Vanmorgen las ik een bericht over een postnatale depressie bij mannen. Kan meerdere oorzaken hebben maar zeker ook slaaptekort. Het klinkt niet eens zo heel raar. Ik wil niet zeggen dat ik postnataal ben, maar dat slaaptekort, daar kan ik zeker inkomen.
Gelukkig is de nachtfles van elf uur 's avonds eraf en neemt Linde genoegen met een fles rond negen uur, half tien. Denk dat dat wel de gemiddelde tijd is momenteel. 210 milliliter en zeven scheppen Nutrilon, daar slaapt ze prima op. Een heerlijk rustige nacht wordt dan wel meestal afgebroken rond half vier, om vijf uur en elk kwartier daarna. Speen eruit geeft onrust, dus stoppen we die er rond die tijden weer terug in. Daarna is het rustig, maar helaas niet lang genoeg.
De dag begint daarna moe en onuitgeslapen. Zelfs de douche maakt me niet wakkerder dan ik was en zeker niet zo wakker als ik zou willen zijn. 's Nachts komen Es en ik elkaar tegen op de gang als we allebei de voortekenen van huilen hebben gehoord en alweer op weg zijn naar de speen.
Linde merkt er niets van en Puck nog minder: "Als ik Linde hoor, dan slaap ik gewoon verder." Was het voor ons ook maar zo simpel, hoor je Es en mijzelf tegelijk denken ;-)
Maar weer vroeg naar bed vanavond.
