Michiel Heijmans

Je hebt van die dagen dat je start helemaal klopt. Ontspannen stap je je kantoor binnen en kijk je op de to-do lijst (takenlijst) die je de dag ervoor hebt gemaakt.

Het is zeven uur later, dezelfde dag. De drie items die vanmorgen op de lijst staan, lijken te staren naar me. De dikke streep door één van de items geeft wat verlichting. De streep door het inmiddels toegevoegde item ook. Er staan twee items nog op de lijst en ik weet dat ik nog een half uur heb om ze weg te werken. Om 16.00 uur nog een bespreking met een klant en daarna is de werkdag voorbij.

Ik ben vastbesloten de twee items ook nog weg te strepen vandaag. En maak me er ook niet druk over. Het gaat vast wel lukken. Een item is het lezen van een document van enkele pagina's met een beschrijving van een nieuw intern proces. Dat kan ook thuis of uiterlijk morgenvroeg.

Het andere item is de planning. Plannen om de planning te maken. Ik heb nog een half uur. Het is geen onmogelijke opgave. Om mijn hoofd leeg te maken zoek ik afleiding, zodat ik fris aan die planning kan beginnen.

Bewustwording. Loslaten. Maak je probleem concreet. Schrijf het desnoods op, zodat je het kunt nalezen en op de juiste waarde kunt schatten.

Bij deze. Ik open de Excel-sheet met de planning.

Het draait allemaal om een stukje perceptie, om hoe je tegen dingen aankijkt ;-)

Misschien een combinatie van verkoudheid en griep, ingegeven door vermoeidheid. Het heeft in ieder geval geresulteerd in een voorhoofdholteontsteking. Familiekwaaltje. Vervelend.

Maar ook een mogelijkheid tot een stukje reflectie. Je gaat zo snel de negativiteit in. Dat je tekortschiet als gezinslid, door te vaak geen zin in drukte, in actie. En dat terwijl ik vrijwel alles wat weet het gezin doen heel leuk vind. Ik zou wel elke week een speel-, botanische of dierentuin aan willen doen. Truus Trap of Hof van Kaatje. Ik heb al nagedacht over alternatieve gedachtengangen. Andere dagindelingen.

En vooral over een ander bed. Ook Es ziet de noodzaak in. Ik MOET goed slapen wil ik een geestelijke danwel gedragsverandering bewerkstelligen. Voor zover die niet volledig overlappen.

Stap 1: een ander bed
Stap 2: beter slapen
Stap 3: dat komt dan vanzelf wel.

Korte termijnplannen!

Misselijk. Misschien de opeenstapeling van de hectiek van de afgelopen weken die nu in rustig vaarwater lijkt te zijn gekomen.

Misschien het aardig gevonden willen worden, waar ik toch steeds meer vanaf moet stappen omdat zakelijke relaties echt geen vrienden zijn. Moeilijke klanten zijn er altijd maar in een partnership kom je daar wel uit. Wil onze lopende klant wel een partnership of gaan we daar ook naar een "u vraagt, wij draaien"-situatie? Ik hoop het niet.

Ook moet ik echt meer af gaan stoten naar Front-end in plaats van alles zelf te willen doen. Dat geeft vertroebeling en dat is nooit goed. Maar waar ligt de scheidingslijn?

Het is een pijn in mijn rug en een druk op mijn borst. Slecht slapen? Nee, Es vangt alles op en mijn nachtrust is prima. Onrustig misschien, ongemerkt. Geen idee.

Ik weet wel waar hij is. Bij Apple. En die gaan net als ik tot de conclusie komen dat ie beyond repair kaputt is. Het niet meer doet,

Stel je voor dat je naar je telefoon zit te kijken en opeens faden je icoontjes weg en is het afgelopen. Je bent niet meer bereikbaar voor je vrouw die 8,5 maanden zwanger is. Dat ook.

De meneren van de Apple-store verwijzen je door naar de meneren van de T-Mobile store en die sturen je iPhone naar Apple. Soort cirkel waar je in terecht komt. Maar waarvan de omwentelingen gelukkig niet oneindig zijn. Hij komt vanzelf weer terug, als een soort boomerang.

Het is vreemd om weer te wennen aan een (tijdelijke) telefoon die alleen kan bellen en sms-en. Oh, en er zit ook een zaklamp op!

Het werkt twee kanten op. Heel veel rust kan je een  enorme hoeveelheid stress opleveren en een flinke hoeveelheid drukte kan een bepaalde rust brengen.

Ik ben er nog niet over uit of het een stuk adrenaline is of gewoon het negeren van een stuk stress, maar met de hectiek op het werk in mijn nieuwe rol als planner, projectleider, klantencontact, directeur en de groeiende spanning thuis (nog een maand en dan zijn we met z'n vieren), moet er een onderliggende laag groeien die normaliter spanning zou heten. Of stress. Of zoiets.

Maar niets van dat. Ja, ik slaap minder vast. Heb 's morgens wat vaker last van rugpijn, dus zal onrustig slapen.

Misschien werkt het onrustig slapen (lees: 's nachts verwerken) wel filterend. Ik weet het niet. De aanwezige druk is zelfs met een groeiende privé to-do-lijst nog niet storend.

Ik denk dat het staat of valt met overzicht. En dat begint te komen.

De grijsglanzende mevrouw keek hoogst geïrriteerd toen ik voor haar bestelde. Niet omdat ik de laatste ouwewijvenkoek meenam, of omdat ze al een kwartier voor me bij de marktkraam stond. Ik kan me vergissen, maar ze leek geïrriteerd omdat ik haar niet voor liet gaan.

Het oude besje maakte me een beetje boos.

In het kader van de steeds zichtbaarder wordende vergrijzing lijkt het me goed enkele regels op te stellen. Een soort schema. Een tweedeling in toegankelijkheid van publieke plaatsen voor werkenden en niet-werkenden.

1. Ik stel voor dat niet-werkenden voortaan gaan winkelen tussen 9.30 en 12 uur. Op die manier blijft er voor de werkende tijd om voor half 10 en tijdens de lunchpauze even snel de zaken te regelen en kopen die ze nodig hebben.
2. Vervolgens stellen we de publieke ruimten vanaf 13.30 en 17.00 uur weer open voor de niet-werkenden. Anderhalf uur tijd voor de lunch lijkt me voldoende, er moet ook gewerkt worden en we zijn geen Spanjaarden. Na 5 uur zou ik graag nog even snel de supermarkt in willen rennen voor die dingen die ik eventueel tijdens de lunch ben vergeten. En dan kan ik daarna ook nog op tijd het eten op tafel hebben staan.

Nee, ik manifesteer me op deze manier niet tegen de bejaarden of werkelozen, ik probeer orde te scheppen in de chaos en onnodige irritatie. Potdikkie.