De grijsglanzende mevrouw keek hoogst geïrriteerd toen ik voor haar bestelde. Niet omdat ik de laatste ouwewijvenkoek meenam, of omdat ze al een kwartier voor me bij de marktkraam stond. Ik kan me vergissen, maar ze leek geïrriteerd omdat ik haar niet voor liet gaan.
Het oude besje maakte me een beetje boos.
In het kader van de steeds zichtbaarder wordende vergrijzing lijkt het me goed enkele regels op te stellen. Een soort schema. Een tweedeling in toegankelijkheid van publieke plaatsen voor werkenden en niet-werkenden.
- Ik stel voor dat niet-werkenden voortaan gaan winkelen tussen 9.30 en 12 uur. Op die manier blijft er voor de werkende tijd om voor half 10 en tijdens de lunchpauze even snel de zaken te regelen en kopen die ze nodig hebben.
- Vervolgens stellen we de publieke ruimten vanaf 13.30 en 17.00 uur weer open voor de niet-werkenden. Anderhalf uur tijd voor de lunch lijkt me voldoende, er moet ook gewerkt worden en we zijn geen Spanjaarden. Na 5 uur zou ik graag nog even snel de supermarkt in willen rennen voor die dingen die ik eventueel tijdens de lunch ben vergeten. En dan kan ik daarna ook nog op tijd het eten op tafel hebben staan.
Nee, ik manifesteer me op deze manier niet tegen de bejaarden of werkelozen, ik probeer orde te scheppen in de chaos en onnodige irritatie. Potdikkie.
