan en waarom ook niet. Eerst maar eens wat mail wegwerken. Het uitbuiken is begonnen..
Geschreven op 27 December 2005 om 09:21 uur
Bewust omrijden
Als je gewend bent aan het altijd voortschuivende asfalt, dan loont het af en toe om eens gewoon een afrit te nemen en binnendoor naar de volgende oprit te rijden. Met dank aan TomTom, natuurlijk.Vanmorgen reed ik in alle rust, met de file op de A1 zo'n kilometer verderop aan mijn linkerhand, ver van mij verwijderd, over een schamel verlichte brug, bruggetje eigenlijk. Aan weerskanten gitzwart, onberoerd water en zacht wiegende rietkragen. Een tien meter verderop lag een boot aangemeerd en die had over de lijnen van zijn getreken zeilen een lint van lichtjes gehangen. Voor me remde een auto, waardoor ik het tafereel even goed in mijn hoofd kon opslaan.
Vijf minuten later reed ik volkomen tot rust gekomen de A1 weer op. Inderdaad, gewoon weer de file in.
Geschreven op 22 December 2005 om 09:32 uur
31
Er is er een jarigHoera hoera
Dat kun je wel zien dat ben ik.
Geschreven op 19 December 2005 om 09:04 uur
Ergernissen
Toen ik vanmorgen met een normale vaart van ietsje meer dan 120 kilometer per uur over het asfalt reed, en er voor me weer eens iemand door overmatig bumperkleven van zijn kant diverse malen achter elkaar onnodig op de rem stapte, heb ik mijn grootlicht zeker 5 seconden door zijn achterraam recht in zijn spiegel laten schijnen. A-sociaal van me.Door zijn gerem moest ik ook steeds op de rem. Ik hou (meestal) wel aardig afstand, maar ik rem dan ook bijna gelijk met mijn voorganger, wat om begrijpelijke redenen ook voor mijn bumperklevende achterliggers irritant is. Ik trok aan de hendel voor het licht en de weg voor me, alsmede de chauffeur met haast en jeuk aan zijn 'remvoet' werden volledig verlicht. Twee zaken bekropen me op dat moment. Eigenlijk drie (misschien vier, multitasking, hè).
Wat als de man geschrokken door mijn lichtbundel rare dingen gaat doen? Ik bedoel, hij bumperkleeft, maar ik wil gewoon ontspannen meerijden met het verkeer, geen ongelukken recht voor mijn neus. Maar daar dacht ik nog het minste aan. Wat namelijk als de man voor me een abusievelijk bij de Hell's Angels aangesloten leernicht is met een opvliegend karakter? Zo een die in je oor gilt en je met zijn door veel tattoo's vaalgroen geworden arm door je raam naar buiten trekt? Ook dat was niet mijn grootste overpeinzing. Wat voor een signaal kun je op een nette, gedistingeerde manier geven aan een weggebruiker die naar jouw mening niet helemaal vlot rijdt (en vier: bestaat het werkwoord 'signalen' of wordt dat dan 'seinen'?). Toeteren en grootlicht zijn eigenlijk de enige twee opties. Vooral als het donker is buiten want dan werk de bescheiden opgestoken middelvinger niet echt.
Waar je al niet mee bezig bent zo 's ochtends om 7.00 uur. Tjonge.
Geschreven op 15 December 2005 om 08:33 uur
Alweer donker
Het is alweer donker buiten. Om 17.00 uur zo ongeveer, als ik naar buiten kijk op mijn werk.Da's wel het nadeel van die winter, denk ik van mezelf. Korte dagen, lange nachten en daardoor lig je eerder in bed, doe je minder naast je werk. Is mijn idee, maar misschien denk jij er heel anders over.
Volgens mij werkt dat donker ook gewoon op je gemoed. Je denkt dat het al een stuk later is en je hoofd zegt dat je al bijna naar bed moet. terwijl Dian het nog niet eens met Dennis heeft gedaan en Charly daar nog niet eens boos over is geworden. Half negen kan het nooit zijn, dus, al voelt het wel zo.
Toch heeft het ook wel wat. Openhaard aan, gordijnen dicht. Op de bank, languit met een dekentje. Dat doet Es dan, hè. Ik zit loom in een lekkere stoel en leg mijn voeten op tafel. Leg mijn hoofd tegel de rugleuning, wat kan omdat ik zover onderuit gezakt in de stoel hang. Vanavond maar eens een Bailey's in plaats van een biertje. Lekker. Moet kunnen.
Maar eerst nog even anderhalf uur de asfaltjungle in..
Geschreven op 12 December 2005 om 17:15 uur
Lekker schitterend
Zet die computer uit. De vorst heeft een schitterende laag vries achtergelaten op de boven in mijn tuin. Het moet mooi zijn buiten, maar wat koud. Ikzelf hou het ook niet al te lang meer uit binnen en heb voor het eerst dit jaar mijn winterjas gepakt. Gewoon voor het gevoel.Lekker.
Geschreven op 10 December 2005 om 10:11 uur
Je kunt het ook overdrijven
Door de week probeer ik altijd de avonden vrij te houden, om uit te rusten, bij te komen of gewoon helemaal niets te doen. Gisteravond was een uitzondering op de regel.Mijn werkgever organiseerde uit naam van Smulweb.nl, een van de websites waarmee ik me bezig houd, een wildavond. Een proeverij waar onder begeleiding van een deskundige, kennis gemaakt mocht worden met de wildsoorten die we onder meer in Nederland kunnen schieten en eten. Zielig? Nee, de jacht is de meest biologische manier van vleesvergaring, om het zo maar eens te noemen. Dat werd ons gisteren tenminste
Dat terzijde. Het was een geslaagde, want erg gezellige avond, waarna ik tegen half 1 dees' morgen mijn mand opzocht. De wekker staat als altijd op 5.30 uur, geen snooze-stand. Normaliter stap ik dan een uur later in de auto en ben ik zo rond acht uur op mijn werk. Zul je net zien dat na de korte nacht die ik net heb mogen genieten, mij geen tijd word gegund om rustig in de file wakker te worden, maar dat alle verkeer zonder problemen al die 90 kilometer, die ik 's ochtends maak, doorrijdt.
Om half 8 stapte ik daarom vandaag het kantoor weer binnen, zette het alarm uit en de koffie aan en dacht: 'Je kunt het ook overdrijven..'
Geschreven op 7 December 2005 om 07:58 uur
Sinterklaas
Sinterklaas is natuurlijk niets meer dan een door de middenstand in het leven gehouden schim van wat het vroeger was. Waar vroeger een bromtol en een houten trein op de lijstjes stonden, kun je tegenwoordig niet eens meer aankomen met een reeds lang uitverkochte XBox 360.Op een poll op www.badlog.nl, met de vraag 'Sint of Santa' stemde ongeveer 80% voor de Sint. Daar stond ik van te kijken. Santa is bijna werkloos, als ik dat zo zie. Sint is natuurlijk helemaal retro, anders kan ik het niet verklaren..
Ik sta weer alleen in mijn strijd tegen de vercommercialisering van oude feestdagen!
Geschreven op 5 December 2005 om 09:30 uur
Niet te slim
Op de snelweg en vooral op op- en afritten kom je altijd mensen tegen die een kwartier later dan jij in de file aansluiten en dan pas op het laatste moment invoegen. En altijd voor mij.Ik ben zelf een middenmoter. Ik rij iets verder door maar zorg dat ik voor het bord 'Ritsen vanaf hier' netjes, zonder remmen, ergens ben tussengevoegd. De doorstroming mag je niet doorbreken, zei mijn rij-instructeur altijd. Klopt. Af en toe heb je toch van die a-sociale weggebruikers die doorrijden en over het verdrijvingsvlak toch hun auto of bestelbus ertussen willen proppen. En die gewoon je halve voorkant eraf rijden als dat zou moeten.
Nu heb ik dan nog steeds zoiets van 'het zal wel,' je druk maken in het verkeer is nu eenmaal niet mijn ding. Waar ik me wel en met groeiende verbazing over verwonder ('verbazing over verwonder' - kan dat als nederlandse zin of is dat dubbel?) is de mate waarin de zogenaamde 'makkelijk te traceren a-socialen' gewoon doordrukken alsof ze in hun privé auto rondrijden.
Tip mijnerzijds: als je heel groot www.displayplaatsen.nl op je bumper, dat is dat ding onder je kenteken 73-LL-FK, hebt staan, gedraag je dan een beetje, dat geeft geen goed beeld van je bedrijf. Echt niet.
Geschreven op 28 November 2005 om 10:19 uur
Nee
Het gaat niet om het uiterlijk. Het gaat om de inhoud.Geschreven op 25 November 2005 om 09:56 uur
Ethisch onverantwoord
's Ochtends kijk ik altijd de herhaling van Hart van Nederland van de avond ervoor in de hoop nog wat in beeld gebrachte actualiteit mee te pikken voor ik in de auto stap en me overlever aan het woordelijke nieuws van Yorin FM.In Hart van NL vanmorgen een item over de herkeuring van WAO-ers, belangrijk en ingrijpend voor veel mensen en daarom had het, ook al val ik niet in de besproken groep, ook mijn aandacht. Tijdens het item kwam een mevrouw ter sprake die door een buikoperatie van eniger soort arbeidsongeschikt was geworden. In ieder geval genoeg ongeschikt om momenteel thuis te zitten, maar niet genoeg om niet weer een aan de arbeidsmarkt deelnemende burger te worden.
SBS zou SBS niet zijn als de mevrouw even in beeld kwam, maar dan natuurlijk met opgetrokken trui en haar buik vol in beeld. Ik heb de buik niet gezien. De littekens van de operatie ook niet. Voor me op het scherm zag ik een enorme Bridget Jones-slip, uiteraard zoals het hoort wit. Niets mee aan de hand en heerlijk volwassen kuis. Helaas viel de slip alleen op door de grote witheid. Wat meer opviel was de dot donker donshaar die ongegeneerd over de bovenrand van de monsterslip mijn huiskamer in keek.
Daar zit ik dus 's ochtends niet op te wachten. Echt niet. En het was ook zo'n onnodig toefje haar. Even die Gilette er overheen en ik kan rustig wakker worden, beste arbeids
Geschreven op 24 November 2005 om 17:04 uur
Ik moet eens wat meer opschrijven
Weet je, als je net als ik continu met internet bezig bent, moet je eigenlijk een papiertje in je zak steken met ideeën. Voor een stukje op je lifelog, voor die ene link in geprinte media voor op je linkdump, of voor een combinatie van die twee voor op je weblog.Het stomme is dat ik zo'n mooi Moleskine boekje heb, dus ik heb dat papier. Ook heb ik eigenlijk altijd een pen in mijn broekzak zitten, voor een snelle krabbel waar dan ook. Maar er even aan denken dat je die link dan later weer terugleest, dat is het eigenlijk.
Mijn boekje staat vol met uitgeleende DVD's, CD's die ik nog wil kopen, adressen van mensen waar ik nog steeds eens langs moet en inderdaad, hier en daar een link naar die ene website waar ik waarschijnlijk nooit meer naartoe surf.
Die drie handelingen: schrijven, lezen, er iets mee doen. Die drie dingen zou ik eens vaker en vlak na elkaar moeten doen. Dan kan ik wat meer doorstrepen in mijn boekje. Mooi hè, goede voornemens. Ben jij daar al over aan het nadenken?
Geschreven op 23 November 2005 om 19:28 uur
Twee ons groente, deel 2
"Verse groenten haal je bij de groenteboer"In de reacties op het vorige stukje wordt als de allerbeste plek voor echt verse groenten de groenteboer genoemd. Logisch, zou je zeggen. In mijn geval iets minder. Je zult mij niet horen zeggen dat ik het zo ontzettend druk heb dat ik geen tijd heb om tijdens mijn boodschappenronde, elke zaterdagochtend, meestal rond een uurtje of negen, soms tien, om mijn groente bij de groenteboer, mijn vlees bij de keurslager en mijn brood bij de warme bakker te halen. Tuurlijk niet, tijd zat. Het is meer de zin waar het me aan ontbreekt. Prioriteiten stellen.
Als je namelijk al je boodschappen op één plek haalt, zoals bijvoorbeeld de Albert Heijn, hou je nog wat tijd over voor belangrijke zaken als de aanbiedingbakken van de Free Record Shop, het bladenparadijs bij de plaatselijke bladenboer, bij goed weer een terrasje en bij slecht weer het struinen door het overdekte deel van het uitgebreide centrum van metropool Wijchen. Lekker nutteloos, dus een mooie manier om een deel van je zaterdag door te brengen. "Maar dan struin je toch ook even langs die bakker en zo," hoor ik je denken. Nee, natuurlijk niet, dat is niet nutteloos. Dat mist de essentie van struinen. Keuzes maken.
Vandaar, de supermarkt!
Geschreven op 16 November 2005 om 10:30 uur
Twee ons groente
Allemaal leuk en aardig, die twee ons groenten, maar gisteren werd ik weer met de harde feiten geconfronteerd.Lasagna, ik maak lasagna, dacht ik gisteren. gewoon simpel, pakkie van Knorr, Bolognese, zelf wat rode ui, paprika, knoflook en dergelijke zaken erbij en dan genieten. Dus ik afgelopen zaterdag twee paprika's gekocht. Twee, want als je net als wij één keer in de week boodschappen doet, kan het natuurlijk goed dat je in de loop van de week nog een ovenschotel of salade op tafel wil toveren, met paprika. Lekker, paprika.
In de koelkast lagen een rode en een gele, die laatste is natuurlijk wat zoeter. Omdat ik in die lasagna ook rode ui deed, leek me dat een mooie tegenhanger. Dus ik zet mijn mes in de paprika.
Op dit punt wil ik je graag meenemen naar een ander onderwerp, het supermarkt-dilemma. Albert Heijn is mijn favoriete winkel, maar ervaring leert dat die per boodschappenronde een 5 tot 10 euro, af en toe meer, duurder is dan winkels als Edah (alhoewel die ook aardig duur te worden voor een winkel die zijn producten in dozen serveert) of Jan Linders. Wijchen heeft een echte Jan Linders. In een poging wat centen te besparen wisselen we nu de supermarkten af. Terug naar mijn lasagna.
Eerst de bovenkant eraf, want ik kan altijd nog tijdens het koken besluiten gevulde paprika's te maken in plaats van lasagna (impulskoken, hè). Dan de zaadjes eruit snijden. Dan dat groene fluffy spul eruit, naar de kraan om het af te spoe.. Groene fluffy spul!?
Terug naar het supermarkt-dilemma. We zijn van AH tijdelijk gewisseld naar de Edah. Tot Es op het briefje rode besjes had geschreven. Voor in de yoghurt of zo. De verse doos besjes die ik mee naar huis nam bleek van binnen bewoond te worden door de restanten van een konijn. Het spul wat we binnenin de tros vonden had in ieder geval de vacht van een konijn kunnen zijn. Net zo donzig en zacht zag het eruit. Dat was de laatste aankoop bij de Edah, natuurlijk. Daarna kwamen we bij Jan Linders uit, op zich een fijne winkel, ook al hebben ze niet alles wat de AH heeft..
Mijn gele paprika is natuurlijk linea recta de afvalbak in gegaan. Gelukkig was de rode nog wel goed.
Absurd, dat je blijkbaar voor echt verse producten naar de wat duurdere supermarkt moet. Dat doen we dus voortaan, want bij de Appie heb ik iets dergelijks nog nooit meegemaakt. Binnen een dag, dan, natuurlijk. Ik wil graag tijdens het koken honger krijgen, of tenminste zin in eten. Dat werkt niet als je groente naar je toe komt als je hem roept..
Trouwens, laatste vraag: is het lasagna (») of lasagne (»)? Ik vind dat engelse lasagna eigenlijk authentieker..
Geschreven op 14 November 2005 om 11:46 uur
Steeds donkerder
Ik vond het zo godvergeten donker vanochtend. Met in de verte die andere auto die ik net gepasseerd ben en voor me de steeds maar weer oplichtende remlichten van de overige weggebruikers die door het slechte, regenachtige weer alsmaar onzekerder gaan rijden. Constant rijden is met dergelijk weer het veiligst. Echt.Gisternacht reed ik om een uur of 22 naar huis, Utrecht richting Nijmegen. Tussen Ede en Oosterbeek is daar een stuk zonder lantaarnpalen. Met aan weerskanten van de weg bomen, bossen bomen. Daar was het stikdonker, gitzwart. Het wordt steeds donkerder, zo lijkt het.
De voorafgaande avond gezellig in een eetcafé wat gegeten, lekker ongedwongen, ontspannend. Na afloop nog een kopje koffie gedronken, niet zomaar een kopje. Ik mocht gisteren het genoegen beleven van een kopje Kopi Luwak, net even andere koffie. Kopi Luwak is net niet zo bittter en smaakt net wat meer naar natuurlijke branding. Kees vertelde me dat ie het had gekregen, en dat het niet goedkoop was. Internet vertelde me net dat hij gelijk had..
Het was zeker lekkere koffie. Heet en donker. Alles wordt donkerder..
Geschreven op 11 November 2005 om 08:43 uur
Weer eentje neergeschoten
Zijn de Dolle Dwaze Dagen en het Prijzencircus net afgelopen, lijken de kogels wel in de aanbieding. Weer eentje neergeschoten. Weer een crimineel.Ook al ben je geen crimineel, het beangstigt je toch. Gaan we weer terug naar de jaren van het Wilde Westen, naar de tijd waar de kroeg nog saloon heette en Lucky Luke nog achter de Daltons aanzat, en een mensenleven geruild kon worden tegen een vuistvol dollars? Rare gewaarwording. Hoeft van mij niet zo.
'Gelukkig' zijn het alleen maar boeven die ze neerschieten, zo lijkt het. En worden ze neergeschoten door andere boeven. Maar toch.
'Gelukkig' is een raar woord in deze context.
Geschreven op 3 November 2005 om 11:30 uur
Vroeg vroeger vroegst
Het rare is dat je vrij snel weer gewend bent aan de normale gang van zaken. Ik heb, vanwege toegenomen drukte op de weg, zelfs besloten iets eerder uit bed te komen teneinde op de mij bekende slome en trage manier aan de dag te beginnen. Ik sta liever wat eerder op dan dat ik me moet haasten.Daarom heb ik de wekker verplaatst naar 5.30 uur. Het maakt namelijk echt niet uit of je om 6.00 uur of om 5.30 uur opstaat. Als je maar op tijd je mand opzoekt 's avonds. Dat lukt me steeds beter, moet ik zeggen. En zelfs aan dat halve uurtje ben ik nu na drie dagen al gewend. Gelukkig.
Waar ik niet aan lijk te kunnen wennen is het plotselinge gebrek aan daglicht dat zich zo ontzettend duidelijk manifesteerd sinds die klok terug is gezet. Vooral 's avonds als ik naar huis rijd ("The road ahead is empty.." maar dan echt helemaal anders). De combinatie van de drukte en de duisternis is een ongewenste, deprimerende. Vreemd dat dat wat je eigenlijk al jaren op de semi-automatische piloot doet, naar huis rijden, eens per jaar zo ontzettend veranderd lijkt te zijn.
Over een maand weten we niet beter. En inderdaad, wordt het al weer bijna licht!
Geschreven op 2 November 2005 om 09:08 uur
Overweldigend
Als je me zou vragen: "Omschrijf Nieuw-Zeeland in 1 woord", dan antwoord ik: "Overweldigend".Nieuw-Zeeland is overweldigend. Van de stedelijkheid in Auckland en Wellington tot de bergen in Fiordland. Van de koper- en goudkleurige stranden in het Abel Tasman Park tot de sneeuw bij Franz-Josef en Fox Glacier. Van de veerboorovertocht van Wellington naar Picton tot de tweedaagse cruise nabij Queenstown. Van het walvis-spotten tot het zwemmen met dolfijnen in Kaikoura. Van de busreis naar Nelson tot de treinreis met de TransAlpine (een van de zes mooiste treinreizen van de wereld).
Je moet er potdikkie wel een dag voor vliegen, maar het is absoluut de moeite waard. En laten we eerlijk zijn: hadden we het nu niet gedaan, dan zouden we het de komende tien jaar ook niet hebben gedaan. Es is nu 20 weken, we zijn op de helft..
Als je zelf binnenkort gaat reizen, boek dan niet te veel van te voren, maar kijk even op wotif.com of er veel hotels beschikbaar zijn in het land waar je naartoe gaat. Werkt prima, makkelijk, en laten we eerlijk zijn: een kamer die normaal 200 euro kost boeken via die website voor 'slechts' 70 euro, da's natuurlijk wel lekker slapen..
Alhoewel, hoe mooi de reis ook is, je eigen bedje slaapt toch ook altijd wel weer erg lekker!
Geschreven op 31 Oktober 2005 om 12:07 uur
Ben je al zenuwachtig?
"Ben je al zenuwachtig?" Je wilt niet weten hoeveel mensen me dat dagelijks vragen. Maar waarvoor?Morgen wordt mijn vriendin mijn vrouw. Maar is dat iets om zenuwachtig voor te worden? Nee toch!? We zijn al jaren bij elkaar, kennen elkaar door en door en gaan morgen een feestje geven. Waar zou je dan zenuwachtig voor moeten zijn? Dat je niet meer weet hoe je volmondig 'JA' zegt?
Es en ik worden getrouwd door mijn opa, die voor deze gelegenheid is benoemd tot buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand. Alleen voor onze bruiloft. We gaan dus trouwen met allemaal bekenden om ons heen. Er is dan wel een ambtenaar van de gemeente bij, maar ik begreep dat die eigenlijk maar een formaliteit is.
Daarnaast trouwen we niet in het gemeentehuis met zijn gebruikelijke kille ingang en dito gangen naar de zo fraai mogelijk ingerichte trouwzaal, maar in de bovenzaal van De Waagh in Nijmegen. Een statig, oud gebouw met een enorme trap aan de buitenkant, die leidt naar de zaal waar wij getrouwd gaan worden. Kroonluchters aan het plafond en de bloemen verzorgd door het bloemenatelier dat gevestigd is onder de bovenwoning waar Es en ik de eerste jaren van ons samenzijn hebben doorgebracht.
Onze ceremoniemeesters zijn enkele van onze beste vrienden die zelf iets meer dan een jaar geleden in hetzelfde bootje zijn gestapt en zeker een behouden koers voor de dag zullen verzorgen.
Ik zie nog steeds niets om zenuwachtig voor te zijn.
Weet je waar ik binnenkort zenuwachtig voor ga worden? Als Es en ik eenmaal man en vrouw zijn? Dat we over een klein half jaar met z'n drieën zijn. Daar kun je niet voor oefenen..
Geschreven op 6 Oktober 2005 om 10:06 uur
Van de wereld
die is voor degenen die jeoveral herkent
en deze is voor jou en mij
want dit is ons moment
En ik hef het glas op jouw gezondheid!
Geschreven op 27 September 2005 om 17:22 uur
Overleefd
Na een bijzonder vermakelijk bezoek aan brouwerij de hemel en natuurlijk de bijbehorende proeverij streken we neer bij Café Daen, naast de Waagh, waar ik over een kleine twee weken heel hard 'JA' ga roepen.De groep bestond uit een gevarieerd gezelschap van broers en vrienden waarvan enkelen zonder elkaar nooit eerder hadden gesproken maar waarvan ik van geeneen de indruk kreeg dat ie zich verveelde. Dan heb je zelf ook een goed vrijgezellenfeestje. Als anderen zich vermaken. Grappig.
Het was echt retegoed weer afgelopen zaterdag. Het bier sloeg dan ook net iets harder aan dan verwacht, maar omdat we geen haast hadden en het restaurant heus wel te vinden zou zijn lieten we het ons, in combinatie met de bestelde bittergarnituur (en nog een, en nog een) goed smaken..
Tegen de avond liepen we naar de Waalkade, naar Quirin's, om te gaan eten. Inderdaad, met een sloot bier in je knar kan eten op een boot leiden tot onprettige stoornissen in je maagflora-balans, als je begrijpt wat ik bedoel.. Gelukkig hield iedereen het droog en had ik zelf nergens last van. Onze groep werd samengesmoten tot één met die van Essie en dat leverde een 27 koppen groot gezelschap, een hoop herrie en een heleboel leut op! De avond werd afgesloten met een drankje thuis (met een restant van 15 mensen ongeveer). Heerlijk geslapen daarna ;)
Ik (lees: we) heb (lees: hebben) me (lees: ons) prima vermaakt zaterdag, Fabian en Patricia bedankt!
Geschreven op 26 September 2005 om 09:54 uur
Aanstaande
Aanstaande? Ja, tweedelig zelf. Als aanstaande getrouwde man ga ik vanmiddag in ondertrouw en als aanstaande vader ga ik vanavond weer naar de verloskundige. Druk druk druk druk ;)Geschreven op 21 September 2005 om 10:39 uur
Herkenbaar?
Je stuurt een mailtje naar een goede vriend omdat je telefoon roept dat zijn dochtertje jarig is, kijkt nog een keer naar de telefoon en ziet dat je het alarm twee dagen te vroeg hebt ingesteld.Dat heb je met die nieuwerwetse fratsen. Je onthoudt geen telefoonnummers meer en ook geen verjaardagen. Als die telefoon stuk zou gaan ligt heel mijn sociale leven op zijn gat..
Geschreven op 20 September 2005 om 10:12 uur
Een vreemde in je huis
Ik heb er nooit zo over nagedacht, omdat ik het ook nog nooit van zo dichtbij heb meegemaakt. Natuurlijk denk je steeds als je de schuiven er weer op zet 'vervelend dat ze zo stroef sluiten', toch heb ik nooit gedacht 'dan maar even niet'.Gisteren kwamen we thuis van een gezellig druk weekend Antwerpen. Aukje en ik schreven in de laatste About:blank over loggers op vakantie en de kans op inbraak als je op je log hebt geschreven dat je er niet bent, en dat heeft me toch aan het denken gezet (dank je, Aukje!) Bij thuiskomst stond mijn buurman nog even buiten een sigaret te roken en die sprak ons aan, om ons te vertellen dat er van het weekend bij hem was ingebroken. Da's inderdaad lekker thuiskomen.
Ik heb vanacht heel licht geslapen. Laat ze mijn tv meenemen, mijn computer als dat moet. Maar de gedachte aan een vreemde die door je huis loopt als je zelf licht ligt te slapen.. Ik hoorde dat de praxis bewegingsmelders heeft voor een paar centen. Met licht op geluid. Alle tussendeuren dichtmaken 's nachts. Misschien toch maar een extra slot erop? Iemand nog tips?
Voor vannacht alvast welterusten.
Geschreven op 19 September 2005 om 09:09 uur
Ongenode gast
Zo rond drie uur hoorde ik hem, of ze, voor het eerst. In de verte, maar het was duidelijk dat ie van plan was mijn kant op te komen.Ik slaap sowieso altijd net iets lichter als Es er niet is, en door de hectiek van de afgelopen en aankomende weken nóg wat lichter, maar dit had ik normaal ook gehoord. Om half vier hoorde ik hem al erg dichtbij.
Meestal werkt het soort van alarm bij de deur en schrikt dat ze al af, maar dit was er duidelijk eentje met ervaring. Ik had inmiddels door dat het er eentje was. Vier uur, zag ik op mijn wekker.
Bewust had ik alle lichten nog even nagelopen in mijn hoofd, maar naast het LED scherm van Es haar wekkerradio was het lampje op het alarm het enige lichtpunt on huis. Dat wist ik zeker. De situatie werd zorgelijk, want het was ondertussen half vijf geworden.
Je realiseert je onwillekeuring dat je wekker om kwart voor zes afgaat en dat als je je slaapcyclus, die naar mijn gevoel inderdaad anderhalf uur bedraagt, nog een keertje wil afmaken, dat je drie kwartier geleden echt in slaap had moeten vallen. Daar hoor ik hem weer. Vijf uur.
Aftellen naar je alarm is meestal zo vermoeiend dat je er toch slaperig van wordt. Vervelend is dat, want je weet dat je eruit moet. Daar gaat ie. Kwart voor zes. Een harde zoem van de wekker haalt me uit bed. Onwennig sla ik drie keer op de uitknop van de wekker, dat zal hem leren zo te zoemen. In plaats van dat het gezoem verstomt, hoor ik het nog steeds zachtjes vlak bij mijn oor. Ik sta op, waggel naar de lichtknop en kijk nog één keer of ik die klotemug ergens zie en besluit dan maar te gaan douchen. Het is gelukkig bijna herfst. Zucht.
Geschreven op 14 September 2005 om 06:06 uur
In de aanloop
In de aanloop tot al dat gaat gebeurenProberen we de onbekende leegtes vast in te kleuren
Door onwennig met anderen te praten
In een poging tot volwassen worden
Gaan we met kleine sprongen over horden
Die we anders zouden laten
Spannend hoor!
Geschreven op 12 September 2005 om 14:07 uur
Wat gaat het snel
Gisteren had ik vier-en-een-half jaar 'verkering' (raar woord). In die jaren hebben we samen een huis gekocht en zijn we allebei begonnen aan onze zoveelste auto. Zijn haar vrienden mijn vrienden geworden en andersom.Nu gaan we over een maand trouwen. Sterker nog, over een maand zijn we net wakker aan het worden na onze huwelijksnacht. Waarschijnlijk zijn we kapot van het feest de dag ervoor. Ik heb er zin in! Als we gaan trouwen is Es 4 maanden zwanger en enige dagen later gaan we voor drie weken naar Nieuw-Zeeland. Als we terugkomen uit Nieuw-Zeeland is Es over de helft van haar zwangerschap heen. Wat gaat het snel.
Het is erg prettig als je die jaren en belevenissen, mijlpalen, als in een soort roes kan meemaken, zonder drempels of tegenslagen en op een natuurlijke manier waarop je weet dat je relatie zo vanzelfsprekend is (maar nooit gewoon), dat het absoluut zo heeft moeten zijn. Es, mijn feest met jou is nog lang niet afgelopen!
Geschreven op 8 September 2005 om 08:48 uur
Echooooooooooow!
Geschreven op 6 September 2005 om 12:28 uur
Off-day
Dat heb je weleens. Die van mij is vandaag.Geschreven op 5 September 2005 om 10:15 uur
Problemen problemen problemen
Waar ik van de week alweer stil stond met de auto - "het is opgelost voor nu meneer, maar kom over twee weken toch nog even langs" - en de website gisteren niet wilde wat ik wil - "inderdaad Aukje, de coments zijn allemaal weg" - is vandaag deel drie van mijn problemen. Mijn auto wil niet starten. Momenteel zit ik op het terras van mijn werk te wachten op mijn ondertussen goede kennissen van de ANWB.Natuurlijk heb ik de garage al gebeld, en natuurlijk ga ik daar morgen even heen en natuurlijk mogen ze mijn auto rectaal inbrengen bij de monteur als ie niet zet es em gemaakt wordt. Maar ondertussen zit ik hier en betrekt de lucht langzaam zoals ie dat boven mijn hoofd al drie dagen doet. Drie dagen pech. Da's wel genoeg dit najaar. Nu al. Zucht ende steun..
Geschreven op 2 September 2005 om 18:26 uur
Alles weg
Dat heb je wel eens. Te driftig bezig op de server. Dan is opeens bijna alles weg. Via via krijg je dan een oplossing door. En dan staat opeens alles er weer. Zucht. Gelukkig.Geschreven op 1 September 2005 om 17:04 uur
Bij de volgende toon..
De mens wacht ongeveer een derde van zijn of haar leven. De mens, is dat eigenlijk mannelijk of vrouwelijk? Even opzoeken:- mens1 (de ~ (m.), ~en)
1 het hoogst ontwikkelde wezen, dat zich door zijn rede en taal van de dieren onderscheidt => homo sapiens, mensenkind, sterveling, wereldburger, ziel - mens2 (het ~ (v.), ~en)
1 [pej.] vrouw [scherts.]
Dat zegt meneer Van Dale, hè. Jij denk daar vast anders over. Daar kon ik op wachten..
Geschreven op 1 September 2005 om 10:18 uur
Lady Di
Is dat alweer 8 jaar geleden? Wat gaat de tijd toch snel.Geschreven op 31 Augustus 2005 om 09:59 uur
Lekker weertje
Absoluut een onzinnig onderwerp en weinig inhoud is gesprekken over het onderwerp niet vreemd. Maar wat is het een godvergeten lekker weertje. Te lekker om achter een pc te zitten.Geschreven op 30 Augustus 2005 om 19:28 uur
Wie kaatst..
Redenen waarom een komkommer beter is dan een man:- De gemiddelde komkommer is 25 centimeter lang
- Komkommer blijft zeker een week hard
- Komkommer wordt nooit te opgewonden
- Komkommer ontploft niet in je gezicht of tussen je borsten
- Komkommer is nooit te nerveus om het werkje te klaren
- Je kan er makkelijk 1 uitzoeken
- Je kan ze zelfs in de supermarkt nemen
- Je neemt ze alleen als jij dat wilt
- Met een komkommer kun je éénpersoonskamer nemen
- Een komkommer respecteert je 's ochtends ook
- Komkommer geeft er niet om of je nog maagd bent
- Een komkommer schrijft niet je naam en telefoonnummer op in de w.c.
- Je kan zoveel komkommers tegelijk nemen als dat je aankunt
- Een komkommer vraagt niet of: hij de beste is, hoe het was, ben je gekomen en hoe vaak
- Een komkommer is niet jaloers
- Komkommer vind het niet erg om zich te verstoppen in de vriezer als je moeder ineens langskomt
- Het maakt niet uit hoe oud je bent om een komkommer te nemen
- Komkommer geeft er niet om welke periode van de maand het is
- Komkommer geeft je geen zuigzoen
- Komkommer heeft wel zaad maar je wordt er toch niet zwanger van
- Komkommer vergelijkt je niet met een playmate
- Komkommer is ecologisch, milieuvriendelijk
- Een komkommer is overal voor inzetbaar
- Komkommer behoeft geen voorspel
- Komkommer is altijd hard
Geschreven op 29 Augustus 2005 om 15:19 uur
De man: een handleiding
Je hoort altijd van alles over 'hoe het hoort', en dan meestal vanuit vrouwelijk oogpunt. Tijd voor ons mannen om wat regels op te stellen..- Borsten zijn om naar te kijken en daarom doen we dat. Dat moet je niet veranderen.
- Let nu eens op die toiletbril. Je bent een grote meid. Als ie omhoog staat, doe je hem omlaag. Wij willen hem graag omhoog, jij omlaag, maar je hoort ons er nooit over dat je hem weer eens omlaag hebt laten staan.
- Zondag is voor sport. Dat is net als de maan en het wisselen van de getijden. Laat ons.
- Winkelen is geen sport. En nee, dat gaan we ook nooit zo zien.
- Huilen is chantage.
- Vraag wat je wil vragen. Laat duidelijk zijn dat:
- subtiele hints niet werken,
- concrete hints niet werken,
- hele duidelijke hints ook niet werken.
Zeg het gewoon!
- Ja en Nee zijn algemeen geaccepteerde antwoorden op bijna elke vraag.
- Kom alleen met een probleem bij ons als je onze hulp wil bij het oplossen ervan. Dat doen we. Voor medelijden heb je je vriendinnen.
- Een hoofdpijntje dat 17 maanden duurt is een probleem. Ga naar de dokter!
- Alles wat we zes maanden geleden gezegd hebben is nu geen argument meer. Sterker nog, alles wat we ooit zeggen, is na 7 dagen niet meer geldig.
- Als jij denkt dat je dik bent, dan zul je dat ook wel zijn. Maar vraag dat dan niet aan ons..
- Als iets wat we gezegd hebben op twee manieren opgevat kan worden, en een van de twee maakt je droevig of boos, dan bedoelden we het andere.
- Je kunt ons vragen iets te doen of ons vertellen hoe je het gedaan wil hebben. Niet allebei. En als je al weet hoe je het moet doen, doe het dan gerust zelf.
- Als het mogelijk is, zeg dan wat je wil zeggen tijdens de reclame.
- Columbus had geen routebeschrijving nodig en wij ook niet.
- Mannen zien maar zestien kleuren, zoals de default Windows instellingen. Perzik, bijvoorbeeld, is een vrucht, geen kleur. Aubergine ook niet. En we hebben geen idee wat 'mauve' is.
- Als het jeukt, krabben we eraan. Zo simpel is het.
- Als we vragen wat er mis is, en jij zegt "Niks," dan gaan we er vanuit dat er niets is. We weten dat je liegt, maar het is waarschijnlijk de moeite niet waard.
- Als je een vraag stelt waar je geen antwoord op wil, verwacht dan het antwoord dat je niet wilde horen.
- Als we ergens heen moeten, staat echt alles je goed, echt waar.
- Vraag niet wat we denken, als je geen zin hebt om te praten over sex, sport of auto's.
- Je hebt wel genoeg kleren en juist veel te veel schoenen.
- Ik ben in vorm. Rond is ook een vorm.
Geschreven op 25 Augustus 2005 om 15:22 uur
Laat later laatst
Voor het eerst sinds een hele lange tijd zit ik weer na of om 23.00 uur achter mijn laptop. Een koele tocht kruipt door het op een kier staande raam de warme ruimte van mijn woonkamer binnen. Een teken dat het eigenlijk tijd is om te gaan slapen.Zo'n pikzwarte nacht is het uitgelezen tijdstip voor mijmerende blikken naar buiten, waar nu helemaal niets te zien is. Overpeinzingen. Alsof je hoofd dan net even helderder staat, terwijl je lijf echt klaar is met vandaag. Morgen weer een dag. Ik ga naar het plafond in mijn slaapkamer staren. Welterusten.
Geschreven op 24 Augustus 2005 om 15:23 uur
Omlopen
"Als ik daarvoor helemaal om moet lopen..""Ja maar, je doet dat toch wel voor mij?"
Zo'n hekel aan. Emotionele chantage.
Geschreven op 24 Augustus 2005 om 09:26 uur
Hokjesdenken
"Bij de vrouwen zit het type meer in het bloed, in de vorm en de wulpse lijn. Allengs verder Limburg in, staan de lippen guller en warmer. De donkere fluwelige ogen zijn overschaduwd. Er wordt meer werk gemaakt van de haardracht. De onduleertang wordt in de kleinste kringen gehanteerd. De busten worden zwaarder. Vooral bij de jonge meisjes. Ze tooien zich met kralen kettingen en kleurige stenen en ze lachen guller dan de Hollandse vrouwen."
Leuk is dat, de beleving van een ander. Iedereen is gewend de ander zo spoedig mogelijk in een hokje te plaatsen en daar dan verder op door te borduren. Natuurlijk is de waarheid anders. De nederlandse hokjesgeest is toch een mooi goed, vind ik. Waarom?
Door het hokjesdenken word je meer dan eens verrast door de afwijkende gedragingen van de mensen die je net in een hokje hebt geplaatst. Persoonlijk vind ik dat erg grappig.
Nog grappiger vind ik het als iemand dat hokje met zich meeneemt als hij of zij zich waagt in 'onbekende wateren'. Neem het o zo pittoreske Wijchen en de grote boze stad Amsterdam. Nog net niet overdreven sociale controle versus laat me met rust. Het allermooiste voorbeeld vind ik de Wijchenaar die een amsterdamse delicatessenzaak (verkoopt gebakjes) uitloopt en tegen de winkelhouder en zijn medewerkers welgemeend 'Haje' [hau~je] zegt. De winkelier kijkt 'het boertje uit het oosten' aan alsof ie net heeft ontdekt dat wielen rond zijn. Schitterend.
Andersom is het ook zo. De in zichzelf gekeerde Amsterdammer die bij 'onze' Willem de Bakker (inderdaad, die verkoopt ook gebakjes) de deur uit loopt, zonder een woord te zeggen, zelfs geen kort maar vriendelijk 'Haje'. Je moet, mocht je ooit de kans krijgen, eens langs die Amsterdammer heen kijken naar de reactie van de bakker zelf. Mooi, man.
En het is echt niet omdat de Amsterdammer en de Wijchenaar elkaar niet liggen, of zo. Het is alleen maar omdat we allemaal graag zoveel mogelijk de hokjes in stand houden. Gelukkig maar. Dan blijven we ons af en toe verrassen!
Geschreven op 22 Augustus 2005 om 15:28 uur
Thuis
If I travel all my lifeAnd I never get to stop and settle down
Long as I have you by my side
There's a roof above and good walls all around
You're my castle, you're my cabin and my instant pleasure dome
I need you in my house 'cause you're my home.
Geschreven op 18 Augustus 2005 om 15:30 uur
Nieuws?
Journalism largely consists of saying 'Lord Jones is Dead' to people who never knew that Lord Jones was alive.
G. K. Chesterton (1874 - 1936)
G. K. Chesterton (1874 - 1936)
Het is zo. Nieuws is een mooi iets. Nieuws is het vullen van 5 minuten per uur met dingen die elk uur worden verteld en die 's avonds in een half uur met beeld worden samengevat. En we nemen het allemaal op als waren we net gekochte sponzen.
Zelf zit ik de hele dag bovenop het nieuws, met zo'n fijn rss-lezertje. Ik hou van alles bij. Culinair, reizen, showbizz, maar ook het serieuze nieuws waaraan het ons in deze komkommertijd zo ontbeert. Zo gaan er al dagen verhalen dat Sail wel eens een doelwit kan zijn voor een aanslag. Ik hoor al twee dagen dat er mensen zijn die dat denken, maar zich er niets van aantrekken. Dat haalt dus het nieuws, maar is dus eigenlijk niets nieuws (is dat te volgen?).
Het rare aan dat nieuws is dat er telkens bij wordt gezegd dat er absoluut geen sprake is van een dreiging of whatsoever. Toch is het nieuws. Sail is trouwens vanmorgen begonnen.
Het is ook wel tekenend voor de (gelukkig als het goed is bijna afgelopen) komkommertijd, dat non-nieuws dat opgeblazen wordt. Leuke woordspeling in dit geval. Ook de dood van Bongo heeft bijvoorbeeld het land aangegrepen. Ik zag vanmorgen bij de herhaling van Hart van Nederland zelfs een mevrouw verklaren dat ze toch een soort verliefdheid kende voor de gorilla. Ken jij Bongo? Ik ook niet, maar ik heb hem overigens wel pas nog gezien, in de Apenheul..
In de Gelderlander (krant, inderdaad) van gisteren stond op de voorpagina een groot stuk over weblogs, met een vervolg van bijna een halve pagina op 'Binnenland 1'. Als de papieren media al over weblogs gaan schrijven, dan weet je dat er geen nieuws is. Gelukkig zijn er nog veel mensen die geen idee hebben wat een weblog nu precies is (zoals de meeste webloggers zelf, incluis ondergetekende). En dan gaat dus ineens die quote hier bovenaan volledig op!
Geschreven op 17 Augustus 2005 om 15:32 uur
Wat ik me daarnaast nog afvroeg
Als ik hier straks - later als ik groot ben - 250 bezoekers per dag heb, krijg ik dan ook tien reacties per stukje geschreven tekst?Geschreven op 17 Augustus 2005 om 15:31 uur
Laat ons niet schrikken
"Ja maar," zegt ze terwijl ze me doordringend aankijkt, "Waarom hebben mannen dan die totale desinteresse in huiselijke dingen?""Dat hebben we helemaal niet, dat maken jullie vrouwen ervan," antwoord ik zonder op te kijken van mijn boek.
"Maar als ik bijvoorbeeld vraag of je de niet liever een rood kleed neer zou leggen in de woonkamer," orakelt ze verder, "dan zeg je altijd 'wat jij wil'. Daar kan ik niets mee!"
Herkenbaar? Op de een of andere manier hebben vrouwen na 2000 jaar beschaving nog niet door dat mannen verbaal en non-verbaal luie wezens zijn. We willen die discussie niet aangaan, die is te vermoeiend. We willen eigenlijk gewoon graag dat 'jullie vrouwen' dat soort dingen beslissen. Het interesseert ons niet of er twee of drie kussens of de twee- of driezitsbank liggen. Of de tafel wel of niet vierkant is en of er wel of geen hoezen om de eetkamerstoelen zitten. Als we ons maar niet helemaal rot schrikken bij de verschrikkelijk modieuze kleurencombinaties die jullie af en toe kunnen maken.
Onze route bij binnenkomst na een dag werken is simpel. Van de deur naar de koelkast, eventueel eten koken maar zeker een biertje pakken, daarna of wat sport of linea recta naar de bank, en met af en toe een uitstapje richting diezelfde koelkast, daarna via de badkamer naar bed. En geloof me, het maakt ons niet uit wat we op die route tegenkomen, zolang we er maar niet van schrikken!
PS. Es, het gesprekje aan het begin van deze post berust inderdaad niet op waarheid (jij weet ook wel dat ik 's avonds geen boeken lees), maar ik wilde het gewoon in zijn algemeenheid aan de kaak stellen..
Geschreven op 16 Augustus 2005 om 15:37 uur
Omdat daarom
Enkele jaren geleden zat ik dagelijks naast mijn 'soort van' collega R. We waren beiden ingehuurd voor een oninteressante programmeerklus (dat heb ik alleen die klus gedaan, overigens, bedenk ik me nu) met een ontzettend leuke zooi kamergenoten in een bij tijd en wijlen best leuke organisatie. R. was net als ik niet een van de moeilijkste en ik moet zeggen dat mede dankzij de interactie met R. de veertien maanden van die klus zijn omgevlogen.R. heeft een broer en R. zei/zegt altijd als je vroeg waarom ie iets vindt, vond, of wilde 'omdat daarom, dat zegt mijn broer ook altijd'. Het zijn van die zinnetjes die je niet vergeet. Die stiekem als een soort paragraaf uit een Max Tailleur boek steeds weer ergens opduiken of van pas zijn. De totale leegte achter dat antwoord, de totale verwarring waarmee je gesprekspartner blijft wachten op het antwoord dat hij nooit zal krijgen.
Geen zin hebben een reden te geven of om überhaubt maar na te willen denken over de juiste formulering van een dergelijk antwoord. Gewoon 'omdat daarom', verder helemaal niets. Verder gaat het je niets aan, waarom ik dat vind.
Op de één of andere manier moet je tegenwoordig overal een reden voor hebben. 'Maar waarom', 'Hoe kom je daar zo bij' en 'Wat wil je daar dan mee' zijn een soort standaardzinnen geworden in ons dagelijks taalgebruik, bijna even gewoon als 'Goedemorgen' en 'Hoe gaat het met je'.
Hoe het met me gaat? Eigenlijk ontzettend goed. Waarom? Omdat daarom.
Geschreven op 15 Augustus 2005 om 15:38 uur
Uitstellen
Ken je dat? Dat je weet dat als je nu met iets begint, dat je het dan lekker snel afhebt en dat je er dan niet meer over na hoeft te denken? Maar dat dan toch uitstelt, omdat je eigenlijk je hoofd er niet naar hebt staan?Vervelend is dat, zeg. Vooral achteraf..
Geschreven op 12 Augustus 2005 om 15:42 uur
Natte droom
Door een gordijn van zacht neerstortende regen denk ik aan hoe het was toen de zon nog scheen. Toen het leek dat we inderdaad een aardige zomer zouden krijgen.Gebukt onder het spugen van de weergoden buigt een boom voor mijn raam fier zijn hoofd naar mij. Hij zucht onhoorbaar en heeft het moeilijk. Over een paar uur zal zijn nu nog doorweekte bladerendek weer droog zijn, maar de in zijn stam opeengestapelde druppels blijven nog wel even zwaar wegen.
Zomer. Zon. Maar dan wel ergens anders, vandaag. Ik stel me voor dat de Nederland bedekkende regendeken een soort tropische waterlijn vormt voor het strand van de goden. Heeft er tenminste nog iemand plezier van.
Vechtend tegen het depressieve gevoel dat een grijze dag als vandaag met zich meebrengt probeer ik zonnige dromen mijn hoofd in te krijgen. Licht. Warmte. Met een enorme knal brullen de langzaam leeglopende wolken me weer met twee benen op de grond. Vandaag alleen maar natte dromen.
Geschreven op 12 Augustus 2005 om 15:41 uur
Even schrikken
Als je 140 op de snelweg rijdt, gas bijgeeft om iemand in te halen, je snelheid dan zakt in plaats van stijgt en je witte rook achter je ziet, dan is het mis. Als je dan je auto stilzet, weer start en hij begint te trillen, is het zeker mis. Als dan het mannetje van de servicedienst je auto op zijn oplegger rijdt en het gas blijft hangen, er nog veel meer rook uit je uitlaat komt en zich een zwarte plek op de snelweg vormt, dan weet je dat je je auto enkele dagen kwijt bent.Weet je hoe je je dan voelt als je die auto net twee maanden hebt? Behoorlijk genaaid.
Geschreven op 9 Augustus 2005 om 15:43 uur
Uitwasemen
Vanzelfsprekend is dat een volkomen natuurlijk proces en is het absoluut logisch dat je op een gegeven moment liever overdag op een terras gaat zitten dan 's avonds de beest uit te hangen tussen al die onwelriekende mensen die een slechte geur van goedkope parfum en aftershave met zich meedragen om de eerstgenoemde onwelriekendheid te verbloemen.Je snapt waar mijn voorkeur naar uit gaat. Het mooie van overdag een flesje rosé of een glas perfect ingeschonken Palm, is dat bij een eventueel overmatig gebruik je nog de hele avond hebt om uit te wasemen. Los gaan in de late uren resulteert onvermijdelijk in het verlies van minimaal de volgende ochtend. Of je nu wel of niet in meerdere of mindere mate dronken, aangeschoten of zelfs maar een beetje licht in je hoofd bent geworden, de late bedgang, de onrustige slaap en in het geval van afgelopen weekend de aanwezigheid van meerdere anderen in dezelfde ruimte bij het ontwaken (dat krijg je als je met vrienden bij vrienden blijft slapen), alsmede het doordreunen van die takkeherrie die de huidige stapgeneratie muziek pleegt te noemen, draagt niet bij aan een fris begin van je zondag.
Gelukkig maakten de bij de plaatselijke Turk gekochte broodjes veel goed. Ze hebben het altijd wel over de Franse broodjes, maar die Turken kunnen er ook wat van. A. bedankt voor dat topidee.
's Middags trok de waas weg en zijn we rustig naar huis gereden. Ook wel weer lekker..
Geschreven op 8 Augustus 2005 om 15:45 uur
Eigenlijk heel simpel
You're alive. Do something. The directive in life, the moral imperative was so uncomplicated. It could be expressed in single words, not complete sentences. It sounded like this: Look. Listen. Choose. Act.
Barbara Hall, A Summons to New Orleans, 2000
Barbara Hall, A Summons to New Orleans, 2000
Natuurlijk is het niet zo simpel. Het lastige is dat we in de loop van de tijd allemaal randvoorwaarden en meer van dat om die simpele waarden heen hebben verzonnen. Neem nu Look (kijk), in mijn geval de gemakkelijkste, omdat ik al jaren een bril draag. Hoef ik eigenlijk niet hoor. Alleen bij autorijden en televisiekijken, of zoals ik vroeger iedereen vertelde, omdat ik anders niets kon lezen op het bord. Dat bord heb ik al jaren niet meer gezien. Dat is vervangen door flip-overs en beamers - dat terzijde.
Het simpele Look is in mijn geval verworden tot iets wat ik alleen door de aangemeten glazen in het door mij uitgezochte montuur doe. Mijn zoveelste montuur. Het is een zwaar onderschatte opgave, een bril uitzoeken. Niet alleen omdat er zoveel maten en vormen zijn, maar vooral vanwege het besef dat die bril de komende jaren vrijwel continu op je neus staat. Dagelijks. Fijn dat Pearl de tweede bril gratis geeft, maar in de praktijk komt het niet voor dat je twee verschillende brillen op je hoofd gaat zetten. Sterker nog, die kun je niet vinden, want je bent als een kind zo blij als je er eindelijk één hebt gevonden, die je toestaat de komende tijd je gezicht te sieren. Echt waar. Ga een keer met een vrouw schoenen kopen en je weet wat een opgave het is een bril uit te zoeken. Een montuur kiezen is nóg moeilijker, duurt nóg langer.
Misschien hadden ze dat vroeger niet zo. Als ik bovenstaande stukje teruglees zie ik dat ik de bril gebruik voor zaken die vroeger, en dan bedoel ik niet toen ik klein was maar vroeger-vroeger, toen mensen nog Marie-Antoinette heten en witte poederpruiken droegen, een stuk minder belangrijk waren of simpelweg niet bestonden. Vroeger was kijken kijken, zonder randvoorwaarden. Vroeger kon je met recht zeggen 'It could be expressed in single words'.
Was het vroeger beter dan? Geenszins. Stel dat ik elke dag met paard en wagen door het bos naar mijn werk zou moeten, zou ik waarschijnlijk tig keer mijn hoofd stoten aan net overhangende takken. Had ik in die tijd wieldoppen gehad, was ik ze na een week verloren. Ik ben blij dat ik zie. Misschien is dat wel waar het om draait. Misschien is het tegenwoordig wel 'It could be expressed in two single words': Ik zie.
Mooi hè, van die simpele dingen..
Geschreven op 4 Augustus 2005 om 15:47 uur
Studententijd
Toen we nog liters dronkenRookten dansten feestten
In gedachten diep verzonken
Nachtenlang konden beesten
Niet nadenken over toekomst
En zeker niet de dag ervoor
Elke ochtend zwaar weer op komst
Wat gingen we maar door
Dagen nodig om bij te tanken
Maar niets scheen ons te kunnen deren
Hoe hadden we toen kunnen denken
Dat we de rust van nu zo zouden waarderen..
Geschreven op 3 Augustus 2005 om 15:50 uur
Wat is druk
Druk zijn is eigenlijk hetzelfde als je prioriteit bij 1 of meerdere zaken leggen en de rest daaraan ondergeschikt maken. Druk zijn kan ook betekenen dat je op dat moment een moment voor jezelf wilt. Dat je het druk hebt met ontspanning en daarmee de prioriteit bij jezelf legt.Op het moment dat je op de bank ligt en een fantastische film ligt te kijken en dan nog continu het gevoel hebt dat je eigenlijk ook wel iets anders had kunnen doen, dan heb je het punt bereikt dat je niet meer normaal kunt ontspannen en maak je je te druk; heb je het te druk. Ik denk wel dat ik daar ben. Dat punt dat je je schuldig voelt als je niets doet.
Ik heb wel eens een rustmoment, hoor. Een moment dat ik achter de pc kruip en echt niet weet wat ik daar doe. Waarna ik hem weer uitzet en voldaan met een boek op de bank ga zitten. Maar ook dan bekruipt me na enige tijd weer dat gevoel meer te kunnen doen in de dan als verloren voelende tijd.
Echt ontspannen? De laatste tijd sta ik zondag bijtijds op om vervolgens een uur te gaan fietsen, daarna een half uur onder de zonnebank te kruipen en dan lang te douchen. De zondagochtend is van mij. Die ontneemt niemand me. De eerlijkheid gebied me te vertellen dat ik nu twee keer ben gaan fietsen. Maar dat bevalt me wel. Een ochtend opladen, dan een diepe slok adem nemen en proberen onder water te zwemmen tot het weer zondag is. Dat heb ik veel zwaarder opgeschreven dan ik bedoel, maar de beeldspraak kwam in me op en ik vond het wel mooi klinken. Het lijkt wel zondagochtend. Ik zit weg te dromen!
Geschreven op 29 Juli 2005 om 15:52 uur
Mooi stukje
I don't want to be anything other than what I've been trying to be latelyAll I have to do is think of me and I have peace of mind
I'm tired of looking 'round rooms wondering what I've got to do or who I'm supposed to be
I don't want to be anything other than me
Ja, mooi stukje is dat. Waarheid als een koe.
Geschreven op 29 Juli 2005 om 09:54 uur
Dubbel
Zware ogen, enigszins (gelukkig niet te veel) moeite met concentreren, wel wat moe, maar verder een mentaal top-fit gevoel. Ligt dat aan het weer?Geschreven op 26 Juli 2005 om 15:55 uur
Ritme van de dag
Of ochtendrituelen, zo had dit stukje ook kunnen heten. Mijn eigen ritme:5.45 uur de wekker
6.00 uur gedouchet
6.15 uur haren, kleren, aftershave
6.30 ontbijt
6.45 RTL Nieuws met Jan de Hoop of Femke Wolthuis
Alles natuurlijk bij benadering
Tot vanmorgen. Vanmorgen stond ik in de keuken om nog iets te drinken te pakken, en hoorde ik een stem die ik nog niet kende uit de televisie komen. Dat was Femke niet, en Jan al zeker niet. Mijn ritme werd verstoord door de stem van ene Pascal(le?). Heel mijn dagstart op zijn kop. Kunnen ze zoiets niet eventjes gewoon aankondigen op vrijdag? Dat het wellicht vakantieperiode is en Jan en Femke even een weekje weg zijn of zo? Dat door een nog onbekende oorzaak mijn dagritme verstoord dient te worden, dat er echt geen andere mogelijkheid is?
Toch raar. Echt goed wakker word je dan niet meer. Morgen ben ik echter op alles voorbereid. Morgen zal ik me niet uit balans laten brengen!
Geschreven op 25 Juli 2005 om 15:56 uur
Afvallen of erover zwijgen
Vanmorgen zei de weegschaal voor het eerst sinds tijden weer tegen me: "Hee, ga er eens af!" 90 kilo. Met mijn 1,82 meter is dat inderdaad volgens BMI en andere indexen net iets te veel. Voor mezelf is dat ook te veel trouwens. Of niet?Ik ben nu op het punt dat ik een keuze moet gaan maken. Structureel gaan sporten en nog gebalanceerder eten, of me neerleggen bij het feit dat dit blijkbaar nu mijn gewicht is en gewoon genieten van het leven, met al zijn door mij zo geliefde bourgondische momenten en mogelijkheden. En da's een lastige keuze, zo lijkt het.
Eigenlijk moet ik gewoon gaan sporten en dan twee keer in de week. Dan proberen de 82 kilo te halen en dat dan vast proberen te houden. Zodat ik mijn t-shirts maatje L gewoon weer aan kan. Het blijkt, zo vertelt elke Nederlander zonder gewichtsdilemma je, dat als je op gewicht bent, gelukkiger bent. Maar is dat wel zo? Volgens mij is mijn grootste probleem dat ik niet weet of ik tevreden ben met mijn huidige gewicht. Zo ontzettend veel te zwaar ben ik ook weer niet. En zo ontzettend ongelukkig word ik er ook niet van.
Misschien is het vraagstuk wel: "Is tevreden zijn met jezelf een soort opgeven om af te vallen?". Als ik heel diep in mijn hart kijk? Eigenlijk niet..
Geschreven op 20 Juli 2005 om 15:57 uur
Parijs in vier dagen
Eigenlijk drie. Als je donderdagochtend wegrijdt en zondag om een uur op 6 's avonds weer thuis bent, met een lichte omweg via Brielle, dan ben je eigenlijk maar drie dagen echt daar.Het was warm in Parijs. Heel warm. Beklemmend. De meegebrachte t-shirts hingen na twee dagen toch echt allemaal te drogen op de veel te kleine kamer. De enige verkoeling op de kamer, die 's (na)middags volledig in de zon stond en werd verlicht door een miniscuul raam dat veel weg had van zo'n horizontaal toiletraampje, bracht de roterende, verplaatsbare airco. Alleen hoog op een stoel gezet kon die de temperatuur in het met drie veel te veel be-ster-de hotel ietwat aangenamer maken. Broeierig. Te.
Parijs moet je eigenlijk in etappes doen als je er al meer dan tien jaar niet meer bent geweest. Eerst een lang weekend met camera de toerist uithangen, de Eiffeltoren zien en vanwege de drukte niet beklimmen, die Arc op dat pleintje bekijken en natuurlijk, bovenaan het lijstje, het Louvre bezoeken. Dat laatste lukt ook niet in een dag. Struinend langs de Vermeers, de Ruysdaels (Jacob en zijn oom Salomon), en natuurlijk de zaal die zo overstroomde van mensen dat daar heel in de verte achter die grote glazen plaat, inderdaad, wel de Mona Lisa moest hangen.
Even terzijde: het leukste en wellicht op waarheid berustende verhaal over het schilderij blijft voor mij dat, niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat Leonardo een van 's werelds meest bekende homoseksuelen is en was, de Mona Lisa best eens een zelfportret van de meester in vrouwenkleren zou kunnen zijn. De meester was wellicht de eerste drag-queen. Dat schijnt een apart licht over het schilderij.
In het Louvre staat ook de Venus van Milo. Nog zo'n intrigerend stukje geschiedenis. Ik heb altijd mezelf voorgehouden dat deze Venus van een ongekende schoonheid als Marylin Monroe was, betoverend en apart. De deceptie die het beeld dan in het echt is, is moeilijk te omschrijven. Laat ik het zo stellen: die Venus is niet echt mijn type..
Terug naar Prijs in etappes. Het eerste deel moet zijn het lopen langs en bezoeken van die bezienswaardigheden, er zijn er tenslotte genoeg. Vergeet bijvoorbeeld het Sacre-Coeur niet. Je tweede etappe moet zijn het afwijken van de gebaande paden, het bezoeken van de parallelwegen en het bezoeken van de echt gezellige restaurantjes. Als je vier dagen hebt dan heb je daar eigenlijk maar een dag voor, of alleen een avond. Terwijl dat eigenlijk juist het Parijs is waarnaar je terug wil. Liefst morgen.
Geschreven op 18 Juli 2005 om 15:58 uur
Als je iemand net even wat minder mag
Als je iemand net even wat minder mag, is het dan legitiem ook gewoon geen aandacht aan die persoon te schenken? Ik bedoel dat je natuurlijk gewoon normaal doet tegen hem of haar, maar dat je verder niet de behoefte hebt de relatie verder uit te diepen naar het punt waarop je haast verplicht naar verjaardagen en dergelijke moet? Dat ze 'op je kalender' komen of dat je daar in ieder geval alleen maar over nadenkt, überhaupt?Ik denk van niet, maar ik ben wat dat betreft best kortzichtig. De behoefte om meer energie in iemand te steken waar ik al dan niet bij voorbaat al een hekel aan heb, of van te voren al weet dat de klik er nooit zal zijn, is mij vrijwel onbekend. Tijdverspilling. Maar uit sociaal oogpunt is dat natuurlijk niet altijd te rechtvaardigen. Soms heb je van die personen waar je niet omheen kunt, bijvoorbeeld de vriendin van een hele goede vriend, of bijvoorbeeld een buurman. Je weet dat je de komende tijd die man of vrouw gaat tegenkomen en daar toch op de een of andere manier een relatie, of in ieder geval een minimale interactie mee zult opbouwen. Van mij hoeft het niet.
Misschien ben ik minder sociaal denkend, misschien stel ik mezelf te veel als centrum van mijn universum (ook al vind ik dat dan weer terecht). Misschien moet ik me niet zo snel irriteren of ergeren aan mensen. Misschien heb ik wel te snel een mening klaar.
Maar ik kan me niet voorstellen dat als je er zelf geen behoefte hebt aan een meer dan oppervlakkig contact met die persoon, dat je dat dan uit sociaal oogpunt, 'voor de goede vrede' dat toch maar zou moeten proberen.
Geschreven op 13 Juli 2005 om 15:59 uur
Nieuw dingetje
Ik heb een nieuw dingetje. Ik heb het al even, maar het voelt nog relatief nieuw. Het is een soort weerbericht in mijn browser. Zodat ik de hele dag kan zien wat het weer vandaag, morgen en overmorgen gaat doen in Wijchen. Nu is Wijchen natuurlijk niet heel Nederland, maar dat dingetje staat al een dag lang op regen. Voor morgen.En je raadt het al: morgen heb ik buitenactiviteiten. Nog voor de verjaardag van de moeder van mijn aanstaande echtgenote, dus ik kan niet helemaal verklappen wat het is; je weet nooit of ze dit nog leest in de komende 24 uur. Ik zit dus al de hele dag te kijken naar de boodschap dat ik morgen mijn paraplu mee moet nemen.
Niet verklappen wat het is. Heb je dat ook wel eens, dat je denkt "dat moet ik even loggen," maar dat je je dan opeens beseft dat als je het post, het toegankelijk is voor de rest van de (nederlandstalige) wereld. En dat je het dan toch maar niet post? Terwijl je altijd beweerd dat je log die onvolprezen uitlaatklep is, die plek waar je onbezonnen van je af kunt schrijven? Dat kan alleen als ik mezelf bijvoorbeeld Thomas had genoemd. Ik durf nu niet eens meer op Google mijn eigen naam in te tikken omdat ik weet dat ik de resultaten eigenlijk niet wil weten.
Anoniem loggen. Dat zou mooi zijn. Aan de andere kant, wel erg makkelijk, jezelf verschuilen achter je eigen alter ego. Dan kan ik me net zo goed Marek noemen ;)
Geschreven op 8 Juli 2005 om 16:00 uur
Londen
Da's wel erg dichtbij opeens..Geschreven op 7 Juli 2005 om 16:01 uur
Spammenderwijs incorrect
Ik verstuur nog wel eens nieuwsbrieven, zakelijk. Best veel eigenlijk. Aan allemaal mensen die lid zijn geworden van een website en zich er terdege van bewust zijn dat ze die nieuwsbrief krijgen. Dacht ik. Eens per dag bereikt me een mailtje of ik 'nu onderhand eens op wil houden met die spam'.spam (de ~ (m.), ~s)
1 ongevraagde e-mail, m.n. reclame => junkmail
Je ziet de tegenstelling in de zin met 'terdege bewust' en 'spam'. Nu krijg ik zelf ook erg veel Cailis tabletten en andere v1agr4 aangeboden, en kan mijn weledele deel zeker een x aantal inches langer. Als ik op alle aanbiedingen in zou gaan zou ik in Amsterdam rond kunnen lopen en gewoon in mijn eigen toilet in Wijchen kunnen urineren. Ik hoop dat ik dan wel raak.. Enfin, ik dwaal af. Spam is dus ongevraagde e-mail.
Hoe definieer je dan een fax die je drie keer in twee dagen ontvangt? Met reclame? Ongevraagd? Is dat dan spaf? Of spax? En als die fax dan ter promotie van een website is? Volgens mij is dat spammenderwijs incorrect..
Geschreven op 7 Juli 2005 om 09:03 uur
Komkommertijd
Twee kranten nodig voor de kattenbak.Geschreven op 5 Juli 2005 om 16:04 uur
De 'deep impact' van Live8
Voor de fanatieke wetenschapper een hele mijlpaal. Deep Impact. We zijn weer een stukje dichter bij wie en wat en waarom. Stel je toch een voor dat we er echt achter komen waar we vandaan komen, hoe het ecologisch evenwicht dat er vast wel ooit was is verstoord en waarom, waarom alleen hier en hebben we nog nergens anders leven ontdekt?Alleen hier is het klimaat juist, is er water. Maar zijn we dan echt zo arrogant dat de aan ons bekende levensvormen heilig zijn? Dat er echt niets anders mogelijk is, levenderwijs?
Weet je, eigenlijk interesseert het me niet zo heel veel hoe en wat en waar. Het kost klauwen vol met geld dat onderzoek. Van het weekend hoorde ik dat er reeds een slordige 450 miljard euro aan hulp naar Afrika is gegaan en dat Afrika desondanks alleen maar armer is geworden. Dat we om ons daar bewust van te worden massaal naar een concert (Live8) hebben gekeken. Ja, ammehoela. Minstens 90% van de kijkers vond het vooral muzikaal interessant. Paul McCartney met U2, da's toch briljant? Welk Afrika?
Als we nu eens van dat geld wat die kometenboor heeft gekost mensen hadden aangesteld die permanent in Afrika zouden kunnen wonen. Voedsel uitdelen en nog belangrijker, grond ontginnen. Eindelijk eens grond ontginnen. Het lijkt me sterk dat je van het geld dat die raketboor heeft gekost niet een paar zakken goede mest kan kopen bij de plaatselijke Boerenbond. In de aanbieding. En dan de eerste moestuin van Afrika aanleggen.
Hoewel we naar mijn idee er toch nooit helemaal achter komen hoe en wat en waar, we kunnen in ieder geval live meemaken hoe een continent zichzelf middels corruptie en aanverwante armoede, in dit geval, zichzelf ten gronde richt. Zodat een eventuele buitenaardse wetenschapper over tienduizend jaar kan zeggen: "Hoe en wat en waar weet ik niet, maar ze hebben erg hun best gedaan zichzelf naar de klote te helpen."
Live8 met beroepsdepressiva Bob Geldof. Tja.
Geschreven op 4 Juli 2005 om 16:05 uur
Het regent onzekerheid
Misschien had ik er niet aan moeten denken. Dergelijke dingen gewoon vergeten. Toen ik gisteren in de stromende regen naar Utrecht reed, en door de hevige regenval niet eens de witte strepen op de weg kon zien, bedacht ik me dat ik de vorige keer in een dergelijke hoosbui een kwartslag gedraaid ben in een bocht. Die ene rotbocht van de A50 naar de A12 weliswaar, maar toch.Elke keer als ik daaraan denk, of aan die keer dat ik een 40 meter door een zeiknat grasveld ben geslipt, op diezelfde A50, ga ik opeens onzeker rijden. Langzamer. Dan irriteer ik me aan die auto die veel te dicht achter me rijdt, voor mijn gevoel, en vrees ik met grote vreze voor die auto die met een naar mijn idee veel te hoge snelheid voorbij raast, grote wolken regendruppels achter zich latend.
Een raar iets, onzekerheid. En je reactie op onzekerheid. En dat terwijl ik in de overige bezigheden in mijn leventje eigenlijk niet zo heel regelmatig onzeker ben. Of dat niet probeer te zijn. Op de snelweg lijkt het soms wel een automatisme.
Voor de goede orde: in mijn onzekerheid ben ik niet die ene auto voor je die opeens hard op de rem gaat. Of waar je last van hebt als ie voor je rijdt. Echt niet. Hard remmen is funest bij hevige regenval. Dat snap ik zelfs als ik overspoeld wordt door een dergelijke onzekerheid.
Van de week sprak ik ook iemand die al een jaar of 5 niet meer had gereden, nadat ze haar rijbewijs had gehaald. Vijf verloren jaren, wat haar er toe had doen besluiten toch eerst maar weer wat lessen te nemen. Inderdaad, om over haar onzekerheid heen te komen. Want onzekerheid bij normaal weer, da's pas echt gevaarlijk.
Geschreven op 1 Juli 2005 om 16:06 uur
Oorverdovende tikjes
toen ik vanmorgen wakker werd gewekten naar het met druppels bedekte raam keek
de wolk slaap die mijn hoofd bedekt
nog niet helemaal opgetrokken leek
met mijn ogen dicht dat ene t-shirt zocht
wat ik gisteren al dragen wilde
dat mijn meisje voor me had gekocht
ik nog eens door klamme kilte rilde
terwijl buiten het regenen zachtjes doorging
vertelden de oorverdovende tikjes op de ruiten
in mijn zoektocht naar gewassen kleding
keek ik verdwaasd toch maar eens naar buiten
soms weet je echt niet waar je het hebt gelaten
en meestal dat is nu juist het wrange
sommige dingen heb je niet in de gaten
ik heb gisteren de was buiten laten hangen..
Geschreven op 29 Juni 2005 om 16:07 uur
Kleren voor Roemenië
Gisteren besloot ik 's ochtends spontaan 's middags vrij te vragen en naar huis te gaan. Mijn vriendinnetje was ook vrij. Vrij betekent meestal dat er een kort programma wordt afgewerkt (stofzuigen, boodschappen, etcetera), om daarna liefst helemaal niets te doen.Toen ik gisteren thuis kwam bleek dat het laatste punt van de To-Do-lijst 'kleren wegbrengen' was. We hebben een maand of zo geleden eens onze kledingkasten uitgeruimd en besloten dat het hoog tijd was zeker een derde daarvan weg te brengen. Je hebt dan meerdere opties: je geeft ze mee met de Zak van Max, je stopt ze bij de plaatselijke buurtsuper in de verzamelcontainer, of je brengt ze naar een tweedehands winkel, die probeert er nog wat geld van te maken.
Dat laatste leek ons, gezien de hoeveelheid weg te brengen kleding, het slimst. We namen nu alleen de zomer en misschien-zomer kleding mee, de winterkleding mag pas in september. Twee zakken vol met niet, niet meer of nauwelijks gedragen kleding. Die gaat nu drie maanden de schappen in en daarna wordt het restant opgestuurd naar mensen die het harder nodig hebben dan wij in Roemenië. Dan sta je daar dus je spullen in een doos te leggen en dan zie je spullen die je echt nog maar 1 keer hebt aangehad, jassen waarvan je al jaren niet meer wist dat je die in de kast had hangen en wonderbaarlijk genoeg ook inderdaad die schoenen die je in de uitverkoop te klein had gekocht en daarom echt letterlijk daarna niet meer hebt gedragen. Frappant hoe je af en toe niet meer nadenkt over je aankopen.
Ergens hoop ik dat die winkel die schoenen niet verkoopt. Ergens lijkt het me wel leuk dat een Roemeen met maat 42 straks op die groene Fila's loopt. Echt nette schoenen. Dat ie er de blits mee maakt.
We zijn eigenlijk allang blij dat die spullen weg zijn. Het maakt ruimte voor nieuwe spullen, spullen die misschien ook veel te weinig gedragen gaan worden..
Geschreven op 28 Juni 2005 om 16:08 uur
Bezoek: altijd gezellig
Gisteravond belde een vriend van me. Eigenlijk zou hij eerder op de avond mijn kant op zijn gekomen. Biertje drinken in de tuin, met uitzicht op de achter de huizenblokken zakkende avondzon. Door een afspraak die hij niet af kon zeggen, was hij wat later, zei hij. Geen probleem, het ging immers om een ontspannen bezoekje, zonder verdere dieperliggende reden of wat dan ook. Tien voor tien belde hij weer. Of het te laat zou zijn als hij over tien minuten, dus om tien uur, zou komen. Tien uur.Tien uur is mijn 'dilemmatijd'. Heb ik dan nog wel zin om zo laat iets af te spreken. In mijn studententijd wel, maar ja, daar liep de dag een stuk langer door. Sprak ik zonder moeite door de week rond die tijd of later af in de kroeg, om na uren en liters weer waggelend naar huis te lopen, om de volgende dag zonder problemen naar de schoolkantine te kruipen. En me de hele dag tegoed te doen aan ontnuchterende koffie.
Tegenwoordig is 10 uur echt zo'n tijd waarop je elkaar nog eens aankijkt en afwacht wanneer de andere zegt Ik ga vast naar boven - ik zie je zo. Raar zoals je leven in een jaartje of wat kan veranderen. Ik ben gisteren trouwens inderdaad op tijd naar bed gegaan. We hebben een andere afspraak gemaakt.
Geschreven op 24 Juni 2005 om 16:09 uur
Kijken en hopelijk bekeken worden
Het mooie aan het schitterende weer van de afgelopen dagen is natuurlijk dat je weer, van achter bijvoorbeeld een goed glas wijn, naar al die oververhitte voorbijgangers kunt kijken. Ongegeneerd, tegenwoordig, want iedereen doet het en iedereen vindt het leuk.Zeurend volk dat we zijn, hebben we zelf in de stralende zon een reden om anderen te bekritiseren, want laten we eerlijk zijn, als je zo'n rood hoofd hebt, zet dan even een petje op, en met zulke witte benen is het wellicht slim om eerst een langzaam op te bouwen zonnebank-kuur te doen alvorens je medemens te verblinden met de weerkaatsing van de zon in je welgevormde kuiten.
Gelukkig duurt dit gezeur meestal tot na het tweede glas wijn, om dan geruisloos over te gaan in een herhaald 'Heb je haar gezien? Zag je dat? Die heb je gemist, hè'. Het edele spel van het kijken en hopelijk bekeken worden. Ach, zoals ik al zei, iedereen doet het. Mensen kijken.
Als je nu toevallig dat ene terrasje voorbij loopt, ook al heb je haast en is het warm, zwaai dan een keertje. Zomaar, niet specifiek naar iemand. Wedden dat er minstens twee mensen een enorme glimlach op hun gezicht krijgen en terugzwaaien? Hè, lekker. Zomer.
Geschreven op 23 Juni 2005 om 16:10 uur
Fris ontspannend
Door schade en schande wijs geworden reed ik vandaag eens niet te hard door zonning Nederland, zachtjes Jack Johnson uit de speakers blazend. Lekkere muziek vind ik dat. Jack is vroeger een succesvol surfer geweest (sluit mooi aan bij badlog.nl) en maakt nu bijzonder ontspannen ontspannende muziek. Je hoort dat ie zich niet druk maakt. Maar waar ie over zingt?Ik betrapte me er gisteren op dat ik eigenlijk vrijwel nooit naar het hele verhaaltje in een lied luister, maar slechts fragmenten in me op neem en het geheel een drie tot vier minuten oorstrelend vind. Of niet. Ik vond bijvoorbeeld A Long December van de Counting Crows een briljant, meeslepend nummer. Totdat Esther me vertelde dat ze altijd zo depressief wordt van dat nummer. "Moet je maar eens naar de tekst luisteren." Op zich natuurlijk niets tegen depressieve nummers, maar die draai ik liever in de herfst, het is zomer!
Raar. Want bij nederlandstalige nummers, waarvan ik er overigens ook legio bezit, luister ik vaak wel naar het verhaaltje. En ik weet ook wel dat Bløf niet de vrolijkste nummers maakt, en dat K3 echt niet meer kan (wel vrolijk) op mijn leeftijd (oude man). Op de een of andere manier wil ik niet vertalen, maar hang ik mijn eigen boodschap aan de engelstalige muziek. Jack schrijft en zingt: "I keep playing your part - But it’s not my scene - Want this plot to twist - I’ve had enough mystery - You keep building it up - But then you’re shooting me down - But I’m already down." Uit het leven gegrepen, waarschijnlijk, maar niet uit dat van mij.
Jack is ook niet zo'n vrolijk figuur, als ik dat zo hoor. Maar die muziek, die blijft fris ontspannend. Dan luister ik toch gewoon niet naar het verhaaltje?
Geschreven op 21 Juni 2005 om 16:13 uur
Té warm
Weet je dat ik met dit weer eigenlijk alleen maar blij ben met een plaatsje naast de airco? Dat ik al die mensen die op het strand gaan liggen eigenlijk niet snap? Zeker niets toen ik al die files gisteren zag, vanmorgen op het journaal.Het is mij iets te warm, deze dagen. Iets veel te warm. Het is weer bijna zomer. Volgens de Wet van Mijzelf is het een week lang strandweer en dan een week regen, om vervolgens weer helemaal zomer te worden. Dus de zomer begint pas echt over anderhalve week. Denk ik.
Weet je wat het lekkerste is aan de zomer? Die afkoelende regenbui, liefst 's avonds. Met de bijbehorende geuren en koelte. Daar verlang ik wel naar. Naar die rustmomenten in de grote boze warme zomer. Aan die snel optrekkende ochtenddauw, de verkoeling van het binnenkomen na een rit over de verdampende snelweg. Raar fenomeen is dat, die opstijgende warmte boven het asfalt. Daaraan zie je altijd pas goed hoe warm het nu eigenlijk is. Vaak is het op de snelweg ook nog eens een graad of wat hoger dan ver van de snelweg. File. De hel in de asfaltjungle, vooral in de zomer. Dan is die asfaltjungle meer een tropisch regenwoud.
Ik weet nog goed dat ik vorig jaar in Maleisië liep, Kuala Lumpur. Het was warm, heel warm. En er hing enige smog, zoals het in een wereldstad hoort. Lopend langs de stoffige straten, door drukke winkelsteegjes, China Town, kon ik maar aan één ding denken: een droog t-shirt. Als het maar niet zo'n zomer wordt..
Geschreven op 20 Juni 2005 om 16:13 uur
Mijn idee
Ken je dat? Vast wel. Een sluimerende gedachte die niet tot ontkieming komt. Je mist net die ene procent om een idee 100 procent af te maken.Vaak komt die ene verwachte aanvulling pas als je het eigenlijk niet kan gebruiken, als op het toilet of ergens waar je geen pen en papier bij de hand hebt. Leve de mobiele telefoon met zijn opslagfunctie.
Er zijn mensen die slapen met een kladblokje naast hun bed, zodat ze terloops opkomende gedachten, ideeën en eventueel nuttige dromen op kunnen schrijven en zo bewaren voor een beter moment. Een later tijdstip waarop de gedachte aan het onafgemaakte idee kan worden gekoppeld. Waarop het allemaal beter in zijn geheel is te bezien. Dat moment komt nooit.
Een idee is vaak af of niet goed en daarom niet volledig. Eén van de twee. Da's mijn idee.
Geschreven op 16 Juni 2005 om 16:14 uur
Dat hoort
Als ik dan toch eventueel zoals het er nu naar uitziet wat meer hier ga fröbelen met woorden en zinnen, laat ik dan ook maar direct de lay-out wat meer afstemmen op hoe en wat ik van die invulling verwacht. Dat hoort. Met een peinzende jeugdfoto van wie weet en net even wat andere kleurtjes. Dat bruin was ook niet alles.Tot zover mijn relaas over hoe dit kladblok eruit ziet. Snel weer nieuwe updates. Bevalt dat?
Geschreven op 15 Juni 2005 om 16:15 uur
Want als het daarom dan
Want als het daarom danEn misschien ook eigenlijk niet kan
Als het oneindige eindig en
Het reeds genezen pijnigen
In een stille storm weg
En pas na drie dagen weer terecht
In een kolkende kalmte
Verstoken van echte warmte
Als het daarom dan
Echt helemaal niet anders kan
Toch een klein beetje raar
Maar dan moet het maar
Geschreven op 14 Juni 2005 om 16:16 uur
Ochtendrituelen
Toen ik vanmorgen mijn blote voeten op de nog net niet te koude laminaatvloer zette en mezelf in enkele verwensingen overhaalde om op te staan, wist ik precies wat ik het komende uur ging doen. Ochtendrituelen. Van die dingen die je nooit overslaat en in dezelfde slaapvolle volgorde afwerkt.Bij mij is dat gewoonlijk een slenteren naar de badkamer, een snelle blik in de spiegel en dan douchen. Ergens in het voorgaande stukje hoort een spontane ontsnapping van natuurlijke gassen - dat hou je niet tegen. Na dat douchen, al dan niet voorafgegaan door een scheerpartij, kijk ik zorgvuldig in mijn kast welke kledingstukken voor die dag logisch lijken, om vervolgens lukraak een t-shirt en een broek aan te trekken. Eenmaal beneden laat ik de katten uit hun gevangenis voor de nacht en geef ze wat voer. En daarna mezelf. Dan kijk ik het RTL Nieuws, van gisteravond of als ik laat ben van vandaag, om na een welgemeend "Tot zo" in de auto te stappen.
En dat dan 5 dagen in de week, op automatische piloot.
Weet je, soms denk je dat als je het anders doet je later kunt opstaan, je minder tijd nodig hebt en misschien net wel die slaap pakt die je denkt nodig te hebben. Ik denk dat nooit. Ik weet dat ik met bovenstaand ritme pas een uur na het opstaan wakker hoef te worden en eigenlijk is dat nog wel het allerlekkerste. Pas wakker worden als je je voet over de drempel van de voordeur zet. De ochtend in.
Geschreven op 13 Juni 2005 om 16:16 uur
Slapeloos wakker
Heel eerlijk gezegd weet ik ook wel dat 2.00 uur te laat is als de wekker om 5.45 uur staat. Maar ja, ik moest die nieuwe layout afmaken. Moest. Een zelf opgelegd moeten volgens sommigen, want die weblog heb je voor je eigen lol. Is ook zo.Ik denk dat het ook een beetje zelfopgelegd moeten is. Dat heb je soms, dat je eigenlijk wel weet dat je iets niet moet doen, maar dat je, bijvoorbeeld in het geval van laat naar bed gaan, weet dat het alternatief ook geen oplossing biedt. Immers, als ik vroeg naar bed was gegaan, dan had ik toch niet kunnen slapen. Herkenbaar?
Geschreven op 8 Juni 2005 om 16:17 uur
Vrijgezellig feestje
In de aanloop naar mijn trouwen hebben we dit weekend de laatste punten op de i gezet. Ceremoniemeesters gevraagd en ook degene die mijn vrijgezellenfeestje mag regelen.Dat laatste is een bewuste keuze. Vooral omdat mijn ervaring is dat die feestjes een soort van los-vast samenzijn vormen zonder nadrukkelijk doel maar altijd wel met een kostenplaatje dat de pan uit rijst. Mijn voorkeur gaat dan ook uit naar een culinair/bourgondisch samenzijn met maar 1 doel: gezelligheid. Misschien saai omdat ik niet de infantiele aandrang voel om mezelf in een kippenpak te laten hijsen om vervolgens bij de plaatselijke buurtsuper te gaan vragen of ze mijn eieren willen kopen, maar in ieder geval wel precies wat ik leuk vind.
En daar gaat het toch zeker om bij je trouwen en de aanloop tot, dat je dingen doet die je zelf leuk vindt en die hopelijk door anderen leuk gevonden worden. Ik denk dat het allemaal wel goed komt!
Geschreven op 6 Juni 2005 om 16:18 uur
Dat stemmetje
Want als het allemaal even tegenzitJe net het overzicht verliest
Is er altijd dat ene stemmetje
Waardoor je toch het juiste kiest
Geschreven op 2 Juni 2005 om 16:19 uur
Zelfreflectie
De laatste tijd ben ik in communicatie erop aan het letten dat niet elke zin met het woord 'Ik' begint. En net wanneer ik dus wat minder vanuit mezelf wil gaan schrijven, besluit ik wat meer vanuit mezelf te gaan schrijven.Het rare is dat je bij webloggen 'op die andere manier' (linkdump) in mijn geval op gezette tijden enige minuten uittrekt voor 1 of meer postjes. Dat gaat hier dus niet, want als het nergens over gaat kun je net zo goed niet schrijven. Ik heb al eens eerder geschreven dat ik slecht ben in stukjes over paardebloemen of schreeuwende kinderen in het Kronenburger Park. Dat zit niet in me.
Ik (zie je, daar begin ik weer met 'Ik') vind het echter wel leuk om zelf na te denken en anderen aan het denken te zetten. Gaan we dat toch hier proberen?
Overigens staat in deze post ook weer 10 keer 'Ik'. Daar gaan we weer..
Geschreven op 1 Juni 2005 om 16:20 uur
De druk te druk
Eigenlijk weet ik het ook wel. Naast het drukke snelle van de linkdump moet ik ook hier af en toe zomaar uit het niets een moment van zelfreflectie nemen. Michiel Heijmans schrijft van zich af. Overpeinzingen. Ik doe het te weinig.Ik heb een afspraak gemaakt met iemand waarmee ik ook zo nu en dan met veel plezier vermakelijke, leerzame en discutabele stukjes probeer te produceren voor dat ene ezine dat weblogland rijk is. Een afspraak dat ik wat vaker hier mijn ei ga leggen. Ik betaal tenslotte ook voor dit stukje internet, dus waarom zou ik het niet intensief gaan beplanten. Omdat ik het te druk heb? Daar moet je tijd voor maken. Dat werkt verhelderend. Je leert jezelf kennen.
Ik heb afgesproken meer hier te schrijven. Bij deze. De rest volgt. Beloofd. Echt.
Geschreven op 31 Mei 2005 om 16:21 uur
Vanwege de zomer
Omdat minirokjes steeds meer mini wordenen het woord decolleté weer betekenis krijgt
vertrekken we in mijn hoofd naar het strand
of waar de wind ons drijft
Het wordt langzaam zomer in Nederland
we schieten stuurloos de lente voorbij
lammetjes, geitjes, shoarma op straat
en dan te bedenken het is pas mei
Zonder een woord dwarrelt een vlinder
sierlijk van madelief naar paardenbloem
een roodborstje fluistert schreeuwend zijn lied
en wij, wij gaan nu maar eens buiten iets doen.
Geschreven op 14 Mei 2005 om 16:22 uur
Zonder na te denken
Zonder na te denken staren in de leegte die 5 uur heet. Laten we eerlijk zijn, iedereen denkt rond of om 5 uur even: Hoever ben ik met mijn dag?Dat kan zijn op je werk, nadat je de kinderen van het dagverblijf hebt gehaald of zomaar op een vrije dag of in het weekend. Moet je eens op letten. Raar hè.
Volgens mij bestaat de dag toch zeker uit dagdelen en niet uit een totale optelsom van tijd die uiteindelijk een etmaal van 24 uur vormt. Volgens mij zijn er verschillende fasen: diepe slaap, wakker worden, onderweg, activiteiten, thuiskomen, vermaak, moe worden, lichte slaap. 8 verschillende fasen van de dag, niet per definitie ieder van drie uur.
Je kunt dan ook makkelijker dingen koppelen: "Bel me even als ik onderweg ben, dan heb ik tijd," wat trouwens een raar gegeven is als je beseft dat we net 'onderweg' tot een tijdseenheid hebben gemaakt. "Bel me liever niet als ik in diepe slaap ben, dan wordt ik wakker," impliceert dat je niet gedwongen wil worden door derden om van de ene fase naar de andere te gaan.
Overigens is mijn fase activiteiten nu afgelopen en ga ik vrijwillig en met een voldaan gevoel naar de fase onderweg, wat mensen bellen en daarna voor de ontspanning nog wat tennissen voordat ik te moe wordt. Pfoe, nog drie fasen en dan kan ik naar mijn bedje toe. Lekker..
Geschreven op 10 Mei 2005 om 16:24 uur
Natuurlijk
Want ook in stilte vind je chaosIn herrie vind je rust
Ook in oorlog soms een vriendschap
In de meeste liefde lust
We maken ons te druk.
Geschreven op 31 Maart 2005 om 16:25 uur
Mijmeren
Als ik nu eens niet naar het VWO was gegaanAls ik nu eens niet de HEAO had afgemaakt
Als ik nu eens eerder had ingezien dat die ene beslissing niks was
Als ik nu eens niet die ene tint wit op mijn muren had gesmeerd
Als ik nu eens allergisch was geweest voor graspollen
Als ik nu eens nooit naar Frankrijk was geweest
Als ik nu eens links was geweest en niet rechts
Als ik nu eens geboren was in Alaska
Als ik nu eens ..
Als het woordje als er nu eens niet was geweest?
Geschreven op 30 Maart 2005 om 16:26 uur
Niet over nagedacht
De term 'het onbereikbare' is verzonnen door mensen die meer willen dan kunnen. Die streven naar dat waar niemand naar streeft. Mooie term, dat wel 'het onbereikbare'.Toen ik 11 was, wilde ik graag advocaat worden. Toen ik vijftien was wilde ik graag commercieel directeur van Sony worden en toen ik eenmaal afgestudeerd was wilde ik als de sodemieter een baan, zodat ik een huis kon kopen. Nu wil ik mijn uiterste best doen in mijn huidige functie. En in mijn privé-leven natuurlijk net zo goed. Alhoewel de genoemde vroegere doelen ver uit elkaar liggen, zie ik niet in waarom er een tussen zou zitten die onbereikbaar is (geweest). Ik heb er in ieder geval nooit zo over nagedacht.
Soms vraagt iemand me: "Waar denk je te staan over 5 jaar?" Dat hebben ze jou ook vast wel eens gevraagd. Je antwoord was waarschijnlijk: "Geen idee, daar moet ik over nadenken / daar heb ik nog nooit over nagedacht." Had men het je gevraagd toen je 11 was, had je waarschijnlijk direct een antwoord gehad. Perceptie op de toekomst wijzigt in de loop der jaren, wordt bijgesteld. Zolang je je geen onbereikbare doelen stelt, kom je daar altijd wel uit.
Over vijf jaar wil ik gelukkig zijn met het werk dat ik doe, met het huis waarin ik woon en bovendien met de vrouw met wie ik dan ben getrouwd. Allemaal zekerheden waarvoor ik alleen hoef vast te houden aan 'het voor mij onbereikbare' dat ik inmiddels heb bereikt. Zo heb ik er eigenlijk nog nooit over nagedacht!
Geschreven op 17 Februari 2005 om 16:27 uur
Te laat naar bed
Te laat naar bed is een slecht synoniem voor te lang opblijven. Ik heb gemerkt dat het af en toe weinig tot geen kwaad kan om een uurtje eerder te gaan slapen.Vroeger was ik ervan overtuigd dat ik iets zou missen als ik tussen 22 en 24 uur niet wakker was. Iets op televisie, of internet, of waar dan ook. Ik ben er nu van overtuigd dat er niets, maar dan ook helemaal niets zinnigs te doen is tussen die twee veel te late uren. In ieder geval niets dat niet kan wachten tot morgen.
Natuurlijk, je deadline verschuift. Waar je vroeger je spullen voor 17 uur klaar moest hebben, omdat dan de laatste brievenbus wordt geleegd, kun je nu rustig tot half 3 's nachts doorgaan, je verstuurt de spullen met een druk op de knop, toch? Maar toch. Het meeste kan eigenlijk ook morgen. Dat zou het criterium moeten zijn. 'Kan het morgen? Ga dan lekker slapen'. Een nobel streven!
24 uurs economie is leuk, omdat je dan lekker laat nog boodschappen kan doen. We moeten het alleen niet overdrijven, zoals gisteravond. Vanavond vroeg naar bed..
Geschreven op 15 Februari 2005 om 16:28 uur
Hee Michel
Stel dat ik zelf onverhoopt later in een bejaardenhuis helemaal alleen achter de geraniums mocht komen te zitten, dan heb ik in ieder geval 1 zekerheid: het internet biedt me toegang tot mensen over de hele wereld die in basis natuurlijk net zo contactgestoord zijn geworden als ik door een jarenlange werkgeschiedenis in het internet.Ik denk dat er over een jaar of dertig, als de eerste met pc opgegroeide generatie, waaronder inderdaad wijzelf ook vallen, in het bejaardenhuis beland, wat dan ongetwijfeld een volledig werkend WiFi-netwerk heeft, er niemand meer helemaal alleen is. De bejaarden die nu achter de geraniums zitten zijn een uitstervend ras, dat willens en wetens nooit heeft willen toegeven aan het wonder dat internet heet. Een rondje wandelen door de buurt wordt door virtuele communities ook mogelijk voor mensen die heel slecht ter been zijn.
Michel, helemaal eenzaam zullen we niet worden. Onze ogen zullen misschien een stuk verder achteruit gaan! Elk voordeel heeft zijn nadeel, zullen we maar zeggen!
Groeten aan de club in Arnhem,
Geschreven op 3 Augustus 2004 om 16:36 uur
Beste lezer(es)
Vol ongeloof in een wereld waar het gewoon lijkt te worden dat er in Irak hoofden worden afgehakt en de bezuinigingen ervoor zorgen dat er een record aantal depressieve mensen in Nederland rondlopen, lees ik net van een Roemeense arts die het geslacht van een mannelijke patiënt in drieën heeft gehakt.Alsof mensen uit pure wanhoop steeds vreemdere zaken gaan bedenken om te ontsnappen aan de eindeloze sleur, aan de verveling en afstomping die Bush en Bin Laden in hun toch uiteindelijk eindige boxwedstrijd via de levens van overige burgers in de wereld uitvechten. De absurditeit sloeg me keihard in het gezicht. Ik kon een glimlach en een stiekume grinnik niet onderdrukken.
Ook ik raak gewend. Shit.
Groet,
Geschreven op 16 Juli 2004 om 16:37 uur
Beste Kees-Jan
Over de zin van het leven zijn in de breedste zin van het woord reeds te veel artikelen geschreven en te veel meningen ontsproten aan de gedachten van te veel verschillende mensen. Een erg kort door de bocht-conclusie kan zijn dat het leven eigenlijk helemaal geen zin heeft en dat wij, mensen, slechts dienen ter vermaak van een stel oude germaanse goden, zoals dat ook verwoord werd in een Suske & Wiske waarvan me de titel even is ontschoten (Lambiorix, geloof ik).Een volkomen eigen mening over de zin van het leven is, volgens mij, dat je een periode van geboorte tot dood meemaakt, waarin jijzelf als centrale figuur een groeiproces doormaakt, en ervaringen opdoet die je wellicht tijdens dat verouderingsproces kunt gebruiken. Dit alles met als doel het zo goed en kwaad als het kan voorbereiden van een plaats op deze wereld voor nieuwe generaties met als uiteindelijk doel een leefbare planeet voor alle bevolkingsgroepen en dierenculturen.
Waarom ik dat zo denk? Omdat ik het anders ook echt niet zou weten. Misschien bestaan wij eigenlijk wel helemaal niet en zijn er eigenlijk maar twee mensen, bijvoorbeeld Adam en Eva, die samen achter een enorm plasmascherm met een PlayStation een spel als "The Sims" zitten te spelen met ons allen als hoofdpersonen. Ik denk dat ik dat wel de meest geruststellende gedachte vind. Een berusting in de vraag, misschien wel.
Kees-Jan, ik hoop dat je hier iets mee kan. Misschien is het aardig Monty Python's The Meaning of Life als studiemateriaal te vermelden..
Veel groeten,
Geschreven op 13 Juli 2004 om 16:40 uur
Zomerse donderslagen
Waar de vogels vol ongeloofGeloven in opbloeiende besjes aan de bessenstruik
En het kind naarstig op zoek is naar zijn plastieken zwembad
Klinken zonnestralen als harde donderslagen
Daalt in plaats van warmte regen op ons neer
Zondag in het park wordt zondag bij oma, binnen
Het is zomers maar dan het prille begin
Meer regen dan in de herfst stroomt zacht de dakgoot in
Zomerse donderslagen
Naar zomer verlangende groeten,
Geschreven op 2 Juli 2004 om 16:40 uur
Hé Ouwereus
Mijn grootste angst is eigenlijk dat ik op het moment van mijn sterven pas weet wat ik eigenlijk nog allemaal had willen doen, omdat ik het tijdens mijn leven schijnbaar te druk heb gehad met allemaal andere dingen. Want laten we eerlijk zijn: denken dat je het te druk hebt is de grootste vijand van de menselijke ontspanning. Het kan toch niet zo zijn dat we ons hoofd alleen dan kunnen leegmaken, als we ons juist inspannen?Ik merk dat zelf heel erg tijdens de tennislessen en dat is waarschijnlijk ook de reden waarom ik de laatste tijd steeds meer plezier beleef in die lessen (en natuurlijk ook doordat het steeds beter gaat..). Het is hectisch geweest, de laatste weken, heel hectisch. Ik heb niet eens de tijd kunnen vinden (want geen tijd hebben vind ik zo'n onzin), om goed over mijn vakantie na te denken. En dat zijn ook dingen die ik nog gedaan wil hebben: bepaalde landen bezoeken.
Ouwereus, wat is je grootste angst? Waarom bestaat er zoiets als grootste angst? Het nadeel van een grootste angst hebben is namelijk dat je er weer een reden bij hebt om je druk te maken. Weer een reden om de dingen die je eigenlijk had willen doen uit te stellen, omdat je geen rust vindt in je hoofd: zie daar, de vicieuze cirkel is geboren.
Denk eens een half uurtje na over je grootste angst, en dan voornamelijk op een relativerende manier. Denk na over waarom dat je grootste angst is een waarom je niet nu zou beginnen met het aanpakken van die angst, begin nu met de confrontatie, dan krijg je in ieder geval later geen spijt dat je dat niet hebt gedaan. En dat is weer een zorg minder!
Geschreven op 30 Juni 2004 om 16:42 uur
Beste Karin
Misschien was gisteravond wel het allerbeste voorbeeld dat 'hoop' altijd aanwezig is, moet zijn, te verdedigen valt. Zonder hoop op een overwinning had Oranje op het EK tegen Letland waarschijnlijk het hoofd laten hangen. Aan de andere kant: was de kopbal van Ruud van Nistelrooij niet ook met een hangend hoofd?Hoop is de drijfveer die de mens in leven houdt, die de mens zijn dromen laat najagen, die ons in een wereld waarin Irakezen het nodig vinden mensen op video te onthoofden, waarin het hoofd van de westelijke wereld (meneer Bush) naast zijn apekop ook zijn apestreken maar niet lijkt te verliezen, op de been houdt. Hoop is de verwachting, de wens dat iets aangenaams werkelijkheid zal worden (Van Dale).
Het spaans verwoordt het het mooist: Esperanza. Zo zou je je dochter kunnen noemen. Hope is natuurlijk ook een engelse meisjesnaam. Hoop is het begin, de geboorte van een verbetering. Een verbetering waar misschien zelf weinig aan hebben, maar waar anderen en misschien wel anderen na ons iets aan hebben, hoe dan ook.
Karin, hoop is nooit verstikkend, nooit een verplichting. Hoop is altijd een beginpunt en nooit het begin van het einde. Niets is uiteindelijk zo simpel als we hopen, zelfs hopen niet.
Hopelijk komt dit een beetje overeen met wat je gehoopt had, groetjes,
Geschreven op 24 Juni 2004 om 16:43 uur
Beste Aukje
Als ik vroeger dromerig over de rand van mijn stripboek naar buiten keek, dacht ik dikwijls aan hoe het later zou zijn, zo rond mijn dertigste. Hoe mijn wereld er dan uit zou zien. Zou ik getrouwd zijn en advocaat? Had ik veel geld op de bank en mijn eigen zaak?Ik ben er altijd van uit gegaan dat ik het wel zou maken in de materialistische wereld waarin we leven. Het slimste jongetje van de klas, tot ik op het VWO kwam en moest inzien dat er nog honderden van die figuren als ikzelf rondliepen. Huilend mijn eerste 6 in ontvangst genomen, omdat het toch net even te moeilijk was en via de HEAO van een gedisciplineerd, veel lezend jongetje verandert naar een tv-verslaafde, te weinig sportende werknemer met een dikke hypotheek.
Het leven kan raar lopen. Toch heb ik mijn droom nooit opgegeven, slechts bijgesteld. Misschien, besefte ik enkele jaren geleden, heel misschien is het doel van een droom wel niet het bereiken daarvan, maar het voorzichtig bewandelen van het pad daar naartoe. Misschien is een dikke portemonnee helemaal geen garantie voor een geestelijk rijk leven. Een sociaal rijk leven. Een uitdagend leven.
Het opgeven van een droom is het stomste wat je kunt doen. Het bijstellen van een droom het meest natuurlijke. Hou daarom vast aan je dromen, stel verder geen deadlines en bedenk hoeveel plezier je kunt hebben als je je doel nog net niet bereikt. Want wat is er daarna? Helemaal niets. Dan moet je een nieuwe droom zoeken.
Beste Aukje, in de loop van de tijd stellen we onze dromen bij. Daarmee veranderen ook onze prioriteiten. Het blijven dromen heeft echter wel de allerhoogste prioriteit!
Leef zoals je droomt en droom over wat je beleeft.
Veel groeten,
Geschreven op 18 Juni 2004 om 16:45 uur
Hoi Kees
Toen ik gisteravond naar huis reed en eens nadacht over wat er nu eigenlijk geworden is van onze vriendengroep, alles op een rijtje zette en van een afstandje bekeek, bekroop me opeens een gevoel van onmacht.In het proces van ouder worden, vooral nu de eerste van 'de onzen' aan de kinderen gaat en gaat trouwen, zijn we iemand vergeten. Iemand die helaas in 1997 is blijven hangen. Die eigenlijk al jaren klaar is met school, of uni, of hoe je dat ook mag noemen, maar besloot door te gaan studeren, te promoveren, en in het proces helemaal is vergeten te denken aan andere wereldlijke zaken als liefde, een basis opbouwen en een toekomstplan trekken.
Natuurlijk, zoals zovelen heb ik geroepen dat ik voor mijn dertigste 453.000 euro zou hebben. Natuurlijk lukt dat niet. Maar naast mijn huisje-boompje-beestje heb ik een basis opgebouwd die moeilijk om te gooien is. Die staat als een huis. Letterlijk.
In onze vriendengroep is iemand achtergebleven bij deze ontwikkelingen. Iemand die blijft beweren het te druk te hebben voor een vriendin en de vrijheid wil hebben morgen zijn spullen te pakken en naar Zimbabwe te verhuizen, maar dat nooit zal doen. Iemand waarbij de groei van schaamhaar op het gezicht is gestopt bij een klein plekje op de kaak.
Volgens mij heeft elke vriendengroep zo iemand. Volgens mij moeten we die iemand koesteren als een soort symbool van onze jeugd, van vroeger, van toen woonwagenkampen nog belasting betaalden.
Denk je niet?
Groeten van je oude, wijze vriend,
Geschreven op 15 Juni 2004 om 16:46 uur
Beste mevrouw / heer
Vanmorgen vonden wij in onze post een brief van xxxxxxxx, met de volgende opvallende zinnen:"Wanneer u besluit deze Key te gebruiken of de envelop te openen dan abonneert u zich automatisch voor 200 euro excl. btw per jaar op de XXXX-CD"
..
U begrijpt dat de ongeopende envelop teruggestuurd moet worden. Dat is uiteraard vanmorgen gebeurd. Zowel een kopie van onze brief, alsmede van de envelop en de brief van xxxxxxxx zijn bijgesloten, de brief is bijgeloten.
Het is toch absurd dat een bedrijf zich van dergelijke marketingmethoden mag bedienen! Indien een onoplettende ontvanger de overduidelijke reclamebrief ontvangt en zonder er erg in te hebben de bijgeloten envelop opent, kost hem of haar dat 200 euro. Wij voelen het als onze plicht om u te wijzen op deze marketinguiting, verzonden door een bedrijf in uw regio, vallende onder uw KvK.
Wij vernemen van u graag uw reactie / visie,
Met vriendelijke groet,
Geschreven op 7 Juni 2004 om 16:48 uur
Geachte Matrassengigant
Ik wilde u bij deze een open sollicitatie sturen voor de functie van matrassentester. Ik ben momenteel gezien mijn fysieke gestel vrijwel zeker in staat minimaal een zaterdag en eventueel aansluitend een koopzondag bij u op een matras te blijven liggen, bij voorkeur maar natuurlijk door u te bepalen met de spreekwoordelijke oogjes toe.Op de een of andere manier merk ik dat ik lichamelijk moe begin te worden. Misschien heeft Esther wel gelijk en zit ik te lang achter de computer, alhoewel ik dat zelf toch als een ontspannende bezigheid zie. Maar dat ik vanmorgen bij het afdrogen van mijn haar na het douchen door mijn rug ben gegaan en nu eigenlijk alleen dankzij Ibuprofen 400 kan functioneren zonder een te ver naar rechts hellende houding aan te nemen, moet haast wel een teken aan de wand zijn.
Ik vind slapen alleen zo immens nutteloos. Je kunt zoveel andere dingen doen in die bij voorkeur acht maar in de realiteit 5 à 6 uur per nacht. Er is alleen TelSell op tv, dus je wordt niet verleid tot een nutteloos bankzitten, niemand die je belt of die langskomt, dus je kunt ongestoord je ding doen.
Daarom zat ik dus te denken, als ik nu eens het nuttige met het voor mij schijnbaar zinloze combineer? Dan test ik voor u uw matrassen en kom ik toch nog een beetje aan mijn slaap toe. Lijkt u dat wat? U vindt mijn curriculum vitae bijgevoegd als bijlage.
Ik hoor graag van u.
Met vriendelijke groeten,
Geschreven op 5 Juni 2004 om 16:57 uur
Beste zomer
Omdat dingen lopen zoals ze lopen, bestaat er een mogelijkheid dat ik deze zomer net als vroeger op de basisschool een 'grote vakantie' heb. Even helemaal niets, en alleen te verwijten aan het slechte economische klimaat waarin ons kikkerland zich bevindt.Ikzelf ga die periode gebruiken om een pas op de plaats te maken - ik ben daar al druk mee bezig. Niet meer hals-over-kop het nieuwe avontuur in, maar met heldere argumenten, vooral naar mezelf toe, beginnen aan de rest van mijn werkende leven. Dat mag op een luchtigere manier. Ik moet nog
Ik heb besloten meer met dit schrijven te gaan doen, waar mogelijk direct gecombineerd met internet, websites. Eigenlijk is dat gewoon het leukste wat er is. Bezig zijn met middelen tot verkoop, niet met de daadwerkelijke verkoop zelf; ik heb toch achteraf, nu ik er zo op terug kijk, niet mijn hart liggen bij verkoop. Volgens mij word je geboren als verkoper, word je dat niet door een studie.
Ik heb zomervakantie. Vorig jaar kocht ik een fiets en de banden zijn nog onversleten. Nog niet eens grijs van het stof op de weg. Ik heb er nog geen lekke band mee gehad. Het wordt tijd!
Geschreven op 4 Juni 2004 om 16:50 uur
Donkere nacht
In de stilte van de zojuist gevallen zwarte deken van de nacht kijk ik naar mijn beeldscherm en verzucht de dag weg. Half elf is het. Donker buiten. Een koude wind komt door het openstaande raampje ons prettige huis binnen. Als een soort verkoeling in de warme drukte van de afgelopen weken.Dank u voor uw aanwezigheid. Voor de stilte, waarin mijn hoofd tot rust komt door een alles overheersende staat van leven: slaap. Zo in de laatste uren voor ik ga slapen denk ik altijd in alle rust na over alle zaken waar ik me overdag druk over maak. Met het besef op dit late uur er toch helemaal niets meer aan te kunnen doen, niemand meer te kunnen bellen voor misplaatste raad of welgemeend advies, dwalen mijn gedachten af naar de twee rustpunten in mijn leven.
Naar mijn lieve vriendin die boven reeds ligt te slapen en met de definitieve nachtrust wacht tot ik me naast haar opgekruld heb. En naar de wetenschap dat er morgen altijd weer een dag komt, waarin chaos meer geordend lijkt en wilde plannen voor de nabije toekomst een plaats krijgen in het heden.
Op die manier vorm je een brug tussen het rumoer vandaag en de plannen van morgen!
Bedankt,
Geschreven op 31 Mei 2004 om 16:51 uur
Beste Frans
Ik las onlangs dat u vindt dat minister De Graaf van Bestuurlijke Vernieuwing sterk overdrijft door te stellen dat de Tweede Kamer zijn taken verwaarloost. Ik denk dat dat ook niet de te stellen vraag is.Meer en meer heb ik de indruk dat de huidige regering gekozen is door een groep kiezers die nu, na een betrekkelijk korte regeringsperiode, zonder nadenken SP of GroenLinks zou stemmen bij nieuwe verkiezingen. De prestaties van het huidige kabinet zijn dan ook uiterst belabberd. Gespeend van enige politieke interesse en dus alleen redenerend vanuit een positie als burger en medewerker van de NV Nederland, waar we toch met zijn allen aandelen in hebben, zie ik een verschuiving in management die me geenszins aanstaat.
Misschien zie ik het verkeerd, maar het huidige politieke beleid riekt naar het veranderen van de rechtsvorm van NV Nederland naar een BV, een besloten vennootschap, waarin een kleine groep medelanders, de regeringspartijen, het kabinet, zonder het openbaren van enige heldere stukken de zaak probeert te besturen. In die zin verwaarloost de Kamer zijn taken. Wij willen in de nu zo als 'hip' omschreven Jip-en-Janneke-taal eindelijk wel eens weten waar u allemaal mee bezig denkt te zijn en wat u daarmee denkt te bereiken.
In een zorgstaat als de onze waarin alles duurder en duurder wordt zonder dat we daar merkbaar de gevolgen van proeven, willen we graag de publieke stem horen weerklinken in de politiek. Natuurlijk is het het werk van de regering om te zorgen dat het uiteindelijk, op de langere termijn beter gaat en moeten we daar op korte termijn voor inleveren. Maar neem nu de heisa om het pre-pensioen. Het lijkt mij zeer waarschijnlijk dat over een (paar) jaar bij nieuwe verkiezingen de nieuw gekozen regering als eerste de nu voorgestelde waanzin afschaft. Je ontneemt mensen die al jaren werken met het vooruitzicht op hun 60ste te kunnen stoppen deze mogelijkheid niet. Verhoog dan maar gewoon de staatsschuld met een miljard, als dat nodig mocht zijn. Daarom heeft dat ding ook staatsschuld: die betalen we later met zijn allen wel weer terug als het beter gaat. Die staatsschuld is voor Gerrit volgens mij sowieso een principezaak geworden.
U snapt dat ongeacht wat minister De Graaf en u allemaal te bespreken hebben (misschien kan René bemiddelen, dat heeft ie bij Gordon en Gerard ook gedaan), wij als medewerkers van de NV Nederland hard na aan het denken zijn over de mogelijkheid om de huidige oppositie, onze OndernemingsRaad zo u wilt, en het management van plaats te laten wisselen. Het kan ook allemaal anders, zegt onze OR. En wij zijn daar eigenlijk nu al heel benieuwd naar!
Met vriendelijke groeten,
Geschreven op 25 Mei 2004 om 16:51 uur
Geachte aanstaande ex-klant
Naar aanleiding van ons telefoongesprek d.d. xx mei 2004, waarin ik u duidelijk te kennen heb gegeven dat ik uw manier van communiceren uitermate agressief en onvriendelijk vind, wilde ik u bij deze nogmaals mijn visie op de zaak geven.Uw reactie en argumentatie is uitermate bevreemdend in een jarenlange relatie als die van onze firma's. Met een minimale inspanning van uw persoon als ik zo vrij mag zijn. Waar tegenover staat dat het contact met uw organisatie altijd op een bijzonder prettige manier verlopen is. Voordat u was aangenomen, als u er een periode aan wilt hangen. Het is schijnbaar gewoon dat een dergelijk omhooggevallen persoon als u zelf een jarenlange relatie met een leverancier naar de zogenaamde 'klote' helpt. U bent namelijk niet de eerste die ik deze of een soortgelijke brief schrijf.
In een laatste poging onze relatie te lijmen vraag ik u vriendelijk faktuur nummer 2004.5.1006 zo spoedig mogelijk en zonder alle non-argumenten uit uw vorige schrijven over te maken op ons bankrekeningnummer (zie onderaan de brief). Indien u op dit verzoek weer op een dergelijke achterbakse en weinig menselijke manier in gebreke blijft, zien wij ons genoodzaakt deze kwestie over te dragen aan deurwaardersbureau H. Scheffers en Partners. Tevens hebben wij gevraagd O. van Erschaf, professioneel freefighter, eens met non-verbale argumenten de kwestie aan u voor te leggen.
Wij gaan ervan uit dat we u bij deze voldoende hebben ingelicht en zien uw betaling graag tegemoet.
Met dwingende groeten,
Geschreven op 14 Mei 2004 om 16:52 uur
Meneer Rumsfeld
Gisteren is in Irak een nederlandse soldaat gedood. Oorlogsrisico? Waarschijnlijk wel, maar daarom niet minder zuur. In een oorlog waarin we eigenlijk, dacht ik, puur een 'beetje ondersteuning' geven aan de aanvallende troepen. Want dat doen we eigenlijk met zijn allen, toch? We vallen met zijn allen Irak aan. Het is net Risk. De groene legers vallen de rode aan.Meneer Rumsfeld, gisteren is in Irak een nederlandse man gedood. Een man die daar voor zijn werk was. Risicovol werk, natuurlijk. Werken in een oorlogsgebied is altijd met risico. Maar we hadden het niet verwacht. Zelfs Adam Curry heeft met zijn overigens prima actie in Irak niet kunnen voorkomen dat we in Nederland toch een 'ver van mijn bed'-gevoel hebben. Het gebeurde en we lazen het op Teletekst. Op internet. Maar we waren er niet bij.
Meneer Rumsfeld, in Afrika zijn vandaag 24 mannen gedood door rebellen en een tig tientallen zullen waarschijnlijk sterven aan ziekten als AIDS. Vandaag. Maar daar ben ik eigenlijk niet zoveel mee bezig. Eigenlijk alleen als ik op het afschrift van mijn bankrekening zie dat er 5 euro is overgemaakt aan Artsen zonder Grenzen. Zelfs mijn Plan Nederland-kind woont niet in Afrika maar in Zuid-Amerika.
Meneer Rumsfeld, stel dat er gisteren naast mijn huis een man was vermoord. Heel dichtbij en heel erg echt. Zo vlakbij dat ik niet weet of ik vanavond wel makkelijk in slaap kan komen. Het 'ver van mijn bed' gevoel is dan eventjes ver te zoeken. Ik voel de wanhoop bij de mannen in Irak en de teleurstelling van een uitblijvende welvaart in Afrika. Ik proef de spanning. Ik snap het. Er is gisteren iemand vermoord in Irak. Stilte.
Minister Rumsfeld, u en president Bush trekken aan de spreekwoordelijke touwtjes. Wordt het geen tijd dat we beginnen met de bouw van een muur om Irak, zodat er een bak ontstaat die we dan kunnen vullen met water? Pas dan is de dreiging van terrorisme echt weg uit Irak. Of we moeten zorgen voor een structurele oplossing. Laten we in dat geval eens beginnen het land terug te geven aan de Iraki zelf. Waarschijnlijk kunnen die nu meer dan dan die legers van u. Denk ik. Hoop ik. Doe daar iets mee.
Dit ter overdenking, groet,
Geschreven op 11 Mei 2004 om 16:55 uur
Beste vandalist
Toen u vanmorgen zo rond een uur of 9 langs mijn auto ging met die sleutel, dacht u toen dat u mij persoonlijk kwaad wilde doen of was uw verstand na een avond bier en wiet dusdanig vertroebeld dat u gewoon dacht 'dat dat wel leuk zou zijn'? Dacht u eigenlijk sowieso wel ergens aan?Ik hoorde dat afgelopen weekend uw wietplantage is opgedoekt door een tweetal politievoertuigen met daarin een veelvoud aan agenten. Dat u eigenlijk al die jaren deed alsof u een nette burger was maar eigenlijk uw hypotheek betaalde door de jeugd te voorzien van dat geestdodende spul? In een buurt als de onze gaat een dergelijk nieuwtje natuurlijk als het veelgeroemde lopende vuurtje. Ze kwamen eerst met een auto en daarna met een busje, hij was er eerst niet maar zijn vrouw deed open. je kent dat wel. In een dorp als het onze is de sociale controle een stuk hoger dan in de stad, waar de allesomvattende anoniemiteit maakt dat juist daar de kliklijn immer roodgloeiend staat; wie maakt je wat?
Dacht u nu misschien dat omdat we 'nieuw' zijn in de buurt juist wij u erbij hebben gelapt? Dat wij als e
tedelingen of import-dorpelingen daar allemaal zo makkelijk mee omgaan dat we de lucht die bij u uit de kelder kwam direct linkten aan het waarschijnlijk hoge electriciteitsverbruik en daarover Nuon en de Politie Gelderland hebben gebeld? Kraste u daarom moedwillig in mijn auto?Ik zag u weglopen vanmorgen. En deze keer heb ik wel de politie gebeld.
Onvriendelijke groeten,
Geschreven op 9 Mei 2004 om 16:55 uur
Beste belgische vriend(inn)en
Ik lees vandaag in de krant dat u het allemaal niet zo nauw neemt met voorbehoedsmiddelen. Dat u eigenlijk gewoon een beetje in de rondte copuleert. In een onderzoek geeft bijna één op de vijf Belgische vrouwen aan al eens ongewenst zwanger te zijn geweest. Da's twintig procent. Ik ken eigenlijk maar vijf belgische vrouwen, dus dan moet er daar één van al eens zwanger zijn geweest.Ik heb geen idee hoe dat hier in Nederland is. Volgens mij heeft een redelijke Aidsvoorlichting en de campagne 'Welterusten' wel een aardig platform gelegd voor safe sex in de Lage Landen. Enfin, pas een beetje op daar. Straks is ongewenst zwanger worden besmettelijk.
Alvast bedankt,
Geschreven op 5 Mei 2004 om 16:58 uur
Lieve opa
Vandaag is het 4 mei, dodenherdenking. Vanmorgen voordat we de deur uit gingen zeiden Esther en ik nog tegen elkaar: "Wel aan denken, om acht uur.." Tuurlijk.Ik was het eigenlijk straal vergeten, sorry. Ik slaak een zucht van herkenning als ik net bij Barend & Van Dorp Rafael van der Vaart hoor zeggen dat ie eigenlijk net GTST wilde gaan kijken en toen pas aan de dodenherdenking dacht. GTST begon 5 minuten later, dat is mijn bewuste ervaring van dodenherdenking vandaag. En ik heb eigenlijk geen idee of ik me daarvoor moet schamen.
Opa, u heeft de oorlog meegemaakt en voor u is een dergelijke herdenking zeker van waarde, natuurlijk respecteer ik dat. Respecteert u dan ook dat ik er niet aan heb gedacht vandaag? Mijn oorlogen zijn eigenlijk de twee Golf-oorlogen. Irak, Afghanistan. Maar dat is weer zo ver van mijn bed dat ik daar geen twee minuten bij stilsta; dat doet het journaal dagelijks.
Het probleem met twee minuten stilstaan is dat je de allerlaagste laag van onze wereldbevolking, de 'respectlozen' de kans geeft die stilte te verpesten. Het is raar dat in een individualistische samenleving als de onze er een spook van verplichte, door de maatschappij opgelegde eenheid rondwaart als het over de Tweede Wereldoorlog gaat. Volgens mij weet bijvoorbeeld de helft van de 12 tot 25 jarigen niet eens dat de Eerste Wereldoorlog van 1914 tot 1918 duurde en eigenlijk gewoon een generale repetitie van de Duitsers was. Dat Wilhelm II ('Der Kaiser'), Keizer van Duitsland en Koning van Pruisen, werd gezien als de grote aanstichter van de Eerste Wereldoorlog en dat die dan weer tot 1941 in Nederland heeft gewoond. Waarom? Tolerantie?
Vier en vijf mei. Dodenherdenking en Bevrijdingsdag. Ambtenaren krijgen vrij terwijl het commerciële bedrijfsleven probeert haar hoofd boven water te houden in een klimaat waarin het waterpeil stijgt door door diezelfde ambtenaren opgelegde regeltjes.
Ik heb er op commando als de hond van Pavlov aan gedacht zoals ik dat elk jaar zal doen. Verwacht echter niet dat ik spontaan terugdenk aan een oorlog van ver voor mijn tijd terwijl er tegenwoordig al genoeg ellende is om over na te denken. Zoals Van Mierlo vandaag zei: "Wie het meegemaakt hebben, moeten het blijven herdenken."
Ik zou daaraan toe willen voegen dat wie het niet meegemaakt (c) 1962, Collectie ANEFO, De Nijs - Dodenherdenking Oosterbegraafplaatshebben, het nooit normaal moeten gaan vinden.
Groeten van je kleinzoon
Geschreven op 4 Mei 2004 om 16:59 uur
Geachte mevrouw Kaagman
In de afgelopen weken heeft u nogal wat over u heen gekregen. De een riep dat u zo'n onbewogen gezicht heeft, andere (boze tongen) beweren dat u reeds van te voren de huidige winnaar kende omdat u een CD met een nummer van hem daarop heeft gemaakt, samen met uw collega Van Tijn.Ik denk dat u daar allemaal niet te zwaar aan moet tillen. Vaak ontstaan die dingen en rollen ze als een immer groeiende sneeuwbal de heuvel des media af. Voor u het weet heeft u de Playboy gesierd en gaat men u nog verwijten dat u ooit in te strakke blauwe pakjes ronddanste. U weet net zo goed als ik dat driekwart van de Nederlandse bevolking eigenlijk jaloers is op uw staat van dienst. Op uw vermogen om al die jaren zo direct bij muziek betrokken te blijven.
Terwijl groten als Shaffy en De Groot zelf in de vergetelheid van de hedendaagse jeugd zijn geraakt, zat u de afgelopen weken voor een miljoenenpubliek op de jurybank, eerste ring, bij één van de grootste commerciële successen sinds de talende hype rondom Big Brother. Waar mensen als Brard en Joling proberen een idoolstatus te behouden door (overigens bijzonder komische) real-life-soaps te maken, maakt u het idool van nu, wellicht van de toekomst.
Neem het allemaal niet te zwaar, die kritieken. Kritiek is helaas een onafwendbaar kwaad dat onze altijd zeurende Nederlandse burgerij lijkt uitgevonden te hebben. Zelf probeer ik altijd elke kritiek om te buigen naar iets 'positiefs opbouwends'. Of ik gooi mijn spreekwoordelijke kont tegen de krib en probeer de ander te overtuigen van mijn gelijk, net als met dit schrijven.
Mevrouw Kaagman, ik hoop dat in deze tijden van kritiek mijn brief voor u een stukje verlichting biedt. Laat u niet kisten!
Met zeer vriendelijke groeten,
Geschreven op 4 Mei 2004 om 09:00 uur
Beste druktemaker
Ik las dat zo'n veertig procent van de Nederbelgen of Belgelanders, wat je wil, het gevoel heeft dat hij of zij het te druk heeft.Te druk is een uitermate rekbaar begrip dat ingegeven door de maatschappij bijna niet weg te denken is uit de hedendaagse begroeting: 'Hoi, hoe is het?' 'Goed, maar druk'. Wat is druk eigenlijk? Druk is volgens de Van Dale voortdurend actief => bezet, geoccupeerd, hij weet van voren niet dat hij van achteren leeft, mijn hoofd loopt om. Druk is negatief. Druk is een uiting om mee aan te geven dat iemand eigenlijk het overzicht niet meer heeft over al zijn of haar lopende zaken. Druk zijn betekent eigenlijk dat je of te veel wil, of te veel moet. Ikzelf val in de categorie 'te veel wil'.
Ik wil eigenlijk zo'n 40 uur in een dag, waarvan ik er dan nog steeds maar 8 hoef te slapen. Ik wil eigenlijk wel schrijven voor mijn beroep. Ik wil bij de radio werken. Ik wil eigenlijk wel een half jaar met Esther naar Australië. Of Zuid-Amerika. Ik wil een auto die zo ruim is dat je met zijn zessen naast elkaar ruim kunt zitten maar waar je nooit parkeerproblemen mee hebt.
Druk is een relatief, zelfopgelegd begrip. Ik probeer al jaren niet bovenstaande vraag te beantwoorden met 'Goed, druk'. We maken ons te druk, dat staat vast.
Genoeg geschreven, ik moet verder; druk..
Groeten,
Geschreven op 3 Mei 2004 om 17:01 uur
Lieve Esther
Toen ik vanavond weer eens te lang achter mijn laptop bleef zitten, wilde ik even de tijd nemen een nieuwe weblog op te zetten.Omdat de waarheid en daar onlosmakelijk mee verbonden realiteit niet altijd even eerlijk aanvoelt en ik natuurlijk al een weblog heb om mijn frustraties over de alledaagse zaken van me af te schrijven in korte rusteloze postjes die meer de onverbondenheid van mijn gedachten weergeven dan spiegels zijn van wat ik werkelijk kwijt wil, heb ik besloten zo eens in de zoveel tijd een brief te schrijven aan een willekeurig iemand en natuurlijk ben jij de eerste die ik schrijf.
Ik bedoel het niet kwaad als ik zeg 'nog even dit afmaken'. En ik weet dat je gelijk hebt als je zegt dat ik beter een keer bijtijds naar bed kan gaan. Maar het geeft me nu eenmaal een zekere rust als ik alles kwijt ben, als alles on line staat en op die manier uit mijn hoofd wordt getrokken. Het geeft rust. Schrijven.
Ook al zal ik het waarschijnlijk nooit helemaal duidelijk kunnen maken, die vreemde drang naar het delen van gedachten en meningen, hoop ik toch dat je het ooit zal gaan begrijpen.
Voor altijd de jouwe,
Geschreven op 30 April 2004 om 17:02 uur
