Michiel Heijmans

Met een misplaatst schuldgevoel en knallende koppijn (Het weer? Het sneeuwt weer) stap ik een kwartier voor de wekker uit bed. Linde huilt. Mijn drang om mijn boekje van Puck erbij te pakken is groot, maar Linde verdient haar eigen eerste drie maanden.

Na drie maanden wordt het makkelijker, als ze dan doorslaapt, tenminste. Ze ligt nu weer rustig te slapen, maar heeft een uur lang ons wakker gehouden. Het korte uurtje voor mijn wekker van vijf tot zes ongeveer.

Moet je haar laten huilen en zelf je rust, op wat voor manier dan ook pakken? Ik weet het niet meer. Boven hoor ik Puck met een bons uit haar bed stappen. De trein rijdt weer verder.

Hoe was dat allemaal bij Puck? Was de wanhoop toen ook zo dichtbij en zo gereguleerd?

De dag is prima. De avond rustig. De eerste helft van de nacht hoeven er zelfs geen schapen aan te pas te komen om in slaap te vallen. De tweede helft is anders. De helft die rond vier uur begint, of zo je wil na de tweede nachtvoeding, is onrustig. Is huilend wakker met een onrustig klein meisje. Het grote kleine meisje slaapt gelukkig door. Dat wel. Linde lijkt 's nachts te verwerken wat haar gedurende de dag overkomt.

Als ze lacht, verdwijnt elke vermoeidheid. Als ze je serieus aankijkt, verdrink je in je eigen gedachten. Maar als ze huilt, staat de film momenteel even stil.

Vanaf vandaag fase twee in qua voeding. Es heeft besloten vanaf vandaag in plaats van om de drie uur, om de vier uur te voeden.

In de eerste maanden dat Puck geboren was, hielden we (lees: Esther) een boekje bij met het ritme; hoeveel geslapen, hoeveel gegeten. Volgens dat schema sliep Puck een week of drie na het vergelijkbare tijdstip van Linde vandaag dóór.

Dat zou dus zomaar nog drie weken 'afzien' kunnen zijn. Het besef dat het allemaal eindig is, insomnia, is geruststellend. Kalmerend. Het wordt er overzichtelijk en behapbaar van.

Om de vier uur. Maar Linde maakt de eerste helft van de nacht meestal vijf uur. Dan zouden we vannacht elf, vier en zeven à acht uur een korte onderbreking hebben. Ben benieuwd!

Vandaag voor het eerst de fles gegeven! Esther had voldoende opgespaard en daarnaast was het gewoon de tijd om het eens te proberen. Heb haar nog niet zo rustig zien drinken. Grote ogen natuurlijk, want hoe kan het nu dat pappa het drinken verzorgt?

Esther heeft het oude boekje van Puck erbij gepakt. Daarin hebben we een aantal maanden bijgehouden hoe en wat. Verrassend veel overeenkomsten, eigenlijk. Op het inbakeren na. Dat deden we bij Puck wel. Frappant, want dat zou betekenen dat ze nog onrustiger sliep dan Linde slaapt. In de tweede helft van de nacht dan, want de eerste helft gaat prima. Troostend gevoel dat we die slapeloosheid al jaren vergeten zijn. Het komt goed.

Puck had vandaag weer 'zo'n' dag. Niet luisteren lijkt nieuwe mode te zijn, of zo. Moeilijk te bepalen of en hoe je daar consequenties aan moet verbinden. Feit is wel dat we het allemaal zat zijn. Es en ik dat ze niet luistert en Puck dat ze straf krijgt.

Het stramien moet worden: 1. Naar de gang, 2. Geen televisie, 3. Geen verhaaltje voor het slapen gaan. Benieuwd hoe lang ik dat zelf volhou. Maar we moeten eigenlijk wel, willen we ook voor Puck terug naar Reinheid, Regelmaat en voor ons allen RUST. Slaap lekker. En hopelijk lang..

Vannacht meer dan vroeg beneden. Linde blijft maar huilen na een prima eerste helft van de nacht. Vanaf vier uur elk uur.

Toch geeft het ook een gevoel van samen, als je met z'n tweeën beneden op de bank Linde probeert te kalmeren om Puck boven niet wakker te maken. Hoe rot het tijdstip ook gekozen is.

x

Misschien een combinatie van verkoudheid en griep, ingegeven door vermoeidheid. Het heeft in ieder geval geresulteerd in een voorhoofdholteontsteking. Familiekwaaltje. Vervelend.

Maar ook een mogelijkheid tot een stukje reflectie. Je gaat zo snel de negativiteit in. Dat je tekortschiet als gezinslid, door te vaak geen zin in drukte, in actie. En dat terwijl ik vrijwel alles wat weet het gezin doen heel leuk vind. Ik zou wel elke week een speel-, botanische of dierentuin aan willen doen. Truus Trap of Hof van Kaatje. Ik heb al nagedacht over alternatieve gedachtengangen. Andere dagindelingen.

En vooral over een ander bed. Ook Es ziet de noodzaak in. Ik MOET goed slapen wil ik een geestelijke danwel gedragsverandering bewerkstelligen. Voor zover die niet volledig overlappen.

Stap 1: een ander bed
Stap 2: beter slapen
Stap 3: dat komt dan vanzelf wel.

Korte termijnplannen!

Misselijk. Misschien de opeenstapeling van de hectiek van de afgelopen weken die nu in rustig vaarwater lijkt te zijn gekomen.

Misschien het aardig gevonden willen worden, waar ik toch steeds meer vanaf moet stappen omdat zakelijke relaties echt geen vrienden zijn. Moeilijke klanten zijn er altijd maar in een partnership kom je daar wel uit. Wil onze lopende klant wel een partnership of gaan we daar ook naar een "u vraagt, wij draaien"-situatie? Ik hoop het niet.

Ook moet ik echt meer af gaan stoten naar Front-end in plaats van alles zelf te willen doen. Dat geeft vertroebeling en dat is nooit goed. Maar waar ligt de scheidingslijn?

Het is een pijn in mijn rug en een druk op mijn borst. Slecht slapen? Nee, Es vangt alles op en mijn nachtrust is prima. Onrustig misschien, ongemerkt. Geen idee.

Soms is het toch wel even wennen. Plastisch gezien verandert er met de komst van Linde vooral logistiek gezien een hoop.

Ik schrijf dit om iets voor vijf uur 's morgens, er zijn zelfs nog geen vogels wakker, buiten is het muisstil. Vroeg op, om Puck naar het kinderdagverblijf te brengen en alsnog mijn trein om acht uur te halen. De vijf in de klok. Het is even geleden.

Linde heeft al enige tijd last van dezelfde pukkeltjes die Puck ook had. Frappant is dat je blijft vergelijken en terugdenken aan toen. "Maar dat was toen toch veel minder?"

Ik weet het werkelijk niet meer. Bijna vier jar geleden. Mag je daar het woordje 'al' aan toevoegen? Ervaringsdeskundigen met die luttele vier jaar. Maar toch. Het is ontegenzeggelijk rustig om alle onrusten van de kleine voor de tweede keer mee te maken. Je weet dat het eindig is en dat er nog veel meer en grotere uitdagingen komen dan die darmkrampjes die de nachten nu zo kort maken.

De pukkeltjes indiceren vette moedermelk. Goede moedermelk. Linde neemt het tot zich en groeit als vanzelf elke dag een stukje.

Hoe snel kun je gewend raken aan een extra minimens in huis!? Alsof het nooit anders is geweest.

De gele poep. Huilen is eten. De gebroken nachten. Huilen is krampjes. De regelmaat. Huilen is aandacht.

Praten tegen de kleine doen we de hele dag en natuurlijk glimlacht ze af en toe terug. Volgende week hebben we een gehoortest, heeft Linde een gehoortest bedoel ik natuurlijk. Dus of ze echt luistert, geen idee. Maar dat glimlachen is wel bewust. De kraamhulp heeft ons op het hart gedrukt dat ze dat alleen doen als ze het naar hun zin hebben. 'Ze' is baby's in het algemeen. En Linde past daar prima tussen.

Puck is vandaag thuis gebleven van het kinderdagverblijf. 'Om Linde te knuffelen en kusjes te geven.' Volgens mij ook omdat ze niet zo'n zin heeft. De staart van haar kdv-periode valt soms zwaar. Ze wil graag naar de basisschool. Nog drie maandjes.

En ook daar zullen we wel weer aan wennen!