Michiel Heijmans

Vanmorgen las ik een bericht over een postnatale depressie bij mannen. Kan meerdere oorzaken hebben maar zeker ook slaaptekort. Het klinkt niet eens zo heel raar. Ik wil niet zeggen dat ik postnataal ben, maar dat slaaptekort, daar kan ik zeker inkomen.

Gelukkig is de nachtfles van elf uur 's avonds eraf en neemt Linde genoegen met een fles rond negen uur, half tien. Denk dat dat wel de gemiddelde tijd is momenteel. 210 milliliter en zeven scheppen Nutrilon, daar slaapt ze prima op. Een heerlijk rustige nacht wordt dan wel meestal afgebroken rond half vier, om vijf uur en elk kwartier daarna. Speen eruit geeft onrust, dus stoppen we die er rond die tijden weer terug in. Daarna is het rustig, maar helaas niet lang genoeg.

De dag begint daarna moe en onuitgeslapen. Zelfs de douche maakt me niet wakkerder dan ik was en zeker niet zo wakker als ik zou willen zijn. 's Nachts komen Es en ik elkaar tegen op de gang als we allebei de voortekenen van huilen hebben gehoord en alweer op weg zijn naar de speen.

Linde merkt er niets van en Puck nog minder: "Als ik Linde hoor, dan slaap ik gewoon verder." Was het voor ons ook maar zo simpel, hoor je Es en mijzelf tegelijk denken ;-)

Maar weer vroeg naar bed vanavond.

Het is iets over zeven en volgens schema roept Linde over enkele minuten. Tijd voor een fles.

Eergisteren dronk ze bijna niets van haar avondfles en slokte ze gulzig het extra flesje van vijf uur 's nachts naar binnen. Ze is duidelijk op zoek naar een nieuw ritme, maar doet dat op een redelijk overzichtelijke manier. We kunnen het aardig volgen.

Linde volgt het ook allemaal. Ze zit het liefst bij iemand op schoot, in een gezelschap, en kan zich dan prima vermaken met rondkijken, observeren en rustig op haar vingers of speen sabbelen. Ze heeft weinig nodig, maar haar brede glimlachen en de regelmatige kirgeluidjes verraden dat ze zich prima vermaakt.

Puck maakt het allemaal zeer bewust mee. Als iemand tegen Linde praat, worstelt ze zich er behendig tussen om met precies dezelfde woorden als de eerste iemand, Linde's aandacht volledig op te eisen.

Het dametje gaat met veel plezier naar zowel school als BSO en heeft haar soulmate gevonden in Britt. Wat me eraan doet denken binnenkort ook weer eens Chelsey en Kayleigh uit te nodigen, even afstemmen met Es.

Vandaag is het begin van de laatste week meivakantie. Ik ben alleen thuis met onze dochters. Vanmiddag gaat Puck misschien even naar oma en ik moet zo het kinderdagverblijf even bellen dat Linde thuis blijft. Eten, wassen en aankleden en dat allemaal in een lage versnelling. Geen wonder dat de ochtend voorbij vliegt.

Zometeen eerst maar eens die fles regelen.

Apeldoorn, 23:30 uur. Een reisje hoofdstad kan niet zonder gevolgen blijven. 'Treinen' is een ongekend risico. Wist je dat Apeldoorn - Arnhem via Zutphen gaat en niet rechtstreeks? Je moet geen combinaties proberen te maken die er niet zijn.

Vandaag zag ik vanmorgen mijn meiden en morgen (over een uur of anderhalf) geef ik ze een nachtzoen. De bittere nasmaak van een superdag die achterblijft na teveel nadenken tijdens een te lange treinreis.

Mijn gedachten dwalen af naar het Amsterdamse meisje bij de voordeur. Ik heb haar moeder proberen te bellen, ze heeft mijn nummer. "Bedankt," zei het meisje. Haar moeder zwijgt.

Ik kan me niet voorstellen en moet er niet aan denken dat Puck dat zou overkomen. Helemaal alleen, hulpeloos. Radeloos. Ze had een blik in haar betraande ogen die ik nooit bij een van mijn kinderen hoop te zien.

Een geweldige dag eindigt met die gedachte en de hoop dat ze dat bespaard zal blijven. Ik hou van jullie.

Ik verdwaal altijd een beetje in Amsterdam. Beland steevast op andere plekken dan de vorige keer en vaak is de vorige keer te ver in het verleden om überhaupt te herinneren waar ik toen ook alweer was. De ruis van de hoofdstad.

Het is prettig hier. Een fijne kakofonie van mensen, gemengd met een keur aan geuren en geluiden. Een afgewisseld met een door chaos afgedwongen rust.

Mensen denken anders, leven anders. De tijd lijkt een andere hartslag te hebben. In het oosten, in de gemoedelijkheid, zijn meer gemene delers. Hier lijken de eilandjes van mensen alleen door de brug van lokatie tot elkaar te komen. Leven en laten leven.

Vandaag stuitte ik in Amsterdam op een meisje dat hard huilend voor haar eigen deur stond en probeerde binnen te komen. Haar sleutel stak muurvast in het slot. Geen beweging in te krijgen. Mijn vaderhart brak.

Haar moeder nam niet op en haar vaders nummer wist ze niet. Hij was aan het werk. Haar vriendin woonde om de hoek maar ze wilde de sleutels niet alleen laten. Haar zusje was met haar moeder naar het ziekenhuis, controle van een gebroken hand. Normaal deed mamma altijd open.

Met simpele grapjes en een overtuigend "Het is niet jouw schuld," wist ik haar te kalmeren en gelukkig kwam op dat moment Zusje aanlopen.

Het meisje van acht, misschien negen, slikte haar laatste tranen in. Zusje ging de ouders van de vriendin om de hoek waarschuwen. Vader van vriendin was er binnen twee korte minuten. Het meisje had ruim een uur geprobeerd de deur open te krijgen.

Andere plek, andere zorgen. Pas toen vader van vriendin merkte dat ik echt alleen het beste voorhad, kreeg ik een welgemeende klap op mijn schouder en bedankte hij me. De herhalende 'echt heel erg bedankt' van het meisje deed me een traan wegdrukken. Dingen worden anders als je vader bent, ongeacht waar je je bevindt.

Mijn geruststelling is ook direct het grootste verschil tussen de hoofdstad en mijn dorp: 'Onze' buurman heeft altijd een sleutel.

Ik slenterde door naar Sing Sing. Ook zelfbenoemde helden moeten eten.

Puck heeft enkele minuten geleden om twee minuten na zes de magische leeftijd vier bereikt. Snel douchen en aankleden, Puck wakker maken en met de hele family naar beneden waar een versierde kamer op haar wacht. Centraal: Pucks nieuwe fiets!

Vandaag wordt emotioneel, alhoewel Puck het waarschijnlijk niet gaat beseffen. De laatste keer kinderdagverblijf, verjaardag vieren. Vanavond pannenkoeken met nicht Isa, gezellig.

Het voel ook echt als het eind van het eerste tijdperk. Maar als je dan terugdenkt:, hebben we dat allang gehad:

• Mijlpaal baby-af (niet meer zo kwestbaar)
• Mijlpaal kruipen (eindelijk mobiel)
• Mijlpaal eerste woordje ('afstandsbediening')
• Mijlpaal eerste stapje (glazen van tafel)
• Mijlpaal zusje (zeker!)

En dan vergeet je er zo nog twintig. Wat een achtbaan!

Vandaag moet Puck om 8.45 op school zijn, mijn wekker stond om 6.30 maar ik was op om 6.15. Linde sliep vandaag voor dag twee achter elkaar door (na twee keer is het een traditie, zegt Es altijd) en kwam om 6.30, toen ik al gedoucht had en ontbijt gemaakt.

Als Puck om 7.00 gaat douchen en Es daarna, terwijl Linde nog even ligt te spelen in de box na de voeding die ze 6.45 kreeg, moet het haalbaar zijn zonder enig probleem om rond 8 uur, 8.15 met de kids de deur uit te gaan om Linde op het kinderdagverblijf af te leveren en Puck voor 8.45 op de basisschool.

Nieuwe ritmes. Andere tijden. Het werkt door in de hele dag. Later beginnen voor mij betekent langer doorwerken en Es start juist eerder en gaat dan ook vroeger naar huis.

Na kind nummer een verandert er gigantisch veel. Je wereld staat op zijn kop en je moet jezelf een berg aan nieuwe vaardigheden aanleren. Kind twee levert voornamelijk logistieke uitdagingen...

Vroeger is in dit geval een jaar of vier geleden. Linde is nu bijna drie maanden oud (time flies). Toen Puck drie maanden oud was, speelden exact dezelfde zaken:

Puck is steeds meer een zelfstandig mensje aan het worden. Met een volledige focus op handen, voeten [...] Pucks hoofdje is echter nog steeds zo beweeglijk als dat van die hondjes die je weleens op een hoedenplank in een auto ziet. [...] Ook lachen is steeds meer de gewoonste zaak van de wereld, alhoewel de kleine meid wel steeds meer met heel haar gezicht lacht. En heel bewust. En vaak. [...] Puck brabbelt [...] Erg kort dus. Vaak gevolgd door een lange, uitgerekte stilte. En een bijzonder heldere blik in haar ogen, alsof ze wil zeggen: "nou, wat vind jij ervan?"

Het mooie is dat ik dat allemaal na kan lezen. Omdat ik dat toen al online heb opgeschreven. Dat nalezen kan nu natuurlijk ook hier. Veel plezier. Voor ons in ieder geval wel!

Van de week is Puck voor het eerst naar de basisschool geweest. Oefenen. Met een rood hoofd en hand in hand met klasgenoot Britt kwam ze, volledig onder de indruk, na de zoemer naar het hek gelopen. Volkomen voldaan.

Vandaag gaat ze voor sessie twee. Ochtendsessie. Incluis gym, fruit eten, appelsap drinken en meer van dat. Van kwart voor negen tot kwart over twaalf. Ze heeft er zin in. Over een half uurtje mag ze weer.

Es en ik voelen er allebei wel iets voor om in de oudercommissie plaats te nemen. En hebben daar allebei geen ervaring mee. Allebei is natuurlijk een beetje overdreven, dus we moeten gewoon even kijken wie het het leukst gaat vinden.

Maar het lijkt ons wel leuk ook op die manier betrokken te zijn bij die grote kleine van ons. Basisschool. Da's toch weer een hele stap!

Puck haar kinderdagverblijf heet De Eerste Stap. Linde begint daar binnenkort op groep 1.

De test lijkt op basis van deze nacht geslaagd. We hebben wel besloten de test voort te zetten en niet te vroeg conclusies te trekken op basis van het reeds verzamelde materiaal.

Waar het over gaat? We hebben gisteren om 11 uur een flesvoeding gegeven. We? Nee, eigenlijk Es. Linde heeft tot vijf uur vanmorgen doorgeslapen. We zien het toch als een hoopvol lichtpunt, zeker na de goede nacht van gisteren. Langzaam worden we weer mens. En maar goed ook. Esther gaat over een maand ook weer aan de slag en dat is toch wel ons meetpunt. Ze moet nog wel even kunnen bijtanken voor die tijd.

Linde is overigens vooral een vrolijke, lachende baby. Enthousiast begroet ze elke toenadering van Puck, familie en mezelf. In een onverstaanbaar koeterwaals vertelt ze haar verhaal aan iedereen die het wil horen. Puck reageert schaterlachend als het verhaal wordt afgesloten met een ongecontroleerde wind. Ook dat hoort erbij.

6.30 uur. Tijd om nummer één, ongetwijfeld al wakker door de onrustige nummer twee, klaar te maken voor douche, ontbijt, kinderdagverblijf. De dag is begonnen!

Met een misplaatst schuldgevoel en knallende koppijn (Het weer? Het sneeuwt weer) stap ik een kwartier voor de wekker uit bed. Linde huilt. Mijn drang om mijn boekje van Puck erbij te pakken is groot, maar Linde verdient haar eigen eerste drie maanden.

Na drie maanden wordt het makkelijker, als ze dan doorslaapt, tenminste. Ze ligt nu weer rustig te slapen, maar heeft een uur lang ons wakker gehouden. Het korte uurtje voor mijn wekker van vijf tot zes ongeveer.

Moet je haar laten huilen en zelf je rust, op wat voor manier dan ook pakken? Ik weet het niet meer. Boven hoor ik Puck met een bons uit haar bed stappen. De trein rijdt weer verder.