Ik verdwaal altijd een beetje in Amsterdam. Beland steevast op andere plekken dan de vorige keer en vaak is de vorige keer te ver in het verleden om überhaupt te herinneren waar ik toen ook alweer was. De ruis van de hoofdstad.
Het is prettig hier. Een fijne kakofonie van mensen, gemengd met een keur aan geuren en geluiden. Een afgewisseld met een door chaos afgedwongen rust.
Mensen denken anders, leven anders. De tijd lijkt een andere hartslag te hebben. In het oosten, in de gemoedelijkheid, zijn meer gemene delers. Hier lijken de eilandjes van mensen alleen door de brug van lokatie tot elkaar te komen. Leven en laten leven.
Vandaag stuitte ik in Amsterdam op een meisje dat hard huilend voor haar eigen deur stond en probeerde binnen te komen. Haar sleutel stak muurvast in het slot. Geen beweging in te krijgen. Mijn vaderhart brak.
Haar moeder nam niet op en haar vaders nummer wist ze niet. Hij was aan het werk. Haar vriendin woonde om de hoek maar ze wilde de sleutels niet alleen laten. Haar zusje was met haar moeder naar het ziekenhuis, controle van een gebroken hand. Normaal deed mamma altijd open.
Met simpele grapjes en een overtuigend "Het is niet jouw schuld," wist ik haar te kalmeren en gelukkig kwam op dat moment Zusje aanlopen.
Het meisje van acht, misschien negen, slikte haar laatste tranen in. Zusje ging de ouders van de vriendin om de hoek waarschuwen. Vader van vriendin was er binnen twee korte minuten. Het meisje had ruim een uur geprobeerd de deur open te krijgen.
Andere plek, andere zorgen. Pas toen vader van vriendin merkte dat ik echt alleen het beste voorhad, kreeg ik een welgemeende klap op mijn schouder en bedankte hij me. De herhalende 'echt heel erg bedankt' van het meisje deed me een traan wegdrukken. Dingen worden anders als je vader bent, ongeacht waar je je bevindt.
Mijn geruststelling is ook direct het grootste verschil tussen de hoofdstad en mijn dorp: 'Onze' buurman heeft altijd een sleutel.
Ik slenterde door naar Sing Sing. Ook zelfbenoemde helden moeten eten.
